Tag: Stoer

Kwajongensstreken!

Van de week was mijn zoon te laat thuis. Hij zit tot 14:00 uur op school en is dan meestal een kwartier later thuis. Nu was hij er een half uur later nog niet. Misschien was hij even met een vriendje mee om te vragen om te spelen, dus ik besluit alle ouders even te bellen om te vragen of mijn zoon daar is geweest. Helaas… ze hadden hem niet gezien. Ik besluit school te bellen en ik hoor dat hij met een ander klasgenootje naar huis is gereden. Juf zegt de moeder van die klasgenoot even te bellen om het na te vragen en daarna zal ze mij terug bellen. Ik heb net de telefoon neergelegd en de jongens lopen de tuin binnen.

Ik dacht dat dit de verklaring was waarom hij zo laat thuis was..

Aangereden op de kruising
Ik zie dat het stuur van mijn zoon scheef staat en hij vertelt dat hij is aangereden door een meisje dat afsloeg bij de kruising, terwijl hij rechtdoor ging. Gelukkig had hij verder niks en kon ik zijn stuur gewoon recht zetten. Ik dacht dat dit de verklaring was waarom hij zo laat thuis was en heb het verder zo gelaten. De jongens gingen lekker buiten spelen en ik kon met een gerust hart de oppaskindjes van school halen.

Mijn zoon kwam er vanaf met een waarschuwing..

Ontploffende aanstekers
De volgende dag word ik gebeld door school. Mijn zoon is net binnen en zit naast mij op de bank tv te kijken. Ik vraag mij af waarvoor ze belt, maar op het antwoord hoef ik niet lang te wachten. Ze ‘brandt’ meteen los. Mijn zoon en twee klasgenoten blijken de dag ervoor aanstekers te hebben gekocht. Één van de jongens kreeg geld van zijn ouders en ze zijn naar de Welkoop gereden en hebben daar aanstekers gekocht. Ze zouden hebben geprobeerd om ze te laten ontploffen door er op te stampen. Mijn zoon scheen heel dapper alles rustig en eerlijk te hebben verteld aan de juf. Één van de andere jongens had ook nog papier in de fik gestoken en mocht daarom de rest van de dag naar huis. Mijn zoon kwam er vanaf met een waarschuwing en moest de aansteker die hij in zijn tas had zitten inleveren.

Over je fouten nadenken
Nadat ik de telefoon had neergelegd voelde ik mijn zoon aan de tand… ontkennen kon hij niet meer, maar hij probeerde de waarheid toch nog te verdraaien. Bang dat ik hem hoogst persoonlijk naar de politie zou brengen. (Dit heb ik hem ooit verteld! Dat ik de eerste zal zijn die hem bij de politie langs zal brengen als hij iets uitvreet wat niet door de beugel kan). Hij vertelde ook nog dat zijn klasgenoot de bosjes in de brand had gestoken, maar dat hij dit niet oké vond en het direct uit had getrapt. Op mijn vraag waarom hij dan niet weg was gegaan en zijn klasgenoot had gelaten… had hij geen antwoord. Hij wilde het wel, maar deed het niet. Ik ben altijd al bang geweest dat hij zich zou laten meeslepen, hij is erg beïnvloedbaar en wil graag leuk gevonden worden. Na een hele lange preek heb ik hem naar zijn kamer gestuurd. Daar mocht hij de rest van de dag vertoeven en over zijn fouten nadenken.

Brandplek in een tas
De volgende dag was ik het voorval nog niet vergeten, maar het was zoals het was en verder kon ik er niks meer aan doen. Maar niks was minder waar. Ik werd gebeld door de ib’er van de school van mijn zoon. Er bleek bij een klasgenoot een gat in de tas te zitten. Een brandplek! Mijn zoon had de aansteker die in zijn tas had gezeten uitgeprobeerd en terwijl hij schichtig om zich heen keek heeft hij per ongeluk een gat gebrand in die tas. Omdat hij bang was, had hij er de dag ervoor niks over gezegd! Nadat ze de jongens in kwestie had ondervraagd gaf mijn zoon dit toe. Aangezien ze vonden dat dit niet ongestraft kon blijven vroegen ze of ik hem op kon halen. Ik was aan het werk en kon niet zomaar weg. Om 12 uur kon ik hem ophalen en tot die tijd zou hij apart zitten.

Ik ben er niet gevoelig voor en fiets stug door richting het politiebureau.

Wie A zegt moet ook B zeggen
Zo gezegd zo gedaan en op het moment dat ik en mijn zoon naar de fiets lopen zeg ik tegen hem; ‘Je weet waar we heen gaan hè!’ Ik zie de paniek in zijn ogen, maar als ik nu niet doorpak dan zal hij er waarschijnlijk niks van leren. Zonder verder iets te zeggen begin ik te fietsen met mijn zoon achter mij aan. Onderweg probeert hij er nog onderuit te komen… ‘Asjeblieft mama, geef mij nog één kans!’
Ik ben er niet gevoelig voor en fiets stug door richting het politiebureau. Als we daar aankomen begint mijn zoon te huilen. Hij wil niet naar binnen, maar hij weet ook dat hij er niet onderuit komt. Met hangende pootjes loopt hij mee naar binnen.

Een goed gesprek met agenten
Goedemiddag, ik heb hier een jongetje die iets heeft gedaan wat niet mag en dat mag hij jullie vertellen! Begin ik tegen de agenten achter de balie. Ze knikken en moedigen mijn zoon aan om zijn verhaal te doen. Met de nodige aanmoediging en aanvulling van mij vertelt mijn zoon zijn verhaal. De agenten nemen het zeer serieus en spreken mijn zoon toe… wat hij gedaan heeft kan echt niet en het is heel erg gevaarlijk. Voor nu komt hij weg met een waarschuwing, maar een volgende keer moet hij misschien wel blijven. En als ze hier geen tijd hebben dan moet hij naar Almere en dat is al helemaal geen pretje zegt de agent! Mijn zoon knikt en belooft de agenten het nooit meer te zullen doen. Opgelucht dat hij niet hoeft te blijven loopt mijn zoon weer naar buiten.

Doen wat je zegt
Thuis stuur ik mijn zoon weer naar zijn kamer. Hij mag een werkstuk over brand, brandstichting en de brandweer schrijven en daar is hij de rest van de middag zoet mee. Ik hoop dat mijn drastische aanpak nut heeft gehad en dat mijn zoon het niet meer in zijn hoofd haalt om ooit nog zoiets stoms te doen. Ik ben in ieder geval blij dat de agenten tijd hadden om mijn zoon een lesje te leren. En één ding heeft mijn zoon sowieso geleerd. Als ik iets zeg dat ik iets doe… dan doe ik het ook!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Soms loopt je dag anders dan gepland!

Het is kwart over negen en ik heb er al een dagtaak op zitten. Natuurlijk moet eerst mijn zoon naar school. Dus broodtrommeltje, fruit, drinken en ook nog wat voor bij de opvang. Ontbijt klaarmaken, pillen niet vergeten en als dat gedaan is drink ik mijn bakje koffie en eet ik een banaan, maar lang op mijn kont zitten gaat niet. We moeten naar boven en ons aankleden. Douchen hebben we gisterenavond al gedaan ,zodat we die extra stress ‘s ochtends niet hebben.

Niet stoer, maar wel warm
Om 8:00 uur vertrekken we naar school. Dik ingepakt, want er ligt een laagje sneeuw. Mijn zoon informeert even of een skibroek nog wel stoer is op zijn leeftijd en met de woorden: ‘het is wel lekker warm’ overtuig ik hem om de skibroek toch aan te doen. Ik heb vrij genomen van mijn werk, zodat ik mijn zoon naar school kan brengen op de slee! Als er sneeuw ligt moet je er wel optimaal van genieten, maar ik ben de straat nog niet uit of ik heb er al spijt van. Zo sportief ben ik normaal gesproken niet!

Hoelang mag ik nog
Hoewel mijn zoon met zijn 11 jaar klein voor zijn leeftijd is; is hij nog vreselijk zwaar om op een slee te trekken. Ik trek mijn handschoenen uit en ook mijn muts gaat af! Het zweet staat op m’n voorhoofd. Bij school geef ik mijn zoon een boks, want je moeder een kus geven is niet stoer en met slee en al verdwijnt hij de school in. Terwijl ik naar hem kijk en hij met klasgenoten de school in loopt vraag ik mij af hoelang het nog duurt voordat ik helemaal niet meer met hem mee mag lopen of dat hij überhaupt nog op die slee wil gaan zitten.

Koude poten
Ik loop terug naar huis en ben blij dat ik niet met mijn auto de weg op hoef. Eenmaal thuis pak ik de bezem en veeg mijn straatje schoon en nu ik toch bezig ben pak ik meteen die van de buren ook even mee. Dat deed mijn opa ook altijd zei mijn oma gisteren aan de telefoon, dus zet ik die traditie voort.
Om het helemaal af te maken roep ik de hond voor een heel klein blokje om, want ver lopen is met deze sneeuw geen optie. Na tien stappen tilt hij zijn pootjes al bevroren uit de sneeuw en kijkt hij mij vragend aan of we aub weer naar binnen gaan. Een erg komisch gezicht, dat dan weer wel! Terwijl we naar huis lopen voor een warm bakje koffie vraag ik mij af of er ook honden moonboots bestaan! 🤔

Schema omgooien
Met een bakje koffie in mijn hand speur ik het internet af naar honden moonboots. Ze bestaan gewoon! En net wanneer ik mijzelf afvraag wat ik de rest van de dag zal gaan doen, belt het therapeutisch Centrum om een afspraak in te plannen zet mijn zoon voor morgen. Ik besluit om alsnog naar mijn werk te gaan. Ik app snel mijn cliënt, verwijder de sneeuw van de auto, laat de hond nog snel even uit en ben al onderweg! Zo makkelijk als ik gisteren vrij naam, zo makkelijk gooi ik mijn schema weer om. We wachten al bijna een jaar op deze afspraak, dus alles moet hier voor wijken en gelukkig kan dit ook!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.