Tag: opvoeden

Hulde aan de TimeTimer!

Soms plaatsen we ook een blog van een gastblogger, ditmaal van vader Sido:

Sinds december vorig jaar gebruiken wij in ons gezin een TimeTimer. Dat is een klok die je kunt instellen op maximaal 60 minuten. Daarbij is een rood vlak zichtbaar dat kleiner wordt naarmate de tijd verstrijkt. Mijn vrouw kwam op het idee om deze te kopen, maar ik ben ‘m voor het eerst gaan gebruiken in  de kerstvakantie.

De TimeTimer biedt uitkomst
Mijn vrouw en ik delen de zorg voor de kinderen. We werken allebei parttime. De dagen dat ik werk zorgt zij voor de kinderen en de dagen dat zij werkt neem ik de zorg op mij. Wel zijn ze af en toe naar de gastouder en de oudste gaat ook regelmatig naar de peuterspeelzaal. In de Kerstvakantie waren de kinderen voornamelijk thuis en vond ik het een uitdaging om ze een hele ochtend of middag bezig te houden. De  TimeTimer bood uitkomst. Vooral onze dochter van bijna 4 bleek baat te hebben bij een afgebakende tijd om ergens mee bezig te zijn. Ik zei dan: ‘We gaan nu 20 minuten spelen met de blokjes’ of ‘we gaan nu 30 minuten boekjes lezen’. Af en toe keek ze naar de klok en zei enthousiast: ‘Papa, kijk eens naar de klok! Het rood is bijna weg’. Ik denk niet dat ze een idee had hoe lang 20 of 30 minuten duren. Maar het feit dat het rode vlakje steeds kleiner werd hielp haar om zich aandachtig op de activiteit te richten waar we mee bezig waren. En niet ineens met ander speelgoed bezig te gaan of doelloos door de kamer te lopen en van alles uit kastjes te trekken.

Tijd voor jezelf
De TimeTimer helpt ook eigen tijd af te bakenen. Een dag(deel) voor de kinderen zorgen kan best wel vermoeiend zijn. Even tijd voor jezelf kunnen nemen (lekker op de bank liggen, een boek of een krant lezen) brengt voor onszelf de rust die we op dat moment hard nodig hebben. Onze dochter kan dan door een blik op de  TimeTimer te werpen zien hoe lang onze eigen tijd nog duurt en zij zichzelf mag zien te vermaken.

Hulde aan de TimeTimer
Als onze dochter naar bed gaat wil ze graag dat wij na het voorlezen en bidden nog even bij haar blijven zitten. Voordat we de  TimeTimer kochten was het onduidelijk hoe lang die tijd was. Soms was ze binnen 5 minuten vertrokken en kon je rustig weggaan. Maar soms leek ze nog helemaal niet moe en kon je niet zomaar vertrekken. De  TimeTimer laat zien hoe lang wij bij haar blijven. 5 minuten. Onze dochter houdt het rode vlakje nauwlettend in de gaten en wijst ons er regelmatig zelf op dat ‘het rood weg is’. Erg handig als je zelf door moeheid wat was weggedommeld.

Hulde aan de TimeTimer! Het maakt de tijd met de kinderen behapbaar. Onze zoon van bijna 2 is er nog net even te jong voor. Wie weet hoe het over 2 jaar is.

Mijn beste beslissing ooit!

Zojuist zag ik een bericht op Facebook waarin iemand vroeg wat de beste beslissing is die ik ooit genomen heb. Meteen schiet door mijn hoofd dat mijn beslissing om te stoppen met werken mijn beste beslissing is geweest. Inmiddels alweer bijna 13 jaar geleden, maar nog steeds verre weg de beste beslissing.

Het kostte wel heel veel moeite om de beslissing te nemen. Ik werkte destijds drie dagen per week bij een uitzendbureau en mijn man werkte fulltime. Ik heb jaren met veel plezier bij het uitzendbureau gewerkt. Ik wist dat als ik kinderen zou krijgen dat ik dan zou moeten vertrekken want parttime werken daar deden ze niet aan. Maar vlak voordat ik voor het eerst zwanger raakte werd de wet veranderd en werden bedrijven verplicht om een parttime verzoek van een medewerker in te willigen mits er genoeg parttime plekken beschikbaar waren. Gelukkig werd mijn verzoek ingewilligd en kon ik na mijn bevalling blijven werken. In de 3 jaren daarop kreeg ik nog twee kinderen en bleef ik met plezier parttime bij het uitzendbureau werken. Ik bracht de kinderen ’s ochtends met de auto naar de opvang. Mijn man ging op mijn fiets naar het werk en als hij klaar was met werken bracht hij mijn fiets naar mijn werk en haalde dan met de auto de kinderen weer op. Mijn salaris ging bijna volledig naar de opvang, maar ik had het ervoor over want het werk beviel me goed. Voor een paar jaar liep het als een geoliede machine en was de combinatie werk en ouderschap prima te doen.

Ik wilde bij mijn zieke kind zijn.

De machine begon te haperen toen de oudste naar school ging. De school begon pas om 8.45 uur terwijl ik om 8.30 uur moest beginnen. Het uitzendbureau was heel flexibel voor de klanten maar voor de eigen medewerkers helaas niet. Hoewel iedereen om 8.45 uur nog aan de koffie zat en er nog niets gedaan werd, mocht ik niet een kwartier later komen. Gelukkig schoten een vriendin en buurvrouw te hulp en mocht mijn dochter in de ochtend met hen mee naar school fietsen. Een prima oplossing, maar toch voelde ik me er bezwaard over. Het was voor hen toch iedere keer een verplichting. Daarnaast begon het amandelen- en oorontstekingsfeest. Om de beurt waren de kinderen ziek. Bij de opvang van de jongsten waren ze heel flexibel. Er werd niet moeilijk gedaan over koorts. Alleen als een kindje er verdrietig bij was werden we gebeld. Maar op school was het natuurlijk wel een probleem. Een kind met een oorontsteking doet uiteraard niet lekker mee op school.

De werkgever van mijn man was heel flexibel. Als een kindje ziek was mocht mijn man gerust thuis werken. Bij het uitzendbureau kon dat natuurlijk niet. Hier komen uitzendkrachten binnen met vragen of mensen die op zoek zijn naar werk, dus dan moet je er gewoon zijn. Ik voelde me er niet meer prettig bij. Ik voelde me schuldig dat het iedere keer op mijn man aankwam. En mijn moedergevoel kwam in de knel. Ik wilde bij mijn zieke kind zijn. Ik begon erover na te denken om te stoppen. Wat me enorm tegenhield was de angst om nooit meer aan de slag te komen. Regelmatig kwamen er moeders bij het uitzendbureau binnenlopen die op zoek waren naar een baan. De kinderen gingen naar school en ze wilden weer wat gaan doen. De arbeidsmarkt was niet zo best en ik moest de dames keer op keer teleurstellen. We hadden gewoon geen geschikte parttime banen voor ze. Al met al heeft het me wel een jaar gekost om uiteindelijk de beslissing te nemen. Een jaar waarin ik bij een hoestje of niesje al in de stress schoot omdat ik bang was dat er weer iemand ziek zou worden.

De kogel ging door de kerk, ik stopte ermee.

Directe aanleiding om uiteindelijk te stoppen was dat de middelste ook naar school moest en dat de buurvrouw en onze vriendin met twee extra kinderen naar school moesten. Dat voelde echt niet goed en de kogel ging door de kerk, ik stopte ermee! Vanaf de eerste dag voelde het zo ontzettend goed! Er viel zoveel van me af. Er daalde een rust over het gezin en meteen waren de kinderen minder vaak ziek (dat kan geen toeval zijn!). De beste beslissing die ik ooit genomen heb! Na anderhalf jaar ging ook de jongste naar school. Op de tweede schooldag kwam ik een kennis tegen. Ze had gehoord dat alle drie de kinderen naar school gingen en vroeg mij voor haar aan het werk te gaan. Ik mocht zelf bepalen hoeveel uur en op welke dagen ik wilde werken. Als de kinderen ziek waren dan mocht ik gewoon thuiswerken of mijn uren later inhalen. Voordat ik er maar een seconde over na had gedacht om weer te gaan werken, was ik alweer aan de slag! Waar had ik mij toch zoveel zorgen over gemaakt?

Wat was jouw beste beslissing ooit?

Recept voor zoete kindertjes

Heb je dat ook weleens? Dat je kroost onverzadigbaar is, de ganse dag aan je hoofd blijft zeuren om eten? Hier in huis komt dat vaak voor. Dagelijks eigenlijk. Misschien geef ik te makkelijk toe, maar die van ons zijn sprietjes en ik spring hakkenklappend in de rol van moederkloek. U vraagt, wij serveren.

Het is zó erg, dat mijn buurvrouw (bij wie ik regelmatig even op de koffie ga met de jongste) standaard op ons berekend is. Ze zijn inmiddels, mini-me en buurvrouw, op Pavloviaanse wijze op elkaar ingespeeld. Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”, waarop de buuf haar standaard antwoord geeft: “ik heb geen snoep hoor, wil je fruit? Een boterham?” Waarna de kleine zich de ochtend doorvreet. Waar ze het laat, vraag je. Nou, als ze niet slaapt rent ze rondjes.

Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”

Uiteraard ben ik dit gedoe weleens zat. Ik ben consequent, maar als je honderd keer aan dovemansoren “nee” hebt verkocht, vráágt dat om zwaarder geschut. Daarom deel ik hier mijn geweldige vondst. Of eigenlijk… nee, dat zie je vanzelf. En je kiddies ook.

Benodigdheden:

  • stelletje kinderen (exemplaren die om snoep zaniken werken het beste)
  • teveel tijd
  • gezonde meuk ( plunder de plaatselijke groenteboer of de vers-afdeling van de supermarkt)
  • een minuscuul stukje van iets vreselijk ongezonds, maar heerlijks: chocola, een snoepje, een klein, maar ontzettend lekker koekje…
  • bakjes

Stappenplan:

  1. Parkeer de kinderen op een plek waar ze geen schade kunnen aanrichten. Vooruit, voor de tv! Zet hem lekker hard, zodat je ze niet meer hoort zeuren. Sorry, wat zei je? 
  2. Slacht iets groens en/of vitaminerijks. Maakt niet uit wat het is, als het maar vers en gezond is. En veel!
  3. Pak de bakjes erbij, leg het lekkers op de bodem.
  4. Bedelf dat wat op de bodem ligt onder het fijngesneden spul. Goed aftoppen, beetje aanstampen. 
  5. Vorkje erbij en voorschotelen.
  6. Zeg erbij dat je liefjes mogen schatzoeken en dat ze, als ze zich door de berg heen gewerkt hebben, uitkomen bij iets lekkers.

Voor gevorderden (extreme gevallen dus):

  • Blinddoek ze van tevoren en wens ze veel succes.
  • Bewaar het lekkers voor wanneer het bakje leeg is… hehehe.
  • Is het bakje heel snel leeg en beginnen ze weer? Probeer het eens met bleekselderij en radijsjes!

O, en uiteraard spreek je af dat er niet wordt gepraat tijdens het eten. Kun je even rustig iets voor jezelf doen.

De keuken opruimen ofzo… 🙁

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Kinderen waren voor ons een bewuste keuze. Mijn man en ik hebben bedacht hoe we terug wilden kijken op ons leven als we vijftig of zestig waren. Daar zaten kinderen bij. Als was gebleken dat we geen kinderen konden krijgen, had ik het ook prima gevonden. Toch verrijken ze je leven wel. Het is anders dan je je óóit kon voorstellen. Je wéét dat nachtbraken erbij hoort, je luiers moet verschonen en frustratie krijgt omdat je kind zit te huilen en je niet weet wat er aan de hand is. Maar hoe dat vóelt, dat is wat anders.

Je bent constant aan het schakelen tussen de verschillende rollen die je hebt als ouder.

Je bent nooit meer alleen. Kinderen worden een verlengde van jezelf. Ik vergelijk het wel eens met een extra ledemaat; soms heel handig, soms zit het in de weg en je mist het als je in je eentje in de supermarkt staat. Een verademing vind ik dat, maar ik mis mijn kleine spiegels, mijn verwonderaars. Hoe geweldig is het als je in het bos loopt met je kleine kinderen en je allerlei dingen ziet die je niet zag toen je nog geen kinderen had. Kleine kevertjes, lelijke bladeren, een hond in de verte. Even later zit je jezelf op te vreten omdat je peuter zich op de grond heeft geworpen en niet verder wil. Constant schakelen.

Ik heb een zoon van ruim 2 en een dochtertje van 6 maanden. Het is voor ons een bewuste keuze dat één van ons zoveel mogelijk thuis is met de kinderen, zodat ze zich veilig en geborgen voelen en wij als ouders de verantwoordelijkheid kunnen dragen van het opvoeden. Ze hoeven niet allerlei verschillende gezichten te zien, omdat papa en mama de hypotheek anders niet kunnen betalen of twee keer per jaar op vakantie willen. Daarom hebben we gekozen voor de Noordoostpolder en het dorpse leven. De kleinschaligheid. De vrijheid om je leven vorm te geven zoals we dat graag met kinderen doen. Momenteel ben ik veel thuis, werk ik niet veel. Ik had dat liever anders gezien. Laat mij maar de kostwinner zijn, even ademhalen buitenshuis. Mijn man had het geweldig gevonden huisvader te zijn. Maar het is goed zo. Met het doel voor ogen hebben we deze keuze gemaakt en dat is ook eigenlijk best leuk. Maar ook zwaar.

Ik wil bloggen over het avontuur dat opvoeden heet. Met leuke en niet leuke momenten. Worstelingen en verwonderingen. Lees je mee?

Liefs, Luna

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Mag ik een verkeersregelaar AUB???

Ochtendspits
Zoals elke ochtend is het ook vandaag weer spitsuur bij ons thuis. Wakker worden, eten maken, tienuurtje, lunchtrommeltje en nog een extra bakje voor de naschoolse opvang klaarmaken. Alles moet de tas in. Er moet worden gedoucht. Uitzoeken wat we moeten dragen vandaag. Haren in model, tandenpoetsen en nog een laatste blik in de spiegel. En als alles dan gedaan is kunnen we aan onze dag beginnen.

Ga maar lekker fietsen
Eerst denk ik er nog aan om mijn zoon op de fiets naar school te sturen, maar ik besluit hem toch met de auto naar school te brengen. Het is maar vijf minuten fietsen. Met de auto is dat vaak het dubbele. De fietsers in Emmeloord zijn in de ochtendspits goed vertegenwoordigt en dan met name onze puberende jeugd; Ze vergeten de verkeersregels regelmatig en ik kan mij daar soms wel eens ietwat aan storen. Toen ik net in Emmeloord woonde wilde ik nog weleens mijn raampje opengooien en vertelde ik de betreffende puberpersoon dat ze handen aan hun lijf hadden en dat ze die best eens mochten gebruiken. Dit kon mijn zoon niet echt waarderen en hij kroop dan zo ver als mogelijk naar beneden om maar niet gezien te hoeven worden. Op dat moment ben ik hier dan ook maar mee gestopt.

Doorgaand verkeer gestremd
Maar ik dwaal af van mijn verhaal dat ik wil vertellen. Aangezien er een rotonde gemaakt wordt is de normale doorgaande weg afgesloten. Al het verkeer wordt nu omgeleid en daardoor is het op onze route drukker dan normaal. Bijna de hele dag is dit geen probleem, maar in de spits waar iedereen zijn weg naar school, opvang of werk moet vinden, is dit eigenlijk heel gevaarlijk. Ik weet mijn zoon vrij snel op school af te zetten, maar nu moet ik nog terug.

File op de Acacialaan
Ik sta voor het stoplicht bij de Boslaan. Ik hoef maar twee stoplichten te wachten en kan doorrijden. Ik ga richting de Espelerlaan, dus rij rechtdoor. Nog voor de Abelenlaan sta ik stil. Heel langzaam kom ik steeds een heel klein beetje verder. Als ik ter hoogte van de SKF kom zie ik waarom ik steeds verder kan rijden. De mensen zijn het wachten zat en keren hun auto. Tot 3 keer toe twijfel ik om de politie te bellen. De kruising Acacialaan en Espelerlaan is zo druk dat het vast staat en er met geen mogelijkheid een auto vanaf mijn kant de weg op kan. Je komt er gewoon niet tussen.

Het verkeer regelen is een vak apart
Zoals ik al eerder schreef vind ik deze situatie in de spits niet veilig. Fietsers die slingeren, gezellig kletsend met iemand die naast hen fiets. Automobilisten die hierdoor opgefokt raken en er zodra als het kan als een vuurpijl voorbijschieten. Ik verbaas mij dat er nog geen ernstige ongelukken zijn gebeurd.
Mijn zoon fietst deze route minstens 3 keer per week. Ik moet er niet aan denken wat er met hem kan gebeuren als er niks aan deze situatie gedaan wordt, daarom besluit ik de politie toch te bellen! Deze sturen mij door naar de gemeente. Helaas is de persoon die ik hierover moet spreken niet aanwezig. Binnen 48 uur word ik teruggebeld. Nu maar hopen dat ze er iets mee willen gaan doen, het gaat tenslotte om de veiligheid van onze kinderen. Als ik het kon zou ik zelf in de spits op de kruising gaan staan, maar het verkeer regelen is een vak apart, dat laat ik liever aan de experts over!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.