Tag: Ouders

Mijn beste beslissing ooit!

Zojuist zag ik een bericht op Facebook waarin iemand vroeg wat de beste beslissing is die ik ooit genomen heb. Meteen schiet door mijn hoofd dat mijn beslissing om te stoppen met werken mijn beste beslissing is geweest. Inmiddels alweer bijna 13 jaar geleden, maar nog steeds verre weg de beste beslissing.

Het kostte wel heel veel moeite om de beslissing te nemen. Ik werkte destijds drie dagen per week bij een uitzendbureau en mijn man werkte fulltime. Ik heb jaren met veel plezier bij het uitzendbureau gewerkt. Ik wist dat als ik kinderen zou krijgen dat ik dan zou moeten vertrekken want parttime werken daar deden ze niet aan. Maar vlak voordat ik voor het eerst zwanger raakte werd de wet veranderd en werden bedrijven verplicht om een parttime verzoek van een medewerker in te willigen mits er genoeg parttime plekken beschikbaar waren. Gelukkig werd mijn verzoek ingewilligd en kon ik na mijn bevalling blijven werken. In de 3 jaren daarop kreeg ik nog twee kinderen en bleef ik met plezier parttime bij het uitzendbureau werken. Ik bracht de kinderen ’s ochtends met de auto naar de opvang. Mijn man ging op mijn fiets naar het werk en als hij klaar was met werken bracht hij mijn fiets naar mijn werk en haalde dan met de auto de kinderen weer op. Mijn salaris ging bijna volledig naar de opvang, maar ik had het ervoor over want het werk beviel me goed. Voor een paar jaar liep het als een geoliede machine en was de combinatie werk en ouderschap prima te doen.

Ik wilde bij mijn zieke kind zijn.

De machine begon te haperen toen de oudste naar school ging. De school begon pas om 8.45 uur terwijl ik om 8.30 uur moest beginnen. Het uitzendbureau was heel flexibel voor de klanten maar voor de eigen medewerkers helaas niet. Hoewel iedereen om 8.45 uur nog aan de koffie zat en er nog niets gedaan werd, mocht ik niet een kwartier later komen. Gelukkig schoten een vriendin en buurvrouw te hulp en mocht mijn dochter in de ochtend met hen mee naar school fietsen. Een prima oplossing, maar toch voelde ik me er bezwaard over. Het was voor hen toch iedere keer een verplichting. Daarnaast begon het amandelen- en oorontstekingsfeest. Om de beurt waren de kinderen ziek. Bij de opvang van de jongsten waren ze heel flexibel. Er werd niet moeilijk gedaan over koorts. Alleen als een kindje er verdrietig bij was werden we gebeld. Maar op school was het natuurlijk wel een probleem. Een kind met een oorontsteking doet uiteraard niet lekker mee op school.

De werkgever van mijn man was heel flexibel. Als een kindje ziek was mocht mijn man gerust thuis werken. Bij het uitzendbureau kon dat natuurlijk niet. Hier komen uitzendkrachten binnen met vragen of mensen die op zoek zijn naar werk, dus dan moet je er gewoon zijn. Ik voelde me er niet meer prettig bij. Ik voelde me schuldig dat het iedere keer op mijn man aankwam. En mijn moedergevoel kwam in de knel. Ik wilde bij mijn zieke kind zijn. Ik begon erover na te denken om te stoppen. Wat me enorm tegenhield was de angst om nooit meer aan de slag te komen. Regelmatig kwamen er moeders bij het uitzendbureau binnenlopen die op zoek waren naar een baan. De kinderen gingen naar school en ze wilden weer wat gaan doen. De arbeidsmarkt was niet zo best en ik moest de dames keer op keer teleurstellen. We hadden gewoon geen geschikte parttime banen voor ze. Al met al heeft het me wel een jaar gekost om uiteindelijk de beslissing te nemen. Een jaar waarin ik bij een hoestje of niesje al in de stress schoot omdat ik bang was dat er weer iemand ziek zou worden.

De kogel ging door de kerk, ik stopte ermee.

Directe aanleiding om uiteindelijk te stoppen was dat de middelste ook naar school moest en dat de buurvrouw en onze vriendin met twee extra kinderen naar school moesten. Dat voelde echt niet goed en de kogel ging door de kerk, ik stopte ermee! Vanaf de eerste dag voelde het zo ontzettend goed! Er viel zoveel van me af. Er daalde een rust over het gezin en meteen waren de kinderen minder vaak ziek (dat kan geen toeval zijn!). De beste beslissing die ik ooit genomen heb! Na anderhalf jaar ging ook de jongste naar school. Op de tweede schooldag kwam ik een kennis tegen. Ze had gehoord dat alle drie de kinderen naar school gingen en vroeg mij voor haar aan het werk te gaan. Ik mocht zelf bepalen hoeveel uur en op welke dagen ik wilde werken. Als de kinderen ziek waren dan mocht ik gewoon thuiswerken of mijn uren later inhalen. Voordat ik er maar een seconde over na had gedacht om weer te gaan werken, was ik alweer aan de slag! Waar had ik mij toch zoveel zorgen over gemaakt?

Wat was jouw beste beslissing ooit?

Een stressvrije kerst met kinderen? Hier wat leuke tips!

Een stressvrije kerst willen we graag allemaal toch?

lekker genieten met je gezin of met familie. Klinkt heel leuk en dat is het vaak natuurlijk ook, maar kan ook veel stress met zich meebrengen. Uren in de keuken staan om een zo lekker, uitgebreid mogelijk gerecht klaar te maken met nog drukke, schreeuwende kinderen om je heen ook. Even lekker met alleen de volwassenen kletsen wat eigenlijk niet goed wil, omdat er telkens wel 1 kind is dat bij je komt of zit te klieren of druk doet.

Hier wat leuke tips voor een (hopelijk) stressvrije kerst voor jullie.

1. Vaste snoepmomenten: om te voorkomen dat ze de hele dag gaan zeuren om lekkere dingen. Ga bijvoorbeeld tussen het ontbijt en lunch of in de middag even met ze zitten voor een speciaal ‘snoepmoment’. Drinken met wat lekkers op een kerstbordje en s’ avonds nog een toetje. Zoetigheid hoort er bij met de kerst en dat is niet erg, maar dat hoeft niet de hele dag door.

2.Aandacht verdelen: Als je met volwassenen en kinderen bent is het soms lastig om je aandacht te verdelen. Vaak werkt het, het beste als ze op bepaalde momenten echt onderdeel mogen uitmaken van het gezelschap en op andere momenten hun gang kunnen gaan. En niet vergeten dat het voor de kinderen ook spannende en drukke dagen zijn met extra veel prikkels. Bijvoorbeeld de borrel: proost met de kinderen erbij en maak voor de kinderen ook een mooi glas waar ze mee kunnen proosten. laat ze met iedereen proosten. Zorg ook dat op het borrelplateau speciale dingetjes voor de kinderen liggen die ze kunnen pakken zoveel als ze willen. Geef ze desnoods een eigen bakje die ze kunnen vullen met dingetjes die ze lekker vinden.

3. Betrek je kinderen: Bij het samenstellen en koken van het kerstmenu. Super leuk en gezellig. Dat kan al vanaf een jaar of 3,4. Wat vind jij lekker? Wat gaan we maken? geef ze een taak die middag of avond. Jij mag het borrelplateau op tafel neerzetten.

4. Aan tafel: Ga je gezellig met zijn allen aan tafel zitten, maar zijn je kinderen nog te klein om het lang vol te houden? laat dan de 1e gang in het teken staan van de kinderen. Betrek ze bij het eten, vraag wat ze ervan vinden. Laat weten dat je daar benieuwd naar bent. Wacht nog even met ‘de grote mensen gesprekken”. Je leert ze hiermee om op sommige momenten rustig aan tafel te gaan zitten, maar er wel toe doen.Bij wat oudere kinderen kun je ervoor kiezen ze een aparte kersttafel te geven. Zo hebben ze wat meer vrijheid, voelen ze zich bijzonder en kunnen ze tussen de gangen door lekker spelen. laat de kinderen desnoods een leuke kerstfilm kijken, zodat jullie nog even kunnen natafelen.

5. Een moment voor je gezin: Zorg dat je ook een moment in last tijdens de feestdagen voor je gezin. Kerstavond of kerstdag. s’ Morgens bijvoorbeeld lekker thuis en vanaf s’ middags een uur of 3 naar familie. Of andersom natuurlijk.

Hebben jullie zelf nog tips voor tijdens de kerstdagen? Laat het andere ouders weten!

Ik ben Lisa Heijboer, preventief jeugdwerker bij Carrefour, getrouwd en zelf moeder van 3 jonge kids van 6, 3 en 1 jaar.

Oproepmoeder?

Wat geniet ik van het moederschap. Meestal. De knuffels, de kusjes, het stoeien… Ik krijg er geen genoeg van! Afgelopen weekend zaten we in een huisje op een bungalowpark en wat was het heerlijk om te zien hoe de kinderen zich vermaakten in het zwembad, het indoor speeltuintje en de minidisco. De kinderen zijn de laatste tijd veel vrijer geworden naar andere mensen. Waar ze in de vroege zomer nog twee weken lang angstvallig uit de buurt van Bollo bleven, kreeg Koos Konijn meteen een high five en een knuffel.

Mijn zoontje zwaait tegenwoordig naar iedereen en geeft ook iedereen een handje bij het weggaan. Ja, ook de mama van de andere kindjes in de speeltuin ;-). Hij zat zelfs op dag 1 al bij een andere papa op schoot! 😮 Nou hoeven ze wat mij betreft niet al te vrij te worden, maar het is wel een verademing na de jaren van eenkennigheid van zowel de oudste als de jongste. Wat heb ik me soms geclaimd gevoeld. Met het daarbij komende schuldgevoel (want je kind heeft je toch gewoon nodig?!) was het soms een hele mentale worsteling. Ik heb het laatste half jaar ontdekt dat ik de lat voor mezelf als moeder wel erg hoog had gelegd. Ik wilde fulltime moeder zijn. En ik wilde (of moest) daarvan genieten. Maar dat genieten ging niet altijd. Want soms ging het moederschap ten koste van mezelf. Althans, het gebrek aan begrenzing daarin. Nu heb ik sowieso van nature wat moeite met grenzen, dus ook als moeder. Op de een of andere manier had ik mezelf opgelegd dat ik er op elk moment voor ze moest zijn. Continue. Dag in dag uit. Niet dat ik ze altijd hun zin gaf, zeker niet, maar ik had mezelf wel ten doel gesteld altijd beschikbaar te zijn.

Sinds een paar maanden werk ik als begeleider in de gehandicaptenzorg. Het is fijn om weer iets voor mezelf te hebben. Nog fijner is de gastouder die we via via gevonden hebben. Ik werk vooral ’s avonds en in het weekend, maar de kinderen gaan op ochtenden door de week naar haar toe. Dat geeft mij mijn felbegeerde tijd voor mezelf. Ik ben nu eenmaal iemand die dat nodig heeft. Even weer opladen door alleen te zijn. Gewoon wat aan te kunnen rommelen in huis, een lekkere wandeling te maken, te sporten of heerlijk een boek lezen.

Gelukkig vinden de kinderen het fantastisch bij de gastouder. Ze beginnen spontaan te juichen als we ze vertellen dat ze er de volgende ochtend heen gaan (ik houd mezelf maar voor dat dit niks te maken heeft met hoe ik het als moeder doe :D). Ze heeft dan ook bergen speelgoed, is super creatief (gelukkig, die last is van mijn schouders), er komen meerdere kinderen en ze is harstikke lief. Mijn man en ik hebben echt het idee dat het de kinderen goed doet. Dat de kinderen vrijer zijn naar anderen kan hier goed mee te maken hebben.

De eerste jaren hebben mijn man en ik de verzorging en opvoeding samen gedaan, dat was een bewuste keuze. We waren destijds in de gezegende positie dat wij deze keuze kónden maken. Het was een bewuste keuze omdat we graag zelf een solide basis wilden leggen. Maar voor nu is het meer dan goed zo. Voor de kinderen en voor mij. En nu maar hopen dat mijn contract verlengd gaat worden…

Mijn zoon wil geen omgang meer!

Het is alweer het einde van het jaar. De laatste maand is begonnen en dat betekent dat de vader van mijn zoon bijna jarig is. Elk jaar is dit een moment waarop ik stil sta bij het feit dat mijn zoon zijn vader moet missen. Sinds 2013 heeft hij zijn vader al niet meer gezien. Ondanks meerdere pogingen is het mij en de diverse instanties niet gelukt om de omgang weer op te starten. Ook dit jaar vroeg ik mijn zoon of hij zijn vader wilde zien, maar mijn zoon wil het niet meer. Hij is te vaak teleurgesteld. Vorig jaar werd de vraag van mijn zoon, om samen iets leuks te gaan doen, door zijn vader niet positief beantwoord.

Recht op beide ouders
Ik heb altijd geroepen dat ik, mocht ik ooit scheiden, het net zoals mijn tante wilde doen. Zij was mijn grote voorbeeld. In alles wat ze deed stond mijn neefje op nummer één. Zo hoorden ouders, in mijn opzicht, met elkaar om te gaan na een scheiding. Een kind heeft recht op beide ouders. Op welke manier dan ook! Al is het maar 1 keer per maand een uurtje bowlen. Helaas zijn daar wel 2 mensen voor nodig en ging die vlieger voor ons niet op. Mijn zoon groeit op zonder vader en dat doet pijn!

Heks van mijn ex
Mijn gedachten zijn soms mijn vijand. Dan ben ik bang dat mensen mij zien als de ‘heks’ van mijn ex, maar dan troost ik mij met de gedachten dat ik niet de enige ben waarbij het niet is gelukt om vader en zoon weer met elkaar te herenigen. Inmiddels is ze mijn beste vriendinnetje, de moeder van mijn bonus zoon. Vergeleken met haar is mijn ‘strijd’ een peulenschilletje geweest. Als ik ergens mee zit dan weet zij precies hoe ik mij voel. We praten, lachen en huilen samen. We hebben veel steun aan elkaar en samen zorgen we ervoor dat onze zoons wel deel van elkaars leven blijven uitmaken.

Keuze van mijn zoon
Hoewel ik er met mijn pet niet bij kan dat je als ouder er niet alles voor wilt doen om deel uit te maken van het leven van je kind, zal ik mezelf erbij neer moeten leggen dat het is zoals het is. Voor nu zal ik het moeten laten rusten en de keuze van mijn zoon accepteren, maar als mijn zoon er ooit voor kiest om weer contact te willen zoeken, dan zal ik alles doen wat in mijn macht ligt om hem hierin te begeleiden.

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.