Tag: ouderschap

Samen is beter dan alleen

Ik kom regelmatig bij andere moeders en vriendinnen en hun kinderen over de vloer om lekker koffie te drinken. Bijkomend voordeel is dat mijn zoon zich in bijzijn van anderen altijd poeslief gedraagt en rustig is. De ideale schoonzoon in spé.

Zo is hij thuis natuurlijk niet.

Ik vlucht regelmatig het huis uit..

Koffie?
Ik vlucht regelmatig vanwege die reden júist het huis uit. Om zelf tot zinnen te komen en mens te zijn. Geen Mamamamamamamama of politieagent of entertainer. Verandering van omgeving is goed voor mij (n kinderen), we worden er allemaal gelukkiger van. Dus hoppakee, even iemand appen: ‘Ook zo’n behoefte aan koffie?’

Tot een heel zinnig gesprek wordt komt het zelden met die andere moeders, want er wordt altijd wel doorheen getetterd óf er valt wat drinken om óf de baby gaat huilen. Maar in het bijzijn van anderen voel ik me dan oké. De wereld vergaat niet en we kunnen allebei lekker lachen om die driftbui of juist leuke gekke uitspraken van onze kinderen. Of.. als we allebei moe zijn, gaan we lekker apathisch naar onze kinderen staren onder het genot van warme (!) koffie. Houden die kinderen elkaar tenminste bezig, hoeven wij dat niet te doen.

Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes.

Wat ik ook zo leuk vind is om samen te kunnen delen in de verwondering van het ouderschap. Lekker rare uitspraken van de kinderen met elkaar delen en er samen om lachen. Of mijmeren over hoe snel het toch gaat en hoe moeilijk het af en toe is.

Zó mooi
Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes. In het begin vaak wat timide, maar ze komen (zeker nu ze met z’n tweetjes zijn) gauw los. Ik vind het zo mooi om te zien hoe voorzichtig mijn zoon om speelgoed heen kan stappen, maar ook mooi hoe een ander kindje juist lekker durft en gewoon óp dat speelgoed naar haar doel gaat. Of hoe mijn zoon met het gebruik van babygebaren en gesproken taal evenveel duidelijk kan maken als zijn vriendinnetje van zijn leeftijd, die bijna niet anders dóet dan praten. Of om naar volzinnen van een andere dochter te luisteren en mee te gaan in die gekke fantasiewereld, die mijn kinderen nóg niet kunnen uiten. Over een paar jaar hopelijk wel. Of om die stomme maar ook leuke eigenwijsheid van een ander dochtertje te zien en hoe ze daar zoveel mee gedaan krijgt!

Zo verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde.

Verwondering
Ja, soms denk ik: ‘Wauw, wat zijn mijn kinderen engeltjes zeg!’, maar veelal vind ik het gewoon zo mooi om te zien hoe divers kinderen al op zo’n jonge leeftijd kunnen zijn. Hoe verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde. Ik vind het mooi om die verwondering met anderen te kunnen delen. Het liefst onder het genot van een kop koffie. Ik hoop echt dat er meer ouders zijn die dit kunnen delen met hun omgeving.

Zonder jaloezie, zonder nijd, zonder boosheid of egoïsme.

Gewoon verwondering.

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Mijn beste beslissing ooit!

Zojuist zag ik een bericht op Facebook waarin iemand vroeg wat de beste beslissing is die ik ooit genomen heb. Meteen schiet door mijn hoofd dat mijn beslissing om te stoppen met werken mijn beste beslissing is geweest. Inmiddels alweer bijna 13 jaar geleden, maar nog steeds verre weg de beste beslissing.

Het kostte wel heel veel moeite om de beslissing te nemen. Ik werkte destijds drie dagen per week bij een uitzendbureau en mijn man werkte fulltime. Ik heb jaren met veel plezier bij het uitzendbureau gewerkt. Ik wist dat als ik kinderen zou krijgen dat ik dan zou moeten vertrekken want parttime werken daar deden ze niet aan. Maar vlak voordat ik voor het eerst zwanger raakte werd de wet veranderd en werden bedrijven verplicht om een parttime verzoek van een medewerker in te willigen mits er genoeg parttime plekken beschikbaar waren. Gelukkig werd mijn verzoek ingewilligd en kon ik na mijn bevalling blijven werken. In de 3 jaren daarop kreeg ik nog twee kinderen en bleef ik met plezier parttime bij het uitzendbureau werken. Ik bracht de kinderen ’s ochtends met de auto naar de opvang. Mijn man ging op mijn fiets naar het werk en als hij klaar was met werken bracht hij mijn fiets naar mijn werk en haalde dan met de auto de kinderen weer op. Mijn salaris ging bijna volledig naar de opvang, maar ik had het ervoor over want het werk beviel me goed. Voor een paar jaar liep het als een geoliede machine en was de combinatie werk en ouderschap prima te doen.

Ik wilde bij mijn zieke kind zijn.

De machine begon te haperen toen de oudste naar school ging. De school begon pas om 8.45 uur terwijl ik om 8.30 uur moest beginnen. Het uitzendbureau was heel flexibel voor de klanten maar voor de eigen medewerkers helaas niet. Hoewel iedereen om 8.45 uur nog aan de koffie zat en er nog niets gedaan werd, mocht ik niet een kwartier later komen. Gelukkig schoten een vriendin en buurvrouw te hulp en mocht mijn dochter in de ochtend met hen mee naar school fietsen. Een prima oplossing, maar toch voelde ik me er bezwaard over. Het was voor hen toch iedere keer een verplichting. Daarnaast begon het amandelen- en oorontstekingsfeest. Om de beurt waren de kinderen ziek. Bij de opvang van de jongsten waren ze heel flexibel. Er werd niet moeilijk gedaan over koorts. Alleen als een kindje er verdrietig bij was werden we gebeld. Maar op school was het natuurlijk wel een probleem. Een kind met een oorontsteking doet uiteraard niet lekker mee op school.

De werkgever van mijn man was heel flexibel. Als een kindje ziek was mocht mijn man gerust thuis werken. Bij het uitzendbureau kon dat natuurlijk niet. Hier komen uitzendkrachten binnen met vragen of mensen die op zoek zijn naar werk, dus dan moet je er gewoon zijn. Ik voelde me er niet meer prettig bij. Ik voelde me schuldig dat het iedere keer op mijn man aankwam. En mijn moedergevoel kwam in de knel. Ik wilde bij mijn zieke kind zijn. Ik begon erover na te denken om te stoppen. Wat me enorm tegenhield was de angst om nooit meer aan de slag te komen. Regelmatig kwamen er moeders bij het uitzendbureau binnenlopen die op zoek waren naar een baan. De kinderen gingen naar school en ze wilden weer wat gaan doen. De arbeidsmarkt was niet zo best en ik moest de dames keer op keer teleurstellen. We hadden gewoon geen geschikte parttime banen voor ze. Al met al heeft het me wel een jaar gekost om uiteindelijk de beslissing te nemen. Een jaar waarin ik bij een hoestje of niesje al in de stress schoot omdat ik bang was dat er weer iemand ziek zou worden.

De kogel ging door de kerk, ik stopte ermee.

Directe aanleiding om uiteindelijk te stoppen was dat de middelste ook naar school moest en dat de buurvrouw en onze vriendin met twee extra kinderen naar school moesten. Dat voelde echt niet goed en de kogel ging door de kerk, ik stopte ermee! Vanaf de eerste dag voelde het zo ontzettend goed! Er viel zoveel van me af. Er daalde een rust over het gezin en meteen waren de kinderen minder vaak ziek (dat kan geen toeval zijn!). De beste beslissing die ik ooit genomen heb! Na anderhalf jaar ging ook de jongste naar school. Op de tweede schooldag kwam ik een kennis tegen. Ze had gehoord dat alle drie de kinderen naar school gingen en vroeg mij voor haar aan het werk te gaan. Ik mocht zelf bepalen hoeveel uur en op welke dagen ik wilde werken. Als de kinderen ziek waren dan mocht ik gewoon thuiswerken of mijn uren later inhalen. Voordat ik er maar een seconde over na had gedacht om weer te gaan werken, was ik alweer aan de slag! Waar had ik mij toch zoveel zorgen over gemaakt?

Wat was jouw beste beslissing ooit?

5 tips voor introverte ouders

Mijn zoontje is lekker buiten aan het spelen en mijn babydochter slaapt. Wauw, wat een stilte in huis! Geniet-modus even aanzetten. Het duurt vast niet lang. Even neerploffen op de bank met mijn – nog warme – koffie. Even stilte. Als introverte moeder van 2 jonge kinderen die veel geluid maken is dit een zeer spaarzaam moment. Introvert is niet hetzelfde als verlegen. Introvert is dat het omgaan met andere mensen je energie kóst en niet oplevert zoals extraverte mensen dit hebben.

Hier wat tips is hoe ik mijn dagen overleef:

1. Slapen wanneer het kan
Oké, niet op het moment dat ik deze blog aan het schrijven ben, maar ik probeer zoveel mogelijk slaap te pakken als ik het kan. Als de kinderen ’s middags tegelijk op bed liggen, ga ik ook op bed liggen. Ik lees soms nog even wat, maar doe mijn ogen dicht en probeer wat slaap te pakken, al is het maar 15 minuten. Van slaap laad ik op! Er zijn moeder die het waard vinden hun huishouden op te pakken als hun kind slaapt, of er de rust niet voor nemen, maar ik heb het nódig. Dus ik geniet van de tijd dat mijn kinderen nog tegelijk tukjes doen.

1x voorlezen, daarna zelf lezen

2. Zelf lezen
Mijn zoontje van 2 vindt het geweldig als ik voorlees. Hij heeft beneden zo’n 20 boeken in de kast liggen die hij regelmatig voorgelezen wil hebben. We zagen het al snel gebeuren dat wij een boekje keer na keer opnieuw moesten lezen en voerden al snel in: 1x voorlezen, daarna zelf lezen. Inmiddels, als we een verhaaltje hebben gelezen en het boek uit is, pakt hij het uit mijn handen en gaat vervolgens zelf het boek – in stilte- nalezen, zo’n 5 á 10 minuten. Heerlijk!

3. Één uitje per dag
Omwille van de structuur en rust beperken we de uitje tot 1 per dag. Dit kan het bezoeken van een supermarkt zijn, tot een bak koffie doen bij opa en oma, maar ook een kop thee doen bij de buurvrouw. Kinderen zijn sneller overprikkeld dan volwassenen, maar als een introvert kosten dit soort activiteiten zelf ook veel energie, dus we houden het rustig. Bijkomend voordeel is dat ik eigenlijk nooit overprikkelde kinderen heb!

4. Laat ze buitenspelen
Als het weer het toelaat, stimuleer ik mijn zoon (en later mijn dochter ook) om lekker buiten te gaan spelen. Buiten spelen is altijd goed! Zeker in een maatschappij waar schermen altijd voor handen zijn. Er ligt standaard speelgoed zoals emmers, bakjes, een fietsje en een bezempje buiten, zodat mijn zoon zich kan vermaken. Als het koud is, trekt hij laarzen en een dikke sjaal aan. Buitenspelen is niet voor mietjes. Ik wil best even met hem buiten rondlopen om zijn speelgoed te vinden, maar hij kan ook zelf blaadjes en eikeltjes verzamelen. Ik maak nog dankbaar gebruik van zijn opruimwoede.

Hij heeft best speelgoed met batterijen

5, Speelgoed met muziek op de hoge plank
Het is niet dat mijn zoon in een doodstil huis opgroeit. Hij heeft best speelgoed met batterijen of muziekinstrumenten, zoals een trommel, xylofoon of tol (man, wat maken die dingen pokkeherrie!). Dit speelgoed staat alleen op een hoge plank, waar alleen een volwassene bij kan. Hij mag altijd vragen of hij hiermee mag spelen en dit gebeurt ook regelmatig. Na 5 á 10 minuten is het echter klaar. Hiermee spelen mag, maar met mate!

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

We hebben 3 kids, maar dit was voor ons niet vanzelfsprekend!

Bijna 10 jaar geleden zijn we getrouwd en we wisten al eigenlijk vanaf het begin af aan allebei zeker dat we kinderen wilden. Na de trouwerij was het ook spannend vond ik, want wanneer zou ik zwanger zijn? Helaas duurde het wat langer bij ons en begon ik me steeds meer zorgen te maken. Ondertussen was er bijna een jaar om.

Jullie kunnen helaas niet op de natuurlijke manier zwanger worden!
Allebei onderzocht en de arts zei dat wij niet op de natuurlijke manier zwanger konden worden. Dus op naar Zwolle waar ze IVF/ICSI kunnen uitvoeren. Dat duurde een half jaar voordat we eindelijk aan de beurt waren. En toen moest ik eerst 2 weken elke ochtend hormonen inspuiten om zoveel mogelijk eicellen te laten rijpen. Toen na een paar dagen was het zover en mochten we weer komen en zouden ze de rijpe eicellen eruit halen. Een ‘potje’ mee uiteraard haha. Ze moeten toch ergens mee bevrucht worden . Een paar dagen afwachten en zouden gebeld worden hoe het ging met de ei en zaadcellen.

Toen belden ze eindelijk.

We hebben goed nieuws voor jullie….
Toen belden ze eindelijk. Zenuwachtig word je ervan. We hebben 5 bevruchte embryo’s. Wauw dacht ik, dat is goed om te horen zeg. Dus weer op naar het ziekenhuis om er 1 in te laten brengen. Klinkt gek, maar zo was het wel. En dan weer afwachten….. 2 weken en dan een test doen als er nog geen menstruatie is. Dan duurt wachten lang hoor! En dan de test…… en die was POSITIEF!. We geloofden het niet, dus hop naar de winkel om nog 3 testen te halen. Niet te geloven, ik was zwanger. En het ging ook super goed. Ik werd steeds dikker en met 16 weken voelde ik de eerste plopjes. Dat gevoel vergeet ik niet meer. Wat bijzonder zeg. Begin 2011 werden wij voor het eerst ouders van een super mooie dochter. Alsof het nooit anders was geweest.

Na 2 jaar een 2e…..
Toen onze dochter bijna 2 jaar was wilden we voor een 2e gaan. Omdat onze dochter gelijk gelukt was hadden we er nog 4 over. Dat waren dan 4 ingevroren embryo’s. Dit keer gelukkig geen hormonen, maar gewoon de natuurlijke cyclus. Er werd een embryo ingebracht en deze was van mindere kwaliteit dan mijn dochter. Na 2 weken mocht ik weer een test doen en deze was weer POSITIEF. Ons geluk kon niet op. De 2e ook gewoon meteen goed. In 2013 kwam daar een prachtig jongetje uit. Ze schelen dus 2,5 jaar, maar zijn op dezelfde dag bevrucht.

En toen…… na weer 2 jaar
Toen mijn zoontje bijna 2 was voelde ik me niet helemaal lekker. Ik was ook wat over tijd, maar ja dat gebeurde weleens vaker. Omdat we dat weekend een feestje hadden heb ik toch maar een test gekocht om het voor de zekerheid te checken. Op een ochtend toen de kids bij ons in bed lagen heb ik de test gedaan en jaaaaaa hoor. Dit kan toch niet. Die was meteen positief. Op de natuurlijke manier gewoon. Jeetje zeg……wat een mooie verrassing. Super blij waren we . Een lot uit de loterij, want volgens de arts kon het niet en dus toch! Weer een prachtig jongetje kwam erbij in 2016 en zo waren we ineens met zijn 5en. Dat was super gezellig, maar ook druk. Het was wel even wennen met een kleuter, peuter en een baby. De hele dag druk met alle schema’s waar we rekening mee moesten houden en ondertussen nog op te voeden, maar je went er ook wel weer aan en het is nooit saai. Er gebeurt altijd wel iets.

Wij hebben geluk gehad en zijn nu compleet.

Het ouderschap
Het ouderschap had ik echt voor geen goud willen missen en natuurlijk is het met vallen en opstaan, maar daar leren we weer van. Ik probeer elke dag zoveel mogelijk van ze te genieten en ze zo op te voeden waarvan wij denken dat het goed is. Om ze zoveel mogelijk normen en waarden mee te geven en dat ze zich later in deze maatschappij goed kunnen redden.
Wij hebben geluk gehad en zijn nu compleet. Geniet van jullie kids, ouders! Onze jongste is inmiddels 1,5 geweest en het gaat zo ontzettend snel. Dus GENIET!

Oproepmoeder?

Wat geniet ik van het moederschap. Meestal. De knuffels, de kusjes, het stoeien… Ik krijg er geen genoeg van! Afgelopen weekend zaten we in een huisje op een bungalowpark en wat was het heerlijk om te zien hoe de kinderen zich vermaakten in het zwembad, het indoor speeltuintje en de minidisco. De kinderen zijn de laatste tijd veel vrijer geworden naar andere mensen. Waar ze in de vroege zomer nog twee weken lang angstvallig uit de buurt van Bollo bleven, kreeg Koos Konijn meteen een high five en een knuffel.

Mijn zoontje zwaait tegenwoordig naar iedereen en geeft ook iedereen een handje bij het weggaan. Ja, ook de mama van de andere kindjes in de speeltuin ;-). Hij zat zelfs op dag 1 al bij een andere papa op schoot! 😮 Nou hoeven ze wat mij betreft niet al te vrij te worden, maar het is wel een verademing na de jaren van eenkennigheid van zowel de oudste als de jongste. Wat heb ik me soms geclaimd gevoeld. Met het daarbij komende schuldgevoel (want je kind heeft je toch gewoon nodig?!) was het soms een hele mentale worsteling. Ik heb het laatste half jaar ontdekt dat ik de lat voor mezelf als moeder wel erg hoog had gelegd. Ik wilde fulltime moeder zijn. En ik wilde (of moest) daarvan genieten. Maar dat genieten ging niet altijd. Want soms ging het moederschap ten koste van mezelf. Althans, het gebrek aan begrenzing daarin. Nu heb ik sowieso van nature wat moeite met grenzen, dus ook als moeder. Op de een of andere manier had ik mezelf opgelegd dat ik er op elk moment voor ze moest zijn. Continue. Dag in dag uit. Niet dat ik ze altijd hun zin gaf, zeker niet, maar ik had mezelf wel ten doel gesteld altijd beschikbaar te zijn.

Sinds een paar maanden werk ik als begeleider in de gehandicaptenzorg. Het is fijn om weer iets voor mezelf te hebben. Nog fijner is de gastouder die we via via gevonden hebben. Ik werk vooral ’s avonds en in het weekend, maar de kinderen gaan op ochtenden door de week naar haar toe. Dat geeft mij mijn felbegeerde tijd voor mezelf. Ik ben nu eenmaal iemand die dat nodig heeft. Even weer opladen door alleen te zijn. Gewoon wat aan te kunnen rommelen in huis, een lekkere wandeling te maken, te sporten of heerlijk een boek lezen.

Gelukkig vinden de kinderen het fantastisch bij de gastouder. Ze beginnen spontaan te juichen als we ze vertellen dat ze er de volgende ochtend heen gaan (ik houd mezelf maar voor dat dit niks te maken heeft met hoe ik het als moeder doe :D). Ze heeft dan ook bergen speelgoed, is super creatief (gelukkig, die last is van mijn schouders), er komen meerdere kinderen en ze is harstikke lief. Mijn man en ik hebben echt het idee dat het de kinderen goed doet. Dat de kinderen vrijer zijn naar anderen kan hier goed mee te maken hebben.

De eerste jaren hebben mijn man en ik de verzorging en opvoeding samen gedaan, dat was een bewuste keuze. We waren destijds in de gezegende positie dat wij deze keuze kónden maken. Het was een bewuste keuze omdat we graag zelf een solide basis wilden leggen. Maar voor nu is het meer dan goed zo. Voor de kinderen en voor mij. En nu maar hopen dat mijn contract verlengd gaat worden…

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Kinderen waren voor ons een bewuste keuze. Mijn man en ik hebben bedacht hoe we terug wilden kijken op ons leven als we vijftig of zestig waren. Daar zaten kinderen bij. Als was gebleken dat we geen kinderen konden krijgen, had ik het ook prima gevonden. Toch verrijken ze je leven wel. Het is anders dan je je óóit kon voorstellen. Je wéét dat nachtbraken erbij hoort, je luiers moet verschonen en frustratie krijgt omdat je kind zit te huilen en je niet weet wat er aan de hand is. Maar hoe dat vóelt, dat is wat anders.

Je bent constant aan het schakelen tussen de verschillende rollen die je hebt als ouder.

Je bent nooit meer alleen. Kinderen worden een verlengde van jezelf. Ik vergelijk het wel eens met een extra ledemaat; soms heel handig, soms zit het in de weg en je mist het als je in je eentje in de supermarkt staat. Een verademing vind ik dat, maar ik mis mijn kleine spiegels, mijn verwonderaars. Hoe geweldig is het als je in het bos loopt met je kleine kinderen en je allerlei dingen ziet die je niet zag toen je nog geen kinderen had. Kleine kevertjes, lelijke bladeren, een hond in de verte. Even later zit je jezelf op te vreten omdat je peuter zich op de grond heeft geworpen en niet verder wil. Constant schakelen.

Ik heb een zoon van ruim 2 en een dochtertje van 6 maanden. Het is voor ons een bewuste keuze dat één van ons zoveel mogelijk thuis is met de kinderen, zodat ze zich veilig en geborgen voelen en wij als ouders de verantwoordelijkheid kunnen dragen van het opvoeden. Ze hoeven niet allerlei verschillende gezichten te zien, omdat papa en mama de hypotheek anders niet kunnen betalen of twee keer per jaar op vakantie willen. Daarom hebben we gekozen voor de Noordoostpolder en het dorpse leven. De kleinschaligheid. De vrijheid om je leven vorm te geven zoals we dat graag met kinderen doen. Momenteel ben ik veel thuis, werk ik niet veel. Ik had dat liever anders gezien. Laat mij maar de kostwinner zijn, even ademhalen buitenshuis. Mijn man had het geweldig gevonden huisvader te zijn. Maar het is goed zo. Met het doel voor ogen hebben we deze keuze gemaakt en dat is ook eigenlijk best leuk. Maar ook zwaar.

Ik wil bloggen over het avontuur dat opvoeden heet. Met leuke en niet leuke momenten. Worstelingen en verwonderingen. Lees je mee?

Liefs, Luna

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..