Tag: verkeer

De Baan

De Baan in Ens. Wie kent hem niet?

Ja, dat is die doorgaande weg door dat kleine dorpje, waar je doorheen moet als je naar Vollenhove, Zwartsluis of Genemuiden wil.

Die weg die zo’n troosteloos beeld geeft van hoe mooi Ens wel niet is, met haar dorpsbewoners die iederéen groeten. Die teniet doet aan de leuke gesprekken bij de cassières van de Spar en niet te vergeten de behulpzame medewerkers van de Drogist.

…als je introvert bent, kun je het altijd nog hebben over het weer of dé Baan

Ach, en als je introvert bent zoals ik en het soms moeilijk vindt om over koetjes en kalfjes te praten, kun je het altijd nog hebben over het weer of dé Baan.

Die verschrikkelijke Baan waar iedereen het over heeft. Waar álle auto’s veel te hard rijden. Levensgevaarlijk! Waar het plaatsen van de nieuwe verkeerslichten boven de zebrapaden gespreksonderwerp van de dag was. Dat zou toch niet helpen? Kijk, ze doen het niet eens! Oh, na een paar weken toch wel.

Toen we naar Ens verhuisden en aan de Baan gingen wonen, wisten we niet dat er zóveel verkeer langskwam. Een verkeerde inschatting dus. Naast het gewone verkeer dat er langskomt, komen er ook veel denderende, bulderend vrachtwagens en tractors langs. Met aanhangsels waarvan ik niet wist dat ze bestonden!

Mijn zoon van 2 vond het prachtig! Een van zijn eerste gebaren/woorden was ‘tractor, woooooow’. Hoe cool is dat? En als we langs de Baan naar de winkels lopen, stopt hij bij elke auto –  stilstaand of bewegend – om tegen mij te vertellen dat daar een auto staat, een AUTO MAMA, of ik die wel gezien heb?

Ik zie hoe vaak mensen wél stoppen voor kinderen die willen oversteken

Ik heb ontdekt dat als ik aan de overkant loop, en de auto’s iets verder weg langsrijden, ik sneller in de winkel kom.

Wij hebben uitzicht op het zebrapad en ik zie hoe vaak mensen wél stoppen voor kinderen die willen oversteken. Ik zie hoeveel plezier mijn zoon er van heeft om het verkeer te zien. Er gebeurt hier tenminste wat.

Toch, zou ik het stiekem niet erg vinden als die Rondweg om Ens eindelijk eens afgemaakt wordt. Ietsje minder bulderend verkeer zou wel fijn zijn. Worden de kinderen tenminste niet wakker als er een zware vrachtwagen langsrijdt.

Maar mij hoor je verder niet klagen. Het geeft weer eens wat gespreksstof.

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Mag ik een verkeersregelaar AUB???

Ochtendspits
Zoals elke ochtend is het ook vandaag weer spitsuur bij ons thuis. Wakker worden, eten maken, tienuurtje, lunchtrommeltje en nog een extra bakje voor de naschoolse opvang klaarmaken. Alles moet de tas in. Er moet worden gedoucht. Uitzoeken wat we moeten dragen vandaag. Haren in model, tandenpoetsen en nog een laatste blik in de spiegel. En als alles dan gedaan is kunnen we aan onze dag beginnen.

Ga maar lekker fietsen
Eerst denk ik er nog aan om mijn zoon op de fiets naar school te sturen, maar ik besluit hem toch met de auto naar school te brengen. Het is maar vijf minuten fietsen. Met de auto is dat vaak het dubbele. De fietsers in Emmeloord zijn in de ochtendspits goed vertegenwoordigt en dan met name onze puberende jeugd; Ze vergeten de verkeersregels regelmatig en ik kan mij daar soms wel eens ietwat aan storen. Toen ik net in Emmeloord woonde wilde ik nog weleens mijn raampje opengooien en vertelde ik de betreffende puberpersoon dat ze handen aan hun lijf hadden en dat ze die best eens mochten gebruiken. Dit kon mijn zoon niet echt waarderen en hij kroop dan zo ver als mogelijk naar beneden om maar niet gezien te hoeven worden. Op dat moment ben ik hier dan ook maar mee gestopt.

Doorgaand verkeer gestremd
Maar ik dwaal af van mijn verhaal dat ik wil vertellen. Aangezien er een rotonde gemaakt wordt is de normale doorgaande weg afgesloten. Al het verkeer wordt nu omgeleid en daardoor is het op onze route drukker dan normaal. Bijna de hele dag is dit geen probleem, maar in de spits waar iedereen zijn weg naar school, opvang of werk moet vinden, is dit eigenlijk heel gevaarlijk. Ik weet mijn zoon vrij snel op school af te zetten, maar nu moet ik nog terug.

File op de Acacialaan
Ik sta voor het stoplicht bij de Boslaan. Ik hoef maar twee stoplichten te wachten en kan doorrijden. Ik ga richting de Espelerlaan, dus rij rechtdoor. Nog voor de Abelenlaan sta ik stil. Heel langzaam kom ik steeds een heel klein beetje verder. Als ik ter hoogte van de SKF kom zie ik waarom ik steeds verder kan rijden. De mensen zijn het wachten zat en keren hun auto. Tot 3 keer toe twijfel ik om de politie te bellen. De kruising Acacialaan en Espelerlaan is zo druk dat het vast staat en er met geen mogelijkheid een auto vanaf mijn kant de weg op kan. Je komt er gewoon niet tussen.

Het verkeer regelen is een vak apart
Zoals ik al eerder schreef vind ik deze situatie in de spits niet veilig. Fietsers die slingeren, gezellig kletsend met iemand die naast hen fiets. Automobilisten die hierdoor opgefokt raken en er zodra als het kan als een vuurpijl voorbijschieten. Ik verbaas mij dat er nog geen ernstige ongelukken zijn gebeurd.
Mijn zoon fietst deze route minstens 3 keer per week. Ik moet er niet aan denken wat er met hem kan gebeuren als er niks aan deze situatie gedaan wordt, daarom besluit ik de politie toch te bellen! Deze sturen mij door naar de gemeente. Helaas is de persoon die ik hierover moet spreken niet aanwezig. Binnen 48 uur word ik teruggebeld. Nu maar hopen dat ze er iets mee willen gaan doen, het gaat tenslotte om de veiligheid van onze kinderen. Als ik het kon zou ik zelf in de spits op de kruising gaan staan, maar het verkeer regelen is een vak apart, dat laat ik liever aan de experts over!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.