Tag: Zoon

Samen opvoeden is leuker dan alleen

Na ruim 7 jaar heb ik sinds een paar maanden weer een serieuze relatie.
In het begin liep het tussen mijn zoon en mijn nieuwe vriend stroef. Wie was die man die het plekje naast mij in bed innam. Het plekje waar mijn zoon vaak midden in de nacht kwam liggen. Ook accepteerde mijn zoon niet dat hij soms zijn mening gaf of ingreep als hij zag dat ik zijn hulp kon gebruiken. Als ik erbij was dan ging het vaak mis tussen die twee, want mijn zoon vond dat hij dan niet naar hem hoefde te luisteren. Maar zodra ze met zijn tweeën waren en ik even niet in de buurt was ging het prima.

ADHD’er in de pre pubertijd
Mijn vriend heeft zelf nog geen kinderen en nu krijgt hij er één van 11 gratis bij. En wat voor één…een ADHD’er in de pre pubertijd. Ik heb hem in het begin gevraagd of hij mij echt leuk genoeg vond, want het zou niet makkelijk worden met mijn ‘monster’, maar dat nam hij met liefde op de koop toe. Nu langzaam aan gaat het steeds een klein beetje beter tussen mijn zoon en mijn vriend. En ondanks dat mijn vriend nog geen ervaring heeft met kinderen doet hij het super goed. Hij is consequent, doet wat hij zegt en is rechtvaardig. Dat is goed voor mijn zoon.

Inzicht in mijn rol als moeder
Ik ben zelf ook een bonus moeder geweest (mijn zoon heeft nog een broer, van dezelfde vader, maar van een andere moeder) en ik weet hoe het is om een bonus ouder te zijn. Omdat je er met een ander gevoel inzit kan je de dingen beter overzien. Mijn vriend en ik hebben ook regelmatig gesprekken over mijn zoon en ‘de opvoeding’. Ik vind zijn mening erg belangrijk, want uiteindelijk zal hij ook een grote rol spelen in het leven van mijn zoon. Door deze gesprekken heb ik inzicht gekregen in mijn eigen rol als moeder.

Ik ben eigenlijk een softie
Vroeger dacht ik namelijk altijd dat ik een strenge moeder was, maar de laatste tijd besef ik mij steeds meer dat ik eigenlijk een softie ben. Ik vind dingen soms zielig en als ik boos ben geweest voel ik mij al snel schuldig. Mijn zoon heeft heel wat voor zijn kiezen gehad in zijn jonge leventje. Onbewust heb ik hem daarom soms ontzien. Of dat altijd goed is geweest weet ik niet. Ik heb in ieder geval naar eer en geweten gehandeld. Het is niet dat hij daardoor een slechte jongen is, maar bepaald gedrag heb ik hierdoor misschien wel gestimuleerd. Ik ben blij dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen. Hoewel mijn vriend niet de vader is ben ik dankbaar dat ik de opvoeding met hem kan delen.

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

5 tips voor introverte ouders

Mijn zoontje is lekker buiten aan het spelen en mijn babydochter slaapt. Wauw, wat een stilte in huis! Geniet-modus even aanzetten. Het duurt vast niet lang. Even neerploffen op de bank met mijn – nog warme – koffie. Even stilte. Als introverte moeder van 2 jonge kinderen die veel geluid maken is dit een zeer spaarzaam moment. Introvert is niet hetzelfde als verlegen. Introvert is dat het omgaan met andere mensen je energie kóst en niet oplevert zoals extraverte mensen dit hebben.

Hier wat tips is hoe ik mijn dagen overleef:

1. Slapen wanneer het kan
Oké, niet op het moment dat ik deze blog aan het schrijven ben, maar ik probeer zoveel mogelijk slaap te pakken als ik het kan. Als de kinderen ’s middags tegelijk op bed liggen, ga ik ook op bed liggen. Ik lees soms nog even wat, maar doe mijn ogen dicht en probeer wat slaap te pakken, al is het maar 15 minuten. Van slaap laad ik op! Er zijn moeder die het waard vinden hun huishouden op te pakken als hun kind slaapt, of er de rust niet voor nemen, maar ik heb het nódig. Dus ik geniet van de tijd dat mijn kinderen nog tegelijk tukjes doen.

1x voorlezen, daarna zelf lezen

2. Zelf lezen
Mijn zoontje van 2 vindt het geweldig als ik voorlees. Hij heeft beneden zo’n 20 boeken in de kast liggen die hij regelmatig voorgelezen wil hebben. We zagen het al snel gebeuren dat wij een boekje keer na keer opnieuw moesten lezen en voerden al snel in: 1x voorlezen, daarna zelf lezen. Inmiddels, als we een verhaaltje hebben gelezen en het boek uit is, pakt hij het uit mijn handen en gaat vervolgens zelf het boek – in stilte- nalezen, zo’n 5 á 10 minuten. Heerlijk!

3. Één uitje per dag
Omwille van de structuur en rust beperken we de uitje tot 1 per dag. Dit kan het bezoeken van een supermarkt zijn, tot een bak koffie doen bij opa en oma, maar ook een kop thee doen bij de buurvrouw. Kinderen zijn sneller overprikkeld dan volwassenen, maar als een introvert kosten dit soort activiteiten zelf ook veel energie, dus we houden het rustig. Bijkomend voordeel is dat ik eigenlijk nooit overprikkelde kinderen heb!

4. Laat ze buitenspelen
Als het weer het toelaat, stimuleer ik mijn zoon (en later mijn dochter ook) om lekker buiten te gaan spelen. Buiten spelen is altijd goed! Zeker in een maatschappij waar schermen altijd voor handen zijn. Er ligt standaard speelgoed zoals emmers, bakjes, een fietsje en een bezempje buiten, zodat mijn zoon zich kan vermaken. Als het koud is, trekt hij laarzen en een dikke sjaal aan. Buitenspelen is niet voor mietjes. Ik wil best even met hem buiten rondlopen om zijn speelgoed te vinden, maar hij kan ook zelf blaadjes en eikeltjes verzamelen. Ik maak nog dankbaar gebruik van zijn opruimwoede.

Hij heeft best speelgoed met batterijen

5, Speelgoed met muziek op de hoge plank
Het is niet dat mijn zoon in een doodstil huis opgroeit. Hij heeft best speelgoed met batterijen of muziekinstrumenten, zoals een trommel, xylofoon of tol (man, wat maken die dingen pokkeherrie!). Dit speelgoed staat alleen op een hoge plank, waar alleen een volwassene bij kan. Hij mag altijd vragen of hij hiermee mag spelen en dit gebeurt ook regelmatig. Na 5 á 10 minuten is het echter klaar. Hiermee spelen mag, maar met mate!

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Soms loopt je dag anders dan gepland!

Het is kwart over negen en ik heb er al een dagtaak op zitten. Natuurlijk moet eerst mijn zoon naar school. Dus broodtrommeltje, fruit, drinken en ook nog wat voor bij de opvang. Ontbijt klaarmaken, pillen niet vergeten en als dat gedaan is drink ik mijn bakje koffie en eet ik een banaan, maar lang op mijn kont zitten gaat niet. We moeten naar boven en ons aankleden. Douchen hebben we gisterenavond al gedaan ,zodat we die extra stress ‘s ochtends niet hebben.

Niet stoer, maar wel warm
Om 8:00 uur vertrekken we naar school. Dik ingepakt, want er ligt een laagje sneeuw. Mijn zoon informeert even of een skibroek nog wel stoer is op zijn leeftijd en met de woorden: ‘het is wel lekker warm’ overtuig ik hem om de skibroek toch aan te doen. Ik heb vrij genomen van mijn werk, zodat ik mijn zoon naar school kan brengen op de slee! Als er sneeuw ligt moet je er wel optimaal van genieten, maar ik ben de straat nog niet uit of ik heb er al spijt van. Zo sportief ben ik normaal gesproken niet!

Hoelang mag ik nog
Hoewel mijn zoon met zijn 11 jaar klein voor zijn leeftijd is; is hij nog vreselijk zwaar om op een slee te trekken. Ik trek mijn handschoenen uit en ook mijn muts gaat af! Het zweet staat op m’n voorhoofd. Bij school geef ik mijn zoon een boks, want je moeder een kus geven is niet stoer en met slee en al verdwijnt hij de school in. Terwijl ik naar hem kijk en hij met klasgenoten de school in loopt vraag ik mij af hoelang het nog duurt voordat ik helemaal niet meer met hem mee mag lopen of dat hij überhaupt nog op die slee wil gaan zitten.

Koude poten
Ik loop terug naar huis en ben blij dat ik niet met mijn auto de weg op hoef. Eenmaal thuis pak ik de bezem en veeg mijn straatje schoon en nu ik toch bezig ben pak ik meteen die van de buren ook even mee. Dat deed mijn opa ook altijd zei mijn oma gisteren aan de telefoon, dus zet ik die traditie voort.
Om het helemaal af te maken roep ik de hond voor een heel klein blokje om, want ver lopen is met deze sneeuw geen optie. Na tien stappen tilt hij zijn pootjes al bevroren uit de sneeuw en kijkt hij mij vragend aan of we aub weer naar binnen gaan. Een erg komisch gezicht, dat dan weer wel! Terwijl we naar huis lopen voor een warm bakje koffie vraag ik mij af of er ook honden moonboots bestaan! 🤔

Schema omgooien
Met een bakje koffie in mijn hand speur ik het internet af naar honden moonboots. Ze bestaan gewoon! En net wanneer ik mijzelf afvraag wat ik de rest van de dag zal gaan doen, belt het therapeutisch Centrum om een afspraak in te plannen zet mijn zoon voor morgen. Ik besluit om alsnog naar mijn werk te gaan. Ik app snel mijn cliënt, verwijder de sneeuw van de auto, laat de hond nog snel even uit en ben al onderweg! Zo makkelijk als ik gisteren vrij naam, zo makkelijk gooi ik mijn schema weer om. We wachten al bijna een jaar op deze afspraak, dus alles moet hier voor wijken en gelukkig kan dit ook!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Oproepmoeder?

Wat geniet ik van het moederschap. Meestal. De knuffels, de kusjes, het stoeien… Ik krijg er geen genoeg van! Afgelopen weekend zaten we in een huisje op een bungalowpark en wat was het heerlijk om te zien hoe de kinderen zich vermaakten in het zwembad, het indoor speeltuintje en de minidisco. De kinderen zijn de laatste tijd veel vrijer geworden naar andere mensen. Waar ze in de vroege zomer nog twee weken lang angstvallig uit de buurt van Bollo bleven, kreeg Koos Konijn meteen een high five en een knuffel.

Mijn zoontje zwaait tegenwoordig naar iedereen en geeft ook iedereen een handje bij het weggaan. Ja, ook de mama van de andere kindjes in de speeltuin ;-). Hij zat zelfs op dag 1 al bij een andere papa op schoot! 😮 Nou hoeven ze wat mij betreft niet al te vrij te worden, maar het is wel een verademing na de jaren van eenkennigheid van zowel de oudste als de jongste. Wat heb ik me soms geclaimd gevoeld. Met het daarbij komende schuldgevoel (want je kind heeft je toch gewoon nodig?!) was het soms een hele mentale worsteling. Ik heb het laatste half jaar ontdekt dat ik de lat voor mezelf als moeder wel erg hoog had gelegd. Ik wilde fulltime moeder zijn. En ik wilde (of moest) daarvan genieten. Maar dat genieten ging niet altijd. Want soms ging het moederschap ten koste van mezelf. Althans, het gebrek aan begrenzing daarin. Nu heb ik sowieso van nature wat moeite met grenzen, dus ook als moeder. Op de een of andere manier had ik mezelf opgelegd dat ik er op elk moment voor ze moest zijn. Continue. Dag in dag uit. Niet dat ik ze altijd hun zin gaf, zeker niet, maar ik had mezelf wel ten doel gesteld altijd beschikbaar te zijn.

Sinds een paar maanden werk ik als begeleider in de gehandicaptenzorg. Het is fijn om weer iets voor mezelf te hebben. Nog fijner is de gastouder die we via via gevonden hebben. Ik werk vooral ’s avonds en in het weekend, maar de kinderen gaan op ochtenden door de week naar haar toe. Dat geeft mij mijn felbegeerde tijd voor mezelf. Ik ben nu eenmaal iemand die dat nodig heeft. Even weer opladen door alleen te zijn. Gewoon wat aan te kunnen rommelen in huis, een lekkere wandeling te maken, te sporten of heerlijk een boek lezen.

Gelukkig vinden de kinderen het fantastisch bij de gastouder. Ze beginnen spontaan te juichen als we ze vertellen dat ze er de volgende ochtend heen gaan (ik houd mezelf maar voor dat dit niks te maken heeft met hoe ik het als moeder doe :D). Ze heeft dan ook bergen speelgoed, is super creatief (gelukkig, die last is van mijn schouders), er komen meerdere kinderen en ze is harstikke lief. Mijn man en ik hebben echt het idee dat het de kinderen goed doet. Dat de kinderen vrijer zijn naar anderen kan hier goed mee te maken hebben.

De eerste jaren hebben mijn man en ik de verzorging en opvoeding samen gedaan, dat was een bewuste keuze. We waren destijds in de gezegende positie dat wij deze keuze kónden maken. Het was een bewuste keuze omdat we graag zelf een solide basis wilden leggen. Maar voor nu is het meer dan goed zo. Voor de kinderen en voor mij. En nu maar hopen dat mijn contract verlengd gaat worden…

Mijn zoon wil geen omgang meer!

Het is alweer het einde van het jaar. De laatste maand is begonnen en dat betekent dat de vader van mijn zoon bijna jarig is. Elk jaar is dit een moment waarop ik stil sta bij het feit dat mijn zoon zijn vader moet missen. Sinds 2013 heeft hij zijn vader al niet meer gezien. Ondanks meerdere pogingen is het mij en de diverse instanties niet gelukt om de omgang weer op te starten. Ook dit jaar vroeg ik mijn zoon of hij zijn vader wilde zien, maar mijn zoon wil het niet meer. Hij is te vaak teleurgesteld. Vorig jaar werd de vraag van mijn zoon, om samen iets leuks te gaan doen, door zijn vader niet positief beantwoord.

Recht op beide ouders
Ik heb altijd geroepen dat ik, mocht ik ooit scheiden, het net zoals mijn tante wilde doen. Zij was mijn grote voorbeeld. In alles wat ze deed stond mijn neefje op nummer één. Zo hoorden ouders, in mijn opzicht, met elkaar om te gaan na een scheiding. Een kind heeft recht op beide ouders. Op welke manier dan ook! Al is het maar 1 keer per maand een uurtje bowlen. Helaas zijn daar wel 2 mensen voor nodig en ging die vlieger voor ons niet op. Mijn zoon groeit op zonder vader en dat doet pijn!

Heks van mijn ex
Mijn gedachten zijn soms mijn vijand. Dan ben ik bang dat mensen mij zien als de ‘heks’ van mijn ex, maar dan troost ik mij met de gedachten dat ik niet de enige ben waarbij het niet is gelukt om vader en zoon weer met elkaar te herenigen. Inmiddels is ze mijn beste vriendinnetje, de moeder van mijn bonus zoon. Vergeleken met haar is mijn ‘strijd’ een peulenschilletje geweest. Als ik ergens mee zit dan weet zij precies hoe ik mij voel. We praten, lachen en huilen samen. We hebben veel steun aan elkaar en samen zorgen we ervoor dat onze zoons wel deel van elkaars leven blijven uitmaken.

Keuze van mijn zoon
Hoewel ik er met mijn pet niet bij kan dat je als ouder er niet alles voor wilt doen om deel uit te maken van het leven van je kind, zal ik mezelf erbij neer moeten leggen dat het is zoals het is. Voor nu zal ik het moeten laten rusten en de keuze van mijn zoon accepteren, maar als mijn zoon er ooit voor kiest om weer contact te willen zoeken, dan zal ik alles doen wat in mijn macht ligt om hem hierin te begeleiden.

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.