Tag: kinderen (page 1 of 2)

Hulde aan de TimeTimer!

Soms plaatsen we ook een blog van een gastblogger, ditmaal van vader Sido:

Sinds december vorig jaar gebruiken wij in ons gezin een TimeTimer. Dat is een klok die je kunt instellen op maximaal 60 minuten. Daarbij is een rood vlak zichtbaar dat kleiner wordt naarmate de tijd verstrijkt. Mijn vrouw kwam op het idee om deze te kopen, maar ik ben ‘m voor het eerst gaan gebruiken in  de kerstvakantie.

De TimeTimer biedt uitkomst
Mijn vrouw en ik delen de zorg voor de kinderen. We werken allebei parttime. De dagen dat ik werk zorgt zij voor de kinderen en de dagen dat zij werkt neem ik de zorg op mij. Wel zijn ze af en toe naar de gastouder en de oudste gaat ook regelmatig naar de peuterspeelzaal. In de Kerstvakantie waren de kinderen voornamelijk thuis en vond ik het een uitdaging om ze een hele ochtend of middag bezig te houden. De  TimeTimer bood uitkomst. Vooral onze dochter van bijna 4 bleek baat te hebben bij een afgebakende tijd om ergens mee bezig te zijn. Ik zei dan: ‘We gaan nu 20 minuten spelen met de blokjes’ of ‘we gaan nu 30 minuten boekjes lezen’. Af en toe keek ze naar de klok en zei enthousiast: ‘Papa, kijk eens naar de klok! Het rood is bijna weg’. Ik denk niet dat ze een idee had hoe lang 20 of 30 minuten duren. Maar het feit dat het rode vlakje steeds kleiner werd hielp haar om zich aandachtig op de activiteit te richten waar we mee bezig waren. En niet ineens met ander speelgoed bezig te gaan of doelloos door de kamer te lopen en van alles uit kastjes te trekken.

Tijd voor jezelf
De TimeTimer helpt ook eigen tijd af te bakenen. Een dag(deel) voor de kinderen zorgen kan best wel vermoeiend zijn. Even tijd voor jezelf kunnen nemen (lekker op de bank liggen, een boek of een krant lezen) brengt voor onszelf de rust die we op dat moment hard nodig hebben. Onze dochter kan dan door een blik op de  TimeTimer te werpen zien hoe lang onze eigen tijd nog duurt en zij zichzelf mag zien te vermaken.

Hulde aan de TimeTimer
Als onze dochter naar bed gaat wil ze graag dat wij na het voorlezen en bidden nog even bij haar blijven zitten. Voordat we de  TimeTimer kochten was het onduidelijk hoe lang die tijd was. Soms was ze binnen 5 minuten vertrokken en kon je rustig weggaan. Maar soms leek ze nog helemaal niet moe en kon je niet zomaar vertrekken. De  TimeTimer laat zien hoe lang wij bij haar blijven. 5 minuten. Onze dochter houdt het rode vlakje nauwlettend in de gaten en wijst ons er regelmatig zelf op dat ‘het rood weg is’. Erg handig als je zelf door moeheid wat was weggedommeld.

Hulde aan de TimeTimer! Het maakt de tijd met de kinderen behapbaar. Onze zoon van bijna 2 is er nog net even te jong voor. Wie weet hoe het over 2 jaar is.

Samen is beter dan alleen

Ik kom regelmatig bij andere moeders en vriendinnen en hun kinderen over de vloer om lekker koffie te drinken. Bijkomend voordeel is dat mijn zoon zich in bijzijn van anderen altijd poeslief gedraagt en rustig is. De ideale schoonzoon in spé.

Zo is hij thuis natuurlijk niet.

Ik vlucht regelmatig het huis uit..

Koffie?
Ik vlucht regelmatig vanwege die reden júist het huis uit. Om zelf tot zinnen te komen en mens te zijn. Geen Mamamamamamamama of politieagent of entertainer. Verandering van omgeving is goed voor mij (n kinderen), we worden er allemaal gelukkiger van. Dus hoppakee, even iemand appen: ‘Ook zo’n behoefte aan koffie?’

Tot een heel zinnig gesprek wordt komt het zelden met die andere moeders, want er wordt altijd wel doorheen getetterd óf er valt wat drinken om óf de baby gaat huilen. Maar in het bijzijn van anderen voel ik me dan oké. De wereld vergaat niet en we kunnen allebei lekker lachen om die driftbui of juist leuke gekke uitspraken van onze kinderen. Of.. als we allebei moe zijn, gaan we lekker apathisch naar onze kinderen staren onder het genot van warme (!) koffie. Houden die kinderen elkaar tenminste bezig, hoeven wij dat niet te doen.

Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes.

Wat ik ook zo leuk vind is om samen te kunnen delen in de verwondering van het ouderschap. Lekker rare uitspraken van de kinderen met elkaar delen en er samen om lachen. Of mijmeren over hoe snel het toch gaat en hoe moeilijk het af en toe is.

Zó mooi
Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes. In het begin vaak wat timide, maar ze komen (zeker nu ze met z’n tweetjes zijn) gauw los. Ik vind het zo mooi om te zien hoe voorzichtig mijn zoon om speelgoed heen kan stappen, maar ook mooi hoe een ander kindje juist lekker durft en gewoon óp dat speelgoed naar haar doel gaat. Of hoe mijn zoon met het gebruik van babygebaren en gesproken taal evenveel duidelijk kan maken als zijn vriendinnetje van zijn leeftijd, die bijna niet anders dóet dan praten. Of om naar volzinnen van een andere dochter te luisteren en mee te gaan in die gekke fantasiewereld, die mijn kinderen nóg niet kunnen uiten. Over een paar jaar hopelijk wel. Of om die stomme maar ook leuke eigenwijsheid van een ander dochtertje te zien en hoe ze daar zoveel mee gedaan krijgt!

Zo verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde.

Verwondering
Ja, soms denk ik: ‘Wauw, wat zijn mijn kinderen engeltjes zeg!’, maar veelal vind ik het gewoon zo mooi om te zien hoe divers kinderen al op zo’n jonge leeftijd kunnen zijn. Hoe verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde. Ik vind het mooi om die verwondering met anderen te kunnen delen. Het liefst onder het genot van een kop koffie. Ik hoop echt dat er meer ouders zijn die dit kunnen delen met hun omgeving.

Zonder jaloezie, zonder nijd, zonder boosheid of egoïsme.

Gewoon verwondering.

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Het leed dat amandelen knippen heet…

(Of pellen, whatever.)

Al zo’n anderhalf jaar was mijn dochter altijd verkouden. Ja, zonder overdrijven: altijd. Kilo’s zakdoeken heeft ze gebruikt! Op het moment dat ze voor het eerst een voet in de peuterspeelzaal zette, kreeg ze een loopneus. En meteen ook een dubbele oorontsteking, gelukkig eenmalig. Die neus is niet meer gestopt te lopen. De huisarts en kinderarts waren het eens: niet te snel opereren. Wij vonden het prima. Onze dochter hoorde goed, sprak goed en had (op de loopneus na) niet al te veel last van de verkoudheden. Tot een paar maanden geleden. Ze werd steeds dover.

Ze stopte soms wel 30 seconden met ademen

Toen begon het ‘wat?’ en ‘hè?’. De zin: ‘mama, wat zeg je?’ zit er inmiddels goed ingebakken en zal ze (hoop ik) nooit meer verleren. De doofheid was voor ons al een signaal dat het niet zo goed ging. Op een avond stond ik vertederd te kijken naar mijn slapende kleine meisje. Op zulke momenten vult mijn hart zich met dankbaarheid. Wat houd ik toch van mijn heerlijke peuter! Ik kan dan echt tranen van dankbaarheid krijgen. Ik voel me zo gezegend met mijn man, mijn peuter (bijna kleuter) en dreumes (bijna peuter)! Maar goed, ik stond dus naar haar te kijken en tot mijn schrik hoorde ik dat haar ademhaling stopte. Heel goed te horen, want ze zaagde altijd hele bomen om. Ik keek nog eens goed… Nee, ze ademde echt niet meer. Om vervolgens naar adem happend bijna wakker te worden. Ik pakte mijn telefoon erbij en begon te filmen. Weer gebeurde dat. Ze stopte soms wel 30 seconden met ademen.

De volgende dag hebben we een afspraak met de huisarts gemaakt. Die verwees ons meteen door naar de KNO-arts. En toen ging het snel. We zaten op woensdag nog bij het preoperatief onderzoek, waar ons verteld werd dat het ongeveer zes weken ging duren voor ons meisje aan haar neus- en keelamandelen geholpen zou worden. Op vrijdag werden we gebeld dat er een plekje was vrijgekomen. Voor maandag. Oeps…

Ik wilde eigenlijk graag een boekje van Nijntje, maar dat was uitgeleend

Toen kwam de voorbereiding: zetpillen in huis, vriezer vol waterijsjes. Snel naar de bibliotheek. ‘Anna in het ziekenhuis’ en ‘Lasse gaat naar het ziekenhuis’ waren gelukkig beschikbaar. Ik wilde eigenlijk graag een boekje van Nijntje, maar dat was uitgeleend. Ook had ik via via tips gekregen over een voorbereidingskist. Maar daar was geen tijd voor. Gelukkig is YouTube altijd beschikbaar. Daar staan een heleboel filmpjes op die over deze ingreep gaan. Vaak door ziekenhuizen gemaakt om de kinderen voor te bereiden. Het Antonius ziekenhuis in Sneek heeft op haar website een aantal foto’s van hoe de dag zal verlopen. Op zaterdag vertelden we het haar. We lazen de boekjes, keken de filmpjes, op zondag mocht ze haar koffertje pakken… Ze vond het geweldig, wat een avontuur! Vooral het uitzoeken van het cadeautje op de voorbereidingskamer was iets waar ze naar uitkeek!

Vier andere kinderen werden ook geopereerd die dag

Ook het begin van de maandagochtend vond ze het bijzonder. Ze vroeg niet eens om het ontbijt, zo goed wist ze al dat niet mocht eten en drinken. Het hielp ook dat we al om 7 uur in het ziekenhuis moesten zijn. Eerst snel haar broertje ergens afgeleverd en hup, door naar het ziekenhuis. Vier andere kinderen werden ook geopereerd die dag. We kregen nog een gezamenlijke uitleg, er werd omgekleed, zetpillen gegeven en daar gingen we… Ik mocht mee naar de operatiekamer om haar handen vast te houden toen ze het kapje op haar mond kreeg. Toen ze in slaap was, gaf ik haar een kus en werd ik naar een andere ruimte gebracht. Al een paar minuten later werd ik opgehaald. Mijn meisje lag op haar zij te huilen. Ik tilde haar uit bed en knuffelde haar. Daarmee ben ik pas gestopt toen we weer bij papa waren en ze bij hem op schoot wilde. Helaas bleef ze al die tijd huilen. Wat had ze een pijn! Wel vroeg ze meteen al om drinken. Terug op haar kamer, bij papa, moest ze elke 20 minuten een slokje water of wat (geschaafd) waterijs nemen. Maar omdat dit pijn deed, wilde ze dit niet. Het heeft ons en de verpleegkundige heel wat moeite gekost om dit voor elkaar te krijgen. Voor het herstel was dit erg belangrijk. En ze bleef maar huilen, tot ze op een gegeven moment bij papa op schoot in slaap viel. Tegen 11 uur mochten we naar huis. We moesten blijven zorgen dat ze elk uur flink dronk, wat echt een uitdaging was. Ook de volgende dag bleef dat lastig. En met waterijs hoefde ik al helemaal niet aan te komen! Het enige wat ze die dag wilde drinken was wat ontdooide moedermelk die ik nog in de vriezer had liggen (al 15 maand oud, destijds gekolfd voor haar broertje!). Gelukkig ging het in de dagen erna steeds beter. Wel heeft het zeker nog een week geduurd voordat ze weer een waterijsje wilde. Ik denk dat ze dat associeerde met de pijn.

Op de dag van de operatie en de dagen erna hebben we een aantal foto’s gemaakt. Daar heb ik een fotoboekje van gemaakt, wat we soms samen bekijken. Eerst wilde ze er niet aan terugdenken. Als ik haar vroeg hoe ze het vond, begon ze te huilen. De boekjes van Anna en Lassa wilde ze niet meer lezen. Langzamerhand begint dat te veranderen. Ze vraagt soms weer om de YouTube filmpjes en soms bekijken we samen het fotoboekje. Ik hoop dat ze het op deze manier wat kan verwerken.

Ik ben erg benieuwd naar de nacontrole. Toen ze eenmaal bevrijd was van alle snottebellen is een paar dagen snotvrij geweest. Maar meteen kwam er een nieuwe verkoudheid. Dat kan natuurlijk gebeuren. Daardoor weten we nog steeds niet of het allemaal echt heeft geholpen. Ze vraagt nog vaak: ‘Wat zeg je?’, maar dat lijkt soms ook een automatisme geworden. Ook de ademstops tijdens haar slaap lijken nog niet helemaal voorbij, maar misschien heeft het allemaal wat hersteltijd nodig. We houden het in de gaten!

Mijn beste beslissing ooit!

Zojuist zag ik een bericht op Facebook waarin iemand vroeg wat de beste beslissing is die ik ooit genomen heb. Meteen schiet door mijn hoofd dat mijn beslissing om te stoppen met werken mijn beste beslissing is geweest. Inmiddels alweer bijna 13 jaar geleden, maar nog steeds verre weg de beste beslissing.

Het kostte wel heel veel moeite om de beslissing te nemen. Ik werkte destijds drie dagen per week bij een uitzendbureau en mijn man werkte fulltime. Ik heb jaren met veel plezier bij het uitzendbureau gewerkt. Ik wist dat als ik kinderen zou krijgen dat ik dan zou moeten vertrekken want parttime werken daar deden ze niet aan. Maar vlak voordat ik voor het eerst zwanger raakte werd de wet veranderd en werden bedrijven verplicht om een parttime verzoek van een medewerker in te willigen mits er genoeg parttime plekken beschikbaar waren. Gelukkig werd mijn verzoek ingewilligd en kon ik na mijn bevalling blijven werken. In de 3 jaren daarop kreeg ik nog twee kinderen en bleef ik met plezier parttime bij het uitzendbureau werken. Ik bracht de kinderen ’s ochtends met de auto naar de opvang. Mijn man ging op mijn fiets naar het werk en als hij klaar was met werken bracht hij mijn fiets naar mijn werk en haalde dan met de auto de kinderen weer op. Mijn salaris ging bijna volledig naar de opvang, maar ik had het ervoor over want het werk beviel me goed. Voor een paar jaar liep het als een geoliede machine en was de combinatie werk en ouderschap prima te doen.

Ik wilde bij mijn zieke kind zijn.

De machine begon te haperen toen de oudste naar school ging. De school begon pas om 8.45 uur terwijl ik om 8.30 uur moest beginnen. Het uitzendbureau was heel flexibel voor de klanten maar voor de eigen medewerkers helaas niet. Hoewel iedereen om 8.45 uur nog aan de koffie zat en er nog niets gedaan werd, mocht ik niet een kwartier later komen. Gelukkig schoten een vriendin en buurvrouw te hulp en mocht mijn dochter in de ochtend met hen mee naar school fietsen. Een prima oplossing, maar toch voelde ik me er bezwaard over. Het was voor hen toch iedere keer een verplichting. Daarnaast begon het amandelen- en oorontstekingsfeest. Om de beurt waren de kinderen ziek. Bij de opvang van de jongsten waren ze heel flexibel. Er werd niet moeilijk gedaan over koorts. Alleen als een kindje er verdrietig bij was werden we gebeld. Maar op school was het natuurlijk wel een probleem. Een kind met een oorontsteking doet uiteraard niet lekker mee op school.

De werkgever van mijn man was heel flexibel. Als een kindje ziek was mocht mijn man gerust thuis werken. Bij het uitzendbureau kon dat natuurlijk niet. Hier komen uitzendkrachten binnen met vragen of mensen die op zoek zijn naar werk, dus dan moet je er gewoon zijn. Ik voelde me er niet meer prettig bij. Ik voelde me schuldig dat het iedere keer op mijn man aankwam. En mijn moedergevoel kwam in de knel. Ik wilde bij mijn zieke kind zijn. Ik begon erover na te denken om te stoppen. Wat me enorm tegenhield was de angst om nooit meer aan de slag te komen. Regelmatig kwamen er moeders bij het uitzendbureau binnenlopen die op zoek waren naar een baan. De kinderen gingen naar school en ze wilden weer wat gaan doen. De arbeidsmarkt was niet zo best en ik moest de dames keer op keer teleurstellen. We hadden gewoon geen geschikte parttime banen voor ze. Al met al heeft het me wel een jaar gekost om uiteindelijk de beslissing te nemen. Een jaar waarin ik bij een hoestje of niesje al in de stress schoot omdat ik bang was dat er weer iemand ziek zou worden.

De kogel ging door de kerk, ik stopte ermee.

Directe aanleiding om uiteindelijk te stoppen was dat de middelste ook naar school moest en dat de buurvrouw en onze vriendin met twee extra kinderen naar school moesten. Dat voelde echt niet goed en de kogel ging door de kerk, ik stopte ermee! Vanaf de eerste dag voelde het zo ontzettend goed! Er viel zoveel van me af. Er daalde een rust over het gezin en meteen waren de kinderen minder vaak ziek (dat kan geen toeval zijn!). De beste beslissing die ik ooit genomen heb! Na anderhalf jaar ging ook de jongste naar school. Op de tweede schooldag kwam ik een kennis tegen. Ze had gehoord dat alle drie de kinderen naar school gingen en vroeg mij voor haar aan het werk te gaan. Ik mocht zelf bepalen hoeveel uur en op welke dagen ik wilde werken. Als de kinderen ziek waren dan mocht ik gewoon thuiswerken of mijn uren later inhalen. Voordat ik er maar een seconde over na had gedacht om weer te gaan werken, was ik alweer aan de slag! Waar had ik mij toch zoveel zorgen over gemaakt?

Wat was jouw beste beslissing ooit?

Mijn ervaring als alleenstaande ouder

Niemand kiest er voor om alleenstaand ouder te worden. Je kinderen alleen opvoeden is vaak het gevolg van een scheiding of het overlijden van één van de ouders. Het is zeker niet makkelijk om je kinderen alleen op te voeden, maar ik weet zeker dat iedereen die uitdaging aan kan! Hoe ik dat weet? Ik heb er jaren alleen voor gestaan. Sommige dagen zijn moeilijker dan andere, maar ik hoop dat ik met mijn ervaringen andere alleenstaande ouders kan inspireren.

Kinderen op de eerste plaats
Kinderen en pubers opvoeden tot geweldige volwassenen is geen hogere wiskunde. Het belangrijkste is dat je er gewoon bent. Dit betekent dat je een balance moet vinden tussen werk en privé. Wees op je hoede dat je niet elke avond tot laat werkt of je werk mee naar huis neemt. Het kan zo verleidelijk zijn om even ​​snel een e-mail te beantwoorden of een telefoongesprek te voeren, maar ik denk dat wij het aan onze kinderen verplicht zijn om ook echt aanwezig te zijn. Zoek desnoods een andere baan of maak een carrière switch! Kinderen vinden het niet belangrijk hoeveel geld je verdient, zolang je ze liefde geeft, ze een dak boven hun hoofd hebben en ze eten krijgen zijn ze al gelukkig.

“Ruim alle apparaten op, zet de tv uit en besteed echt aandacht aan elkaar”

Probeer geen vrienden te zijn
Je hoeft geen vriend te zijn van je kind, ze hebben je nodig als ouder. Dat betekent dat ze je niet altijd even leuk zullen vinden of dat ze het niet altijd eens zijn met de keuzes die jij maakt, vooral de keuzes die voor hen relevant zijn. Natuurlijk wil je ook geen tiran of bullebak zijn, iedereen mag meepraten en meedenken over hoe ze het fijn vinden in huis, maar uiteindelijk bepaal jij de regels en bewaak jij de grenzen. Onthoud wel dat jouw gezin er anders uitziet dan andere gezinnen, dus weersta de verleiding om die vergelijking te maken.

Word ook geen vrienden op social media. Vooral niet als een vervanging voor het feit dat je er in het echte leven niet bent. Gun ze een plek om rebels te kunnen zijn. Geef ze de ruimte. Het is echter wel een goed idee om van tijd tot tijd even te checken om ervoor te zorgen dat hun online gewoonten veilig zijn.

“Als ik merkte dat ik mezelf in de steek laat, doe ik een stap terug en noem ik vijf dingen die mijn gezin uniek maakt, hoe groot of klein ze ook zijn. Soms is er een kleine herinnering nodig om je te laten beseffen hoe goed je het eigenlijk hebt.”

Geef prioriteit aan je geestelijke gezondheid
Voor mensen die veel stress hebben in het dagelijks leven is het goed om soms een pas op de plaats te nemen. Een goede methode hiervoor is mindfulness; Mindfulness is er in veel vormen en maten, maar zelfs in de meest basic vorm een goed hulpmiddel die overal zonder apparatuur kan worden ingezet.

Neem eens een stap terug in een stressvolle situatie, zodat je jezelf bewust wordt van die situatie. Inventariseer hoe je je voelt in het moment. Waar maak je je het meest zorgen over? Wat is het ergste dat echt kan gebeuren? Sluit je ogen en wees je bewust van je ademhaling.  Let op je hartslag. Kijk of je het kunt vertragen met diepe ademhalingen. Het is goed als je hart bonst, wees je ervan bewust dat het dat doet. Ik weet dat het te simpel lijkt, maar deze kleine oefening heeft me geholpen om wat afstand te creëren van bepaalde problemen. Ik heb gemerkt dat het opnieuw focussen van mijn aandacht elders de beste vorm van stressverlichting is, omdat het me in staat stelt een stap terug te doen, te hergroeperen en fris terug te keren. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar het helpt echt en is zeker het proberen waard. We hebben allemaal af en toe een time-out nodig.

Maak tijd vrij voor stressverlichting
Neem korte pauzes voor wat lichamelijke oefeningen op in je dag. Als je bijvoorbeeld wacht op een belangrijk telefoontje, gebruik die tijd om een ​​paar keer de trap op en af te lopen, te planken of wat buikspieroefeningen te doen. Sommige mensen zweren bij stressballen. Het feit is namelijk dat wanneer je voldoende beweging hebt op een dag, dit stress verlichtend werkt en beter is voor je gezondheid. Zelfs als je gewoon een stevige wandeling door het kantoor maakt, kun je beter omgaan met de druk.

Gun jezelf een pauze
Vaak zijn het onze eigen gedachtes die ons naar beneden halen. Leer jezelf om je gedachtes onder controle te houden. Niet alles wat je denkt is waar! Als je jezelf hoort denken, “Ik heb een fout gemaakt met …” of “Ik had niet moeten …” analyseer die gedachte, is het een reële gedachte. Ga met jezelf in discussie. Buig het om naar iets positiefs! Dat moet niet heel erg moeilijk zijn, want je bent al een held dat je de opvoeding van je kind(eren) in je eentje doet. Concentreer je daarop!

Het ‘verliezen’ van een partner en de zoektocht naar het alleenstaande ouderschap is voor iedereen moeilijk. Niemand is een perfecte ouder. Ik heb geleerd dat de sleutel om succesvol te zijn als ouder, is om aanwezig te zijn in het leven van je kind(eren) en elke dag van het ouderschap te genieten!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

‘Je krijgt er zoveel voor terug’…. ja? JA

Tja kinderen zijn zo leuk …….je krijgt er zoveel voor terug.

Maar wat krijg je er eigenlijk voor terug?

Hier mijn – en + lijst😂

  •  je zingt als je alleen bent, alleen nog maar kinderliedjes 😳
  • je stapt uit bed op Lego – auw!
  • jassen op de grond
  • overal schoolboeken
  • taxibedrijf
  • alles gaat stuk
  • je bent de klaagpaal van je hele gezin
  • ontplofte ontbijttafel
  • ruzie in huize Weltevree
  • geen tijd voor je relatie
  • shampoo en tandpasta altijd op of het laatste restje uit de tube als jij het nodig hebt
  • minder ijdel
  • klei op de vloer
  • blauwe plekken autodeur tegen je aan
  • grijze haren
  • je wordt erg goed in improviseren
  • was heel veel was… ik was toch klaar🤨
  • beschimmelde broodtrommeltjes
  • huilen omdat je zo trots bent of om een reclame☺️
  • 100 enkele sokken
  • een uitgerekt lijf
  • slapeloze nachten
  • woede aanvallen
  • je moet stiekem snoepen
  • rommel
  • je plast ineens in je broek als je niet niezen (gaat weer over)
  • zrgen
  • geld, welk geld ….chronisch blut
  • geduldiger worden
  • geen tijd om alleen op de wc te zitten
  • alle deuren staan altijd open
  • de vraag ‘heb ik alles?’ 20 keer stellen

+

  • ongegeneerd Disney films kijken
  • huppelen op straat mag weer😍
  • je hebt altijd een goede reden om te laat te komen
  • onvoorwaardelijke liefde elke dag
  • heel vaak horen ik hou jou mama😍
  • pyjamadag mag gewoon weer
  • persoonlijke groei
  • je lacht elke dag veel meer
  • vliegtuigjes vouwen
  • met samen teken en kleuren
  • complimentjes krijgen dat je het zo goed kan👊🏽
  • samen in bad met heel veel schuim spelen
  • stoeien
  • moppen tappen
  • nooit alleen
  • winnen met spelletjes
  • sneeuwballen of water gevecht
  • vaak naar het zwembad
  • leuke appjes van je dochter
  • boeren & scheten wedstrijd
  • minder ijdel
  • je kent de laatste vlog nieuwtjes
  • vals zingen mag
  • je wordt erg goed in improviseren
  • er is maar 1 ding belangrijk dat je kids gezond zijn #alles is verder redelijk geneuzel als je het langs deze lat legt
  • koken is vrij simpel steeds hetzelfde 😂
  • herinneringen maken
  • alles opnieuw ontdekken
  • je speelt nog lekker veel
  • zandkastelen bouwen
  • verhalen vertellen voor het slapen gaan
  • troosten
  • sinterklaasje spelen
  • verwennen
  • warme knuffels
  • trots op dat je het geflikt hebt de bevalling
  • je krijgt de mooiste kunstwerken elke week
  • met blubber spelen
  • in de regen lopen
  • gezelligheid
  • je wordt erg goed in uitleggen
  • geduldiger worden
  • je weet alles te vinden in de Intertoys

Recept voor zoete kindertjes

Heb je dat ook weleens? Dat je kroost onverzadigbaar is, de ganse dag aan je hoofd blijft zeuren om eten? Hier in huis komt dat vaak voor. Dagelijks eigenlijk. Misschien geef ik te makkelijk toe, maar die van ons zijn sprietjes en ik spring hakkenklappend in de rol van moederkloek. U vraagt, wij serveren.

Het is zó erg, dat mijn buurvrouw (bij wie ik regelmatig even op de koffie ga met de jongste) standaard op ons berekend is. Ze zijn inmiddels, mini-me en buurvrouw, op Pavloviaanse wijze op elkaar ingespeeld. Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”, waarop de buuf haar standaard antwoord geeft: “ik heb geen snoep hoor, wil je fruit? Een boterham?” Waarna de kleine zich de ochtend doorvreet. Waar ze het laat, vraag je. Nou, als ze niet slaapt rent ze rondjes.

Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”

Uiteraard ben ik dit gedoe weleens zat. Ik ben consequent, maar als je honderd keer aan dovemansoren “nee” hebt verkocht, vráágt dat om zwaarder geschut. Daarom deel ik hier mijn geweldige vondst. Of eigenlijk… nee, dat zie je vanzelf. En je kiddies ook.

Benodigdheden:

  • stelletje kinderen (exemplaren die om snoep zaniken werken het beste)
  • teveel tijd
  • gezonde meuk ( plunder de plaatselijke groenteboer of de vers-afdeling van de supermarkt)
  • een minuscuul stukje van iets vreselijk ongezonds, maar heerlijks: chocola, een snoepje, een klein, maar ontzettend lekker koekje…
  • bakjes

Stappenplan:

  1. Parkeer de kinderen op een plek waar ze geen schade kunnen aanrichten. Vooruit, voor de tv! Zet hem lekker hard, zodat je ze niet meer hoort zeuren. Sorry, wat zei je? 
  2. Slacht iets groens en/of vitaminerijks. Maakt niet uit wat het is, als het maar vers en gezond is. En veel!
  3. Pak de bakjes erbij, leg het lekkers op de bodem.
  4. Bedelf dat wat op de bodem ligt onder het fijngesneden spul. Goed aftoppen, beetje aanstampen. 
  5. Vorkje erbij en voorschotelen.
  6. Zeg erbij dat je liefjes mogen schatzoeken en dat ze, als ze zich door de berg heen gewerkt hebben, uitkomen bij iets lekkers.

Voor gevorderden (extreme gevallen dus):

  • Blinddoek ze van tevoren en wens ze veel succes.
  • Bewaar het lekkers voor wanneer het bakje leeg is… hehehe.
  • Is het bakje heel snel leeg en beginnen ze weer? Probeer het eens met bleekselderij en radijsjes!

O, en uiteraard spreek je af dat er niet wordt gepraat tijdens het eten. Kun je even rustig iets voor jezelf doen.

De keuken opruimen ofzo… 🙁

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Een stressvrije kerst met kinderen? Hier wat leuke tips!

Een stressvrije kerst willen we graag allemaal toch?

lekker genieten met je gezin of met familie. Klinkt heel leuk en dat is het vaak natuurlijk ook, maar kan ook veel stress met zich meebrengen. Uren in de keuken staan om een zo lekker, uitgebreid mogelijk gerecht klaar te maken met nog drukke, schreeuwende kinderen om je heen ook. Even lekker met alleen de volwassenen kletsen wat eigenlijk niet goed wil, omdat er telkens wel 1 kind is dat bij je komt of zit te klieren of druk doet.

Hier wat leuke tips voor een (hopelijk) stressvrije kerst voor jullie.

1. Vaste snoepmomenten: om te voorkomen dat ze de hele dag gaan zeuren om lekkere dingen. Ga bijvoorbeeld tussen het ontbijt en lunch of in de middag even met ze zitten voor een speciaal ‘snoepmoment’. Drinken met wat lekkers op een kerstbordje en s’ avonds nog een toetje. Zoetigheid hoort er bij met de kerst en dat is niet erg, maar dat hoeft niet de hele dag door.

2.Aandacht verdelen: Als je met volwassenen en kinderen bent is het soms lastig om je aandacht te verdelen. Vaak werkt het, het beste als ze op bepaalde momenten echt onderdeel mogen uitmaken van het gezelschap en op andere momenten hun gang kunnen gaan. En niet vergeten dat het voor de kinderen ook spannende en drukke dagen zijn met extra veel prikkels. Bijvoorbeeld de borrel: proost met de kinderen erbij en maak voor de kinderen ook een mooi glas waar ze mee kunnen proosten. laat ze met iedereen proosten. Zorg ook dat op het borrelplateau speciale dingetjes voor de kinderen liggen die ze kunnen pakken zoveel als ze willen. Geef ze desnoods een eigen bakje die ze kunnen vullen met dingetjes die ze lekker vinden.

3. Betrek je kinderen: Bij het samenstellen en koken van het kerstmenu. Super leuk en gezellig. Dat kan al vanaf een jaar of 3,4. Wat vind jij lekker? Wat gaan we maken? geef ze een taak die middag of avond. Jij mag het borrelplateau op tafel neerzetten.

4. Aan tafel: Ga je gezellig met zijn allen aan tafel zitten, maar zijn je kinderen nog te klein om het lang vol te houden? laat dan de 1e gang in het teken staan van de kinderen. Betrek ze bij het eten, vraag wat ze ervan vinden. Laat weten dat je daar benieuwd naar bent. Wacht nog even met ‘de grote mensen gesprekken”. Je leert ze hiermee om op sommige momenten rustig aan tafel te gaan zitten, maar er wel toe doen.Bij wat oudere kinderen kun je ervoor kiezen ze een aparte kersttafel te geven. Zo hebben ze wat meer vrijheid, voelen ze zich bijzonder en kunnen ze tussen de gangen door lekker spelen. laat de kinderen desnoods een leuke kerstfilm kijken, zodat jullie nog even kunnen natafelen.

5. Een moment voor je gezin: Zorg dat je ook een moment in last tijdens de feestdagen voor je gezin. Kerstavond of kerstdag. s’ Morgens bijvoorbeeld lekker thuis en vanaf s’ middags een uur of 3 naar familie. Of andersom natuurlijk.

Hebben jullie zelf nog tips voor tijdens de kerstdagen? Laat het andere ouders weten!

Ik ben Lisa Heijboer, preventief jeugdwerker bij Carrefour, getrouwd en zelf moeder van 3 jonge kids van 6, 3 en 1 jaar.

Facebook: vind ik (niet) leuk!

Facebook en ik hebben een moeilijke relatie. Het is meerdere malen uit geweest, maar sinds een tijdje zijn we weer samen. Facebook wil alles van mij weten, maar ik hou liever ook dingen voor mezelf. Ik wil wat privacy en ruimte. Mijn kinderen ook. Denk ik.

Toch heb ik sinds een tijdje een account. In eerste instantie om op de hoogte te blijven van vrienden in het buitenland en sinds kort heb ik ontdekt dat je het ook voor commerciële doeleinden kunt inzetten. Heel leuk en aardig.

Maar ik kijk er vaker op dan ik wil. Veel te vaak.

Dat komt door die stomme meldingen. Bij elke poep of scheet die een ander maakt krijg ik een melding. Pietje vindt die foto leuk! Farah heeft dit over een ander gezegd! Liesje heeft dit met je gedeeld!

Deze meldingen kan ik uitzetten en dat doe ik ook zoveel mogelijk. Het boeit mij echt niet wat andere mensen doen of zeggen. Maar dan heb je nog de.. LIKE-KNOP. Dat gruwelijke blauwe handje met de duim omhoog. Ik merk dat ik, naast zoveel anderen, gevoelig ben voor die knop. Het is leuk als mensen die knop gebruiken bij iets wat je hebt gedeeld. Het geeft je een kleine adrenaline kick. Een mini-high. Je wil MEER!

Ik hou ook van fotografie en mooie plaatjes schieten en dit doe ik veelvuldig van mijn kinderen (welke moeder niet?). Soms ben ik echt trots op iets wat ze hebben gedaan – ze DRAAIDE om, zag je dat?! – of hebben gezegd – hij zei ‘laars’, wat schattig! – en voel ik zo’n harde neiging,

zo’n schreeuwende stem van binnen, om dit op facebook te delen.

Want misschien krijg ik dan likes? Of zelfs een hartje?

Maar ik doe het niet. Het druist zó tegen mijn principes in! Ik kies ervoor om dingen van MIJN leven te delen op facebook, niet mijn kinderen. Ik wil niet dat ze later hun hele babyleven of eerste stapjes kunnen teruglezen op internet.

Toch heb ik het laatst een keer gedaan, enigszins ‘anoniem’ (zeg ik dan tegen mezelf), want zijn gezicht is niet goed te zien. Ik vond het een erg mooie foto die heel sprekend was. Wat ik erg leuk vond, maar daarom ook weer moeilijk, is dat ik inderdaad erg veel LIKES kreeg van mensen. Bij andere plaatjes die ik plaats, krijg ik wel enkele reacties, maar nu waren mensen massaal fan van de foto, want mijn ZOON stond erop! Ofwel, mijn actie werd positief beloond door mijn omgeving! Het ingaan tegen mijn principes werd beloond.

Ik voel me er niet goed over, want ik merk de drang in mezelf om nóg meer foto’s online te zetten om nóg meer likes te krijgen. Ik ben er ook gevoelig voor, hoe hard ik ook wil roepen dat wat anderen van vinden mij niks boeit. En dát zit mij dwars. Een stemmetje in mij zegt dat ik het moet doen, want dan vinden mensen mijn kinderen leuk. Dan vinden ze mij dus vast ook leuk. Nee, dat wil ik niet. Ik wil mijn eigenwaarde niet halen uit wat anderen van mij denken of hoeveel blauwe handjes ik krijg.

De bovenstaande foto blijft online, want ik blijf hem mooi vinden. Maar voorlopig plaats ik geen andere foto’s meer. Om een statement te maken? Om me sterk te voelen? Om te bewijzen dat ik iemand van principes ben? Om mijn kinderen te beschermen?

Hoe ga jij hiermee om?

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Oproepmoeder?

Wat geniet ik van het moederschap. Meestal. De knuffels, de kusjes, het stoeien… Ik krijg er geen genoeg van! Afgelopen weekend zaten we in een huisje op een bungalowpark en wat was het heerlijk om te zien hoe de kinderen zich vermaakten in het zwembad, het indoor speeltuintje en de minidisco. De kinderen zijn de laatste tijd veel vrijer geworden naar andere mensen. Waar ze in de vroege zomer nog twee weken lang angstvallig uit de buurt van Bollo bleven, kreeg Koos Konijn meteen een high five en een knuffel.

Mijn zoontje zwaait tegenwoordig naar iedereen en geeft ook iedereen een handje bij het weggaan. Ja, ook de mama van de andere kindjes in de speeltuin ;-). Hij zat zelfs op dag 1 al bij een andere papa op schoot! 😮 Nou hoeven ze wat mij betreft niet al te vrij te worden, maar het is wel een verademing na de jaren van eenkennigheid van zowel de oudste als de jongste. Wat heb ik me soms geclaimd gevoeld. Met het daarbij komende schuldgevoel (want je kind heeft je toch gewoon nodig?!) was het soms een hele mentale worsteling. Ik heb het laatste half jaar ontdekt dat ik de lat voor mezelf als moeder wel erg hoog had gelegd. Ik wilde fulltime moeder zijn. En ik wilde (of moest) daarvan genieten. Maar dat genieten ging niet altijd. Want soms ging het moederschap ten koste van mezelf. Althans, het gebrek aan begrenzing daarin. Nu heb ik sowieso van nature wat moeite met grenzen, dus ook als moeder. Op de een of andere manier had ik mezelf opgelegd dat ik er op elk moment voor ze moest zijn. Continue. Dag in dag uit. Niet dat ik ze altijd hun zin gaf, zeker niet, maar ik had mezelf wel ten doel gesteld altijd beschikbaar te zijn.

Sinds een paar maanden werk ik als begeleider in de gehandicaptenzorg. Het is fijn om weer iets voor mezelf te hebben. Nog fijner is de gastouder die we via via gevonden hebben. Ik werk vooral ’s avonds en in het weekend, maar de kinderen gaan op ochtenden door de week naar haar toe. Dat geeft mij mijn felbegeerde tijd voor mezelf. Ik ben nu eenmaal iemand die dat nodig heeft. Even weer opladen door alleen te zijn. Gewoon wat aan te kunnen rommelen in huis, een lekkere wandeling te maken, te sporten of heerlijk een boek lezen.

Gelukkig vinden de kinderen het fantastisch bij de gastouder. Ze beginnen spontaan te juichen als we ze vertellen dat ze er de volgende ochtend heen gaan (ik houd mezelf maar voor dat dit niks te maken heeft met hoe ik het als moeder doe :D). Ze heeft dan ook bergen speelgoed, is super creatief (gelukkig, die last is van mijn schouders), er komen meerdere kinderen en ze is harstikke lief. Mijn man en ik hebben echt het idee dat het de kinderen goed doet. Dat de kinderen vrijer zijn naar anderen kan hier goed mee te maken hebben.

De eerste jaren hebben mijn man en ik de verzorging en opvoeding samen gedaan, dat was een bewuste keuze. We waren destijds in de gezegende positie dat wij deze keuze kónden maken. Het was een bewuste keuze omdat we graag zelf een solide basis wilden leggen. Maar voor nu is het meer dan goed zo. Voor de kinderen en voor mij. En nu maar hopen dat mijn contract verlengd gaat worden…