Tag: moeilijk

Als je nu gaat huilen, wordt mama boos

“Als je nu gaat huilen, worden papa en mama boos. Papa en mama willen niet boos worden, dus moet je niet gaan huilen. Mama legt je nu in bed en komt niet meer terug. Mama is beneden.”

Met deze woorden heb ik mijn zoontje van 2½  jaar gisteravond in bed gelegd. De avonden ervoor heeft hij zitten gillen en tieren alsof hij eraan ging. Eerst nog een slokje drinken, oh nee poepluier, oh nee knuffel, please? En toen hij toch echt moest gaan slapen, ging hij gillen. Zoals geen ander dat kan. Het gaat door merg en been.

Ik merk dat ik er steeds slechter tegen kan, ik word steeds intoleranter. Zou hij nu weer gaan zeuren? Zou hij wéér gaan gillen? HOU OP! STOP MET JANKEN!

Shit, nu heb ik het gezegd. Geschreeuwd. En wat voel ik me k*t.

Soms halen ze het slechtste in je naar boven..

Kinderen zijn een verrijking en leuk, maar soms halen ze het slechtste in je naar boven. Dat je schrikt van jezelf. En dat je je daar een dag naar over voelt. En dat is echt zwaar k*t.

’s Avonds heb ik het er met mijn man over. Is dit nou het ouderschap? Dit vertelt niemand je. Waarom worden we zo intolerant? Slaapgebrek? Kunnen we elkaar af en toe ontzien? We gaan niet slaan, ook al voel je die drang op zo’n moment zó erg. We zijn er heel erg op tegen.

Gewoon weglopen… Tot 10 (of 20 of 30) tellen en weer verder…

Soms kan hij helemaal flippen

We hebben een grillige zoon. Hij luistert goed en is heel zorgzaam, was een hele tevreden baby. Maar hij is ook prikkelgevoelig. Vooral voor geluid en aanraking. En als hij iets in zijn hoofd heeft, móet het zó gaan. Soms krijgt hij kortsluiting en zet hij het op gillen, krijsen en tieren. Buitenstaanders kunnen zich dat niet voorstellen van onze lieve zoon. Soms kan hij helemaal flippen. We krijgen hem er niet uit. Dan laten we hem maar op zijn kamer de wereld bij elkaar gillen. We proberen hem eruit te halen, tegen hem te praten, vast te houden, een tik te geven. Het helpt niet.

Ik en mijn man praten er veel over ’s avonds. We delen elkaars zorgen en verdriet en onze frustraties. Het is bij tijd en wijle verrekte moeilijk om redelijk te blijven. We willen onze kinderen een liefdevolle en warme jeugd geven.

Vaak lukt dat denk ik ook echt wel. Maar niet altijd. En dat vinden we moeilijk.

 

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Recept voor zoete kindertjes

Heb je dat ook weleens? Dat je kroost onverzadigbaar is, de ganse dag aan je hoofd blijft zeuren om eten? Hier in huis komt dat vaak voor. Dagelijks eigenlijk. Misschien geef ik te makkelijk toe, maar die van ons zijn sprietjes en ik spring hakkenklappend in de rol van moederkloek. U vraagt, wij serveren.

Het is zó erg, dat mijn buurvrouw (bij wie ik regelmatig even op de koffie ga met de jongste) standaard op ons berekend is. Ze zijn inmiddels, mini-me en buurvrouw, op Pavloviaanse wijze op elkaar ingespeeld. Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”, waarop de buuf haar standaard antwoord geeft: “ik heb geen snoep hoor, wil je fruit? Een boterham?” Waarna de kleine zich de ochtend doorvreet. Waar ze het laat, vraag je. Nou, als ze niet slaapt rent ze rondjes.

Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”

Uiteraard ben ik dit gedoe weleens zat. Ik ben consequent, maar als je honderd keer aan dovemansoren “nee” hebt verkocht, vráágt dat om zwaarder geschut. Daarom deel ik hier mijn geweldige vondst. Of eigenlijk… nee, dat zie je vanzelf. En je kiddies ook.

Benodigdheden:

  • stelletje kinderen (exemplaren die om snoep zaniken werken het beste)
  • teveel tijd
  • gezonde meuk ( plunder de plaatselijke groenteboer of de vers-afdeling van de supermarkt)
  • een minuscuul stukje van iets vreselijk ongezonds, maar heerlijks: chocola, een snoepje, een klein, maar ontzettend lekker koekje…
  • bakjes

Stappenplan:

  1. Parkeer de kinderen op een plek waar ze geen schade kunnen aanrichten. Vooruit, voor de tv! Zet hem lekker hard, zodat je ze niet meer hoort zeuren. Sorry, wat zei je? 
  2. Slacht iets groens en/of vitaminerijks. Maakt niet uit wat het is, als het maar vers en gezond is. En veel!
  3. Pak de bakjes erbij, leg het lekkers op de bodem.
  4. Bedelf dat wat op de bodem ligt onder het fijngesneden spul. Goed aftoppen, beetje aanstampen. 
  5. Vorkje erbij en voorschotelen.
  6. Zeg erbij dat je liefjes mogen schatzoeken en dat ze, als ze zich door de berg heen gewerkt hebben, uitkomen bij iets lekkers.

Voor gevorderden (extreme gevallen dus):

  • Blinddoek ze van tevoren en wens ze veel succes.
  • Bewaar het lekkers voor wanneer het bakje leeg is… hehehe.
  • Is het bakje heel snel leeg en beginnen ze weer? Probeer het eens met bleekselderij en radijsjes!

O, en uiteraard spreek je af dat er niet wordt gepraat tijdens het eten. Kun je even rustig iets voor jezelf doen.

De keuken opruimen ofzo… 🙁

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Facebook: vind ik (niet) leuk!

Facebook en ik hebben een moeilijke relatie. Het is meerdere malen uit geweest, maar sinds een tijdje zijn we weer samen. Facebook wil alles van mij weten, maar ik hou liever ook dingen voor mezelf. Ik wil wat privacy en ruimte. Mijn kinderen ook. Denk ik.

Toch heb ik sinds een tijdje een account. In eerste instantie om op de hoogte te blijven van vrienden in het buitenland en sinds kort heb ik ontdekt dat je het ook voor commerciële doeleinden kunt inzetten. Heel leuk en aardig.

Maar ik kijk er vaker op dan ik wil. Veel te vaak.

Dat komt door die stomme meldingen. Bij elke poep of scheet die een ander maakt krijg ik een melding. Pietje vindt die foto leuk! Farah heeft dit over een ander gezegd! Liesje heeft dit met je gedeeld!

Deze meldingen kan ik uitzetten en dat doe ik ook zoveel mogelijk. Het boeit mij echt niet wat andere mensen doen of zeggen. Maar dan heb je nog de.. LIKE-KNOP. Dat gruwelijke blauwe handje met de duim omhoog. Ik merk dat ik, naast zoveel anderen, gevoelig ben voor die knop. Het is leuk als mensen die knop gebruiken bij iets wat je hebt gedeeld. Het geeft je een kleine adrenaline kick. Een mini-high. Je wil MEER!

Ik hou ook van fotografie en mooie plaatjes schieten en dit doe ik veelvuldig van mijn kinderen (welke moeder niet?). Soms ben ik echt trots op iets wat ze hebben gedaan – ze DRAAIDE om, zag je dat?! – of hebben gezegd – hij zei ‘laars’, wat schattig! – en voel ik zo’n harde neiging,

zo’n schreeuwende stem van binnen, om dit op facebook te delen.

Want misschien krijg ik dan likes? Of zelfs een hartje?

Maar ik doe het niet. Het druist zó tegen mijn principes in! Ik kies ervoor om dingen van MIJN leven te delen op facebook, niet mijn kinderen. Ik wil niet dat ze later hun hele babyleven of eerste stapjes kunnen teruglezen op internet.

Toch heb ik het laatst een keer gedaan, enigszins ‘anoniem’ (zeg ik dan tegen mezelf), want zijn gezicht is niet goed te zien. Ik vond het een erg mooie foto die heel sprekend was. Wat ik erg leuk vond, maar daarom ook weer moeilijk, is dat ik inderdaad erg veel LIKES kreeg van mensen. Bij andere plaatjes die ik plaats, krijg ik wel enkele reacties, maar nu waren mensen massaal fan van de foto, want mijn ZOON stond erop! Ofwel, mijn actie werd positief beloond door mijn omgeving! Het ingaan tegen mijn principes werd beloond.

Ik voel me er niet goed over, want ik merk de drang in mezelf om nóg meer foto’s online te zetten om nóg meer likes te krijgen. Ik ben er ook gevoelig voor, hoe hard ik ook wil roepen dat wat anderen van vinden mij niks boeit. En dát zit mij dwars. Een stemmetje in mij zegt dat ik het moet doen, want dan vinden mensen mijn kinderen leuk. Dan vinden ze mij dus vast ook leuk. Nee, dat wil ik niet. Ik wil mijn eigenwaarde niet halen uit wat anderen van mij denken of hoeveel blauwe handjes ik krijg.

De bovenstaande foto blijft online, want ik blijf hem mooi vinden. Maar voorlopig plaats ik geen andere foto’s meer. Om een statement te maken? Om me sterk te voelen? Om te bewijzen dat ik iemand van principes ben? Om mijn kinderen te beschermen?

Hoe ga jij hiermee om?

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Kinderen waren voor ons een bewuste keuze. Mijn man en ik hebben bedacht hoe we terug wilden kijken op ons leven als we vijftig of zestig waren. Daar zaten kinderen bij. Als was gebleken dat we geen kinderen konden krijgen, had ik het ook prima gevonden. Toch verrijken ze je leven wel. Het is anders dan je je óóit kon voorstellen. Je wéét dat nachtbraken erbij hoort, je luiers moet verschonen en frustratie krijgt omdat je kind zit te huilen en je niet weet wat er aan de hand is. Maar hoe dat vóelt, dat is wat anders.

Je bent constant aan het schakelen tussen de verschillende rollen die je hebt als ouder.

Je bent nooit meer alleen. Kinderen worden een verlengde van jezelf. Ik vergelijk het wel eens met een extra ledemaat; soms heel handig, soms zit het in de weg en je mist het als je in je eentje in de supermarkt staat. Een verademing vind ik dat, maar ik mis mijn kleine spiegels, mijn verwonderaars. Hoe geweldig is het als je in het bos loopt met je kleine kinderen en je allerlei dingen ziet die je niet zag toen je nog geen kinderen had. Kleine kevertjes, lelijke bladeren, een hond in de verte. Even later zit je jezelf op te vreten omdat je peuter zich op de grond heeft geworpen en niet verder wil. Constant schakelen.

Ik heb een zoon van ruim 2 en een dochtertje van 6 maanden. Het is voor ons een bewuste keuze dat één van ons zoveel mogelijk thuis is met de kinderen, zodat ze zich veilig en geborgen voelen en wij als ouders de verantwoordelijkheid kunnen dragen van het opvoeden. Ze hoeven niet allerlei verschillende gezichten te zien, omdat papa en mama de hypotheek anders niet kunnen betalen of twee keer per jaar op vakantie willen. Daarom hebben we gekozen voor de Noordoostpolder en het dorpse leven. De kleinschaligheid. De vrijheid om je leven vorm te geven zoals we dat graag met kinderen doen. Momenteel ben ik veel thuis, werk ik niet veel. Ik had dat liever anders gezien. Laat mij maar de kostwinner zijn, even ademhalen buitenshuis. Mijn man had het geweldig gevonden huisvader te zijn. Maar het is goed zo. Met het doel voor ogen hebben we deze keuze gemaakt en dat is ook eigenlijk best leuk. Maar ook zwaar.

Ik wil bloggen over het avontuur dat opvoeden heet. Met leuke en niet leuke momenten. Worstelingen en verwonderingen. Lees je mee?

Liefs, Luna

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Je kind groente en fruit laten eten…..

Tja….groente en fruit. Veel jonge kinderen vinden dit echt niet lekker. In het nieuws kwam voorbij dat 4 op de 10 kinderen te weinig groente en fruit per dag binnenkrijgt, maar ja als ze het echt niet lusten?
Je kunt het er niet in gaan proppen toch? We zijn benieuwd hoe jullie dit doen!
Wat voor tips hebben jullie voor andere ouders om het voor kinderen toch wat lekkerder en leuker te maken om groente en fruit te eten?

Ik ben Lisa Heijboer, preventief jeugdwerker bij Carrefour, getrouwd en zelf moeder van 3 jonge kids van 6, 3 en 1 jaar.