Tagarchief: kinderen

Mijn ervaring als alleenstaand ouder

Niemand kiest er voor om alleenstaand ouder te worden. Je kinderen alleen opvoeden is vaak het gevolg van een scheiding of het overlijden van één van de ouders. Het is zeker niet makkelijk om je kinderen alleen op te voeden, maar ik weet zeker dat iedereen die uitdaging aan kan! Hoe ik dat weet? Ik heb er jaren alleen voor gestaan. Sommige dagen zijn moeilijker dan andere, maar ik hoop dat ik met mijn ervaringen andere alleenstaande ouders kan inspireren.

Kinderen op de eerste plaats
Kinderen en pubers opvoeden tot geweldige volwassenen is geen hogere wiskunde. Het belangrijkste is dat je er gewoon bent. Dit betekent dat je een balance moet vinden tussen werk en privé. Wees op je hoede dat je niet elke avond tot laat werkt of je werk mee naar huis neemt. Het kan zo verleidelijk zijn om even ​​snel een e-mail te beantwoorden of een telefoongesprek te voeren, maar ik denk dat wij het aan onze kinderen verplicht zijn om ook echt aanwezig te zijn. Zoek desnoods een andere baan of maak een carrière switch! Kinderen vinden het niet belangrijk hoeveel geld je verdient, zolang je ze liefde geeft, ze een dak boven hun hoofd hebben en ze eten krijgen zijn ze al gelukkig.

“Ruim alle apparaten op, zet de tv uit en besteed echt aandacht aan elkaar”

Probeer geen vrienden te zijn
Je hoeft geen vriend te zijn van je kind, ze hebben je nodig als ouder. Dat betekent dat ze je niet altijd even leuk zullen vinden of dat ze het niet altijd eens zijn met de keuzes die jij maakt, vooral de keuzes die voor hen relevant zijn. Natuurlijk wil je ook geen tiran of bullebak zijn, iedereen mag meepraten en meedenken over hoe ze het fijn vinden in huis, maar uiteindelijk bepaal jij de regels en bewaak jij de grenzen. Onthoud wel dat jouw gezin er anders uitziet dan andere gezinnen, dus weersta de verleiding om die vergelijking te maken.

Word ook geen vrienden op social media. Vooral niet als een vervanging voor het feit dat je er in het echte leven niet bent. Gun ze een plek om rebels te kunnen zijn. Geef ze de ruimte. Het is echter wel een goed idee om van tijd tot tijd even te checken om ervoor te zorgen dat hun online gewoonten veilig zijn.

“Als ik merkte dat ik mezelf in de steek laat, doe ik een stap terug en noem ik vijf dingen die mijn gezin uniek maakt, hoe groot of klein ze ook zijn. Soms is er een kleine herinnering nodig om je te laten beseffen hoe goed je het eigenlijk hebt.”

Geef prioriteit aan je geestelijke gezondheid
Voor mensen die veel stress hebben in het dagelijks leven is het goed om soms een pas op de plaats te nemen. Een goede methode hiervoor is mindfulness; Mindfulness is er in veel vormen en maten, maar zelfs in de meest basic vorm een goed hulpmiddel die overal zonder apparatuur kan worden ingezet.

Neem eens een stap terug in een stressvolle situatie, zodat je jezelf bewust wordt van die situatie. Inventariseer hoe je je voelt in het moment. Waar maak je je het meest zorgen over? Wat is het ergste dat echt kan gebeuren? Sluit je ogen en wees je bewust van je ademhaling.  Let op je hartslag. Kijk of je het kunt vertragen met diepe ademhalingen. Het is goed als je hart bonst, wees je ervan bewust dat het dat doet. Ik weet dat het te simpel lijkt, maar deze kleine oefening heeft me geholpen om wat afstand te creëren van bepaalde problemen. Ik heb gemerkt dat het opnieuw focussen van mijn aandacht elders de beste vorm van stressverlichting is, omdat het me in staat stelt een stap terug te doen, te hergroeperen en fris terug te keren. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar het helpt echt en is zeker het proberen waard. We hebben allemaal af en toe een time-out nodig.

Maak tijd vrij voor stressverlichting
Neem korte pauzes voor wat lichamelijke oefeningen op in je dag. Als je bijvoorbeeld wacht op een belangrijk telefoontje, gebruik die tijd om een ​​paar keer de trap op en af te lopen, te planken of wat buikspieroefeningen te doen. Sommige mensen zweren bij stressballen. Het feit is namelijk dat wanneer je voldoende beweging hebt op een dag, dit stress verlichtend werkt en beter is voor je gezondheid. Zelfs als je gewoon een stevige wandeling door het kantoor maakt, kun je beter omgaan met de druk.

Gun jezelf een pauze
Vaak zijn het onze eigen gedachtes die ons naar beneden halen. Leer jezelf om je gedachtes onder controle te houden. Niet alles wat je denkt is waar! Als je jezelf hoort denken, “Ik heb een fout gemaakt met …” of “Ik had niet moeten …” analyseer die gedachte, is het een reële gedachte. Ga met jezelf in discussie. Buig het om naar iets positiefs! Dat moet niet heel erg moeilijk zijn, want je bent al een held dat je de opvoeding van je kind(eren) in je eentje doet. Concentreer je daarop!

Het ‘verliezen’ van een partner en de zoektocht naar het alleenstaande ouderschap is voor iedereen moeilijk. Niemand is een perfecte ouder. Ik heb geleerd dat de sleutel om succesvol te zijn als ouder, is om aanwezig te zijn in het leven van je kind(eren) en elke dag van het ouderschap te genieten!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

‘Je krijgt er zoveel voor terug’…. ja? JA

Tja kinderen zijn zo leuk …….je krijgt er zoveel voor terug.

Maar wat krijg je er eigenlijk voor terug?

Hier mijn – en + lijst😂

  •  je zingt als je alleen bent, alleen nog maar kinderliedjes 😳
  • je stapt uit bed op Lego – auw!
  • jassen op de grond
  • overal schoolboeken
  • taxibedrijf
  • alles gaat stuk
  • je bent de klaagpaal van je hele gezin
  • ontplofte ontbijttafel
  • ruzie in huize Weltevree
  • geen tijd voor je relatie
  • shampoo en tandpasta altijd op of het laatste restje uit de tube als jij het nodig hebt
  • minder ijdel
  • klei op de vloer
  • blauwe plekken autodeur tegen je aan
  • grijze haren
  • je wordt erg goed in improviseren
  • was heel veel was… ik was toch klaar🤨
  • beschimmelde broodtrommeltjes
  • huilen omdat je zo trots bent of om een reclame☺️
  • 100 enkele sokken
  • een uitgerekt lijf
  • slapeloze nachten
  • woede aanvallen
  • je moet stiekem snoepen
  • rommel
  • je plast ineens in je broek als je niet niezen (gaat weer over)
  • zrgen
  • geld, welk geld ….chronisch blut
  • geduldiger worden
  • geen tijd om alleen op de wc te zitten
  • alle deuren staan altijd open
  • de vraag ‘heb ik alles?’ 20 keer stellen

+

  • ongegeneerd Disney films kijken
  • huppelen op straat mag weer😍
  • je hebt altijd een goede reden om te laat te komen
  • onvoorwaardelijke liefde elke dag
  • heel vaak horen ik hou jou mama😍
  • pyjamadag mag gewoon weer
  • persoonlijke groei
  • je lacht elke dag veel meer
  • vliegtuigjes vouwen
  • met samen teken en kleuren
  • complimentjes krijgen dat je het zo goed kan👊🏽
  • samen in bad met heel veel schuim spelen
  • stoeien
  • moppen tappen
  • nooit alleen
  • winnen met spelletjes
  • sneeuwballen of water gevecht
  • vaak naar het zwembad
  • leuke appjes van je dochter
  • boeren & scheten wedstrijd
  • minder ijdel
  • je kent de laatste vlog nieuwtjes
  • vals zingen mag
  • je wordt erg goed in improviseren
  • er is maar 1 ding belangrijk dat je kids gezond zijn #alles is verder redelijk geneuzel als je het langs deze lat legt
  • koken is vrij simpel steeds hetzelfde 😂
  • herinneringen maken
  • alles opnieuw ontdekken
  • je speelt nog lekker veel
  • zandkastelen bouwen
  • verhalen vertellen voor het slapen gaan
  • troosten
  • sinterklaasje spelen
  • verwennen
  • warme knuffels
  • trots op dat je het geflikt hebt de bevalling
  • je krijgt de mooiste kunstwerken elke week
  • met blubber spelen
  • in de regen lopen
  • gezelligheid
  • je wordt erg goed in uitleggen
  • geduldiger worden
  • je weet alles te vinden in de Intertoys

Sas-creatief-chaotisch-uitbundig-mooiweermens-3kids-getrouwd met René-waterliefhebber-ondernemer-spelfoutenmaker-borstkanker-achtbaan-beelddenker-glitters-krullen-ik probeer mijzelf te zijn-

Recept voor zoete kindertjes

Heb je dat ook weleens? Dat je kroost onverzadigbaar is, de ganse dag aan je hoofd blijft zeuren om eten? Hier in huis komt dat vaak voor. Dagelijks eigenlijk. Misschien geef ik te makkelijk toe, maar die van ons zijn sprietjes en ik spring hakkenklappend in de rol van moederkloek. U vraagt, wij serveren.

Het is zó erg, dat mijn buurvrouw (bij wie ik regelmatig even op de koffie ga met de jongste) standaard op ons berekend is. Ze zijn inmiddels, mini-me en buurvrouw, op Pavloviaanse wijze op elkaar ingespeeld. Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”, waarop de buuf haar standaard antwoord geeft: “ik heb geen snoep hoor, wil je fruit? Een boterham?” Waarna de kleine zich de ochtend doorvreet. Waar ze het laat, vraag je. Nou, als ze niet slaapt rent ze rondjes.

Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”

Uiteraard ben ik dit gedoe weleens zat. Ik ben consequent, maar als je honderd keer aan dovemansoren “nee” hebt verkocht, vráágt dat om zwaarder geschut. Daarom deel ik hier mijn geweldige vondst. Of eigenlijk… nee, dat zie je vanzelf. En je kiddies ook.

Benodigdheden:

  • stelletje kinderen (exemplaren die om snoep zaniken werken het beste)
  • teveel tijd
  • gezonde meuk ( plunder de plaatselijke groenteboer of de vers-afdeling van de supermarkt)
  • een minuscuul stukje van iets vreselijk ongezonds, maar heerlijks: chocola, een snoepje, een klein, maar ontzettend lekker koekje…
  • bakjes

Stappenplan:

  1. Parkeer de kinderen op een plek waar ze geen schade kunnen aanrichten. Vooruit, voor de tv! Zet hem lekker hard, zodat je ze niet meer hoort zeuren. Sorry, wat zei je? 
  2. Slacht iets groens en/of vitaminerijks. Maakt niet uit wat het is, als het maar vers en gezond is. En veel!
  3. Pak de bakjes erbij, leg het lekkers op de bodem.
  4. Bedelf dat wat op de bodem ligt onder het fijngesneden spul. Goed aftoppen, beetje aanstampen. 
  5. Vorkje erbij en voorschotelen.
  6. Zeg erbij dat je liefjes mogen schatzoeken en dat ze, als ze zich door de berg heen gewerkt hebben, uitkomen bij iets lekkers.

Voor gevorderden (extreme gevallen dus):

  • Blinddoek ze van tevoren en wens ze veel succes.
  • Bewaar het lekkers voor wanneer het bakje leeg is… hehehe.
  • Is het bakje heel snel leeg en beginnen ze weer? Probeer het eens met bleekselderij en radijsjes!

O, en uiteraard spreek je af dat er niet wordt gepraat tijdens het eten. Kun je even rustig iets voor jezelf doen.

De keuken opruimen ofzo… 🙁

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Een stressvrije kerst met kinderen? Hier wat leuke tips!

Een stressvrije kerst willen we graag allemaal toch?

lekker genieten met je gezin of met familie. Klinkt heel leuk en dat is het vaak natuurlijk ook, maar kan ook veel stress met zich meebrengen. Uren in de keuken staan om een zo lekker, uitgebreid mogelijk gerecht klaar te maken met nog drukke, schreeuwende kinderen om je heen ook. Even lekker met alleen de volwassenen kletsen wat eigenlijk niet goed wil, omdat er telkens wel 1 kind is dat bij je komt of zit te klieren of druk doet.

Hier wat leuke tips voor een (hopelijk) stressvrije kerst voor jullie.

1. Vaste snoepmomenten: om te voorkomen dat ze de hele dag gaan zeuren om lekkere dingen. Ga bijvoorbeeld tussen het ontbijt en lunch of in de middag even met ze zitten voor een speciaal ‘snoepmoment’. Drinken met wat lekkers op een kerstbordje en s’ avonds nog een toetje. Zoetigheid hoort er bij met de kerst en dat is niet erg, maar dat hoeft niet de hele dag door.

2.Aandacht verdelen: Als je met volwassenen en kinderen bent is het soms lastig om je aandacht te verdelen. Vaak werkt het, het beste als ze op bepaalde momenten echt onderdeel mogen uitmaken van het gezelschap en op andere momenten hun gang kunnen gaan. En niet vergeten dat het voor de kinderen ook spannende en drukke dagen zijn met extra veel prikkels. Bijvoorbeeld de borrel: proost met de kinderen erbij en maak voor de kinderen ook een mooi glas waar ze mee kunnen proosten. laat ze met iedereen proosten. Zorg ook dat op het borrelplateau speciale dingetjes voor de kinderen liggen die ze kunnen pakken zoveel als ze willen. Geef ze desnoods een eigen bakje die ze kunnen vullen met dingetjes die ze lekker vinden.

3. Betrek je kinderen: Bij het samenstellen en koken van het kerstmenu. Super leuk en gezellig. Dat kan al vanaf een jaar of 3,4. Wat vind jij lekker? Wat gaan we maken? geef ze een taak die middag of avond. Jij mag het borrelplateau op tafel neerzetten.

4. Aan tafel: Ga je gezellig met zijn allen aan tafel zitten, maar zijn je kinderen nog te klein om het lang vol te houden? laat dan de 1e gang in het teken staan van de kinderen. Betrek ze bij het eten, vraag wat ze ervan vinden. Laat weten dat je daar benieuwd naar bent. Wacht nog even met ‘de grote mensen gesprekken”. Je leert ze hiermee om op sommige momenten rustig aan tafel te gaan zitten, maar er wel toe doen.Bij wat oudere kinderen kun je ervoor kiezen ze een aparte kersttafel te geven. Zo hebben ze wat meer vrijheid, voelen ze zich bijzonder en kunnen ze tussen de gangen door lekker spelen. laat de kinderen desnoods een leuke kerstfilm kijken, zodat jullie nog even kunnen natafelen.

5. Een moment voor je gezin: Zorg dat je ook een moment in last tijdens de feestdagen voor je gezin. Kerstavond of kerstdag. s’ Morgens bijvoorbeeld lekker thuis en vanaf s’ middags een uur of 3 naar familie. Of andersom natuurlijk.

Hebben jullie zelf nog tips voor tijdens de kerstdagen? Laat het andere ouders weten!

Ik ben Lisa Heijboer, preventief jeugdwerker bij Carrefour, getrouwd en zelf moeder van 3 jonge kids van 6, 3 en 1 jaar.

Facebook: vind ik (niet) leuk!

Facebook en ik hebben een moeilijke relatie. Het is meerdere malen uit geweest, maar sinds een tijdje zijn we weer samen. Facebook wil alles van mij weten, maar ik hou liever ook dingen voor mezelf. Ik wil wat privacy en ruimte. Mijn kinderen ook. Denk ik.

Toch heb ik sinds een tijdje een account. In eerste instantie om op de hoogte te blijven van vrienden in het buitenland en sinds kort heb ik ontdekt dat je het ook voor commerciële doeleinden kunt inzetten. Heel leuk en aardig.

Maar ik kijk er vaker op dan ik wil. Veel te vaak.

Dat komt door die stomme meldingen. Bij elke poep of scheet die een ander maakt krijg ik een melding. Pietje vindt die foto leuk! Farah heeft dit over een ander gezegd! Liesje heeft dit met je gedeeld!

Deze meldingen kan ik uitzetten en dat doe ik ook zoveel mogelijk. Het boeit mij echt niet wat andere mensen doen of zeggen. Maar dan heb je nog de.. LIKE-KNOP. Dat gruwelijke blauwe handje met de duim omhoog. Ik merk dat ik, naast zoveel anderen, gevoelig ben voor die knop. Het is leuk als mensen die knop gebruiken bij iets wat je hebt gedeeld. Het geeft je een kleine adrenaline kick. Een mini-high. Je wil MEER!

Ik hou ook van fotografie en mooie plaatjes schieten en dit doe ik veelvuldig van mijn kinderen (welke moeder niet?). Soms ben ik echt trots op iets wat ze hebben gedaan – ze DRAAIDE om, zag je dat?! – of hebben gezegd – hij zei ‘laars’, wat schattig! – en voel ik zo’n harde neiging,

zo’n schreeuwende stem van binnen, om dit op facebook te delen.

Want misschien krijg ik dan likes? Of zelfs een hartje?

Maar ik doe het niet. Het druist zó tegen mijn principes in! Ik kies ervoor om dingen van MIJN leven te delen op facebook, niet mijn kinderen. Ik wil niet dat ze later hun hele babyleven of eerste stapjes kunnen teruglezen op internet.

Toch heb ik het laatst een keer gedaan, enigszins ‘anoniem’ (zeg ik dan tegen mezelf), want zijn gezicht is niet goed te zien. Ik vond het een erg mooie foto die heel sprekend was. Wat ik erg leuk vond, maar daarom ook weer moeilijk, is dat ik inderdaad erg veel LIKES kreeg van mensen. Bij andere plaatjes die ik plaats, krijg ik wel enkele reacties, maar nu waren mensen massaal fan van de foto, want mijn ZOON stond erop! Ofwel, mijn actie werd positief beloond door mijn omgeving! Het ingaan tegen mijn principes werd beloond.

Ik voel me er niet goed over, want ik merk de drang in mezelf om nóg meer foto’s online te zetten om nóg meer likes te krijgen. Ik ben er ook gevoelig voor, hoe hard ik ook wil roepen dat wat anderen van vinden mij niks boeit. En dát zit mij dwars. Een stemmetje in mij zegt dat ik het moet doen, want dan vinden mensen mijn kinderen leuk. Dan vinden ze mij dus vast ook leuk. Nee, dat wil ik niet. Ik wil mijn eigenwaarde niet halen uit wat anderen van mij denken of hoeveel blauwe handjes ik krijg.

De bovenstaande foto blijft online, want ik blijf hem mooi vinden. Maar voorlopig plaats ik geen andere foto’s meer. Om een statement te maken? Om me sterk te voelen? Om te bewijzen dat ik iemand van principes ben? Om mijn kinderen te beschermen?

Hoe ga jij hiermee om?

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Oproepmoeder?

Wat geniet ik van het moederschap. Meestal. De knuffels, de kusjes, het stoeien… Ik krijg er geen genoeg van! Afgelopen weekend zaten we in een huisje op een bungalowpark en wat was het heerlijk om te zien hoe de kinderen zich vermaakten in het zwembad, het indoor speeltuintje en de minidisco. De kinderen zijn de laatste tijd veel vrijer geworden naar andere mensen. Waar ze in de vroege zomer nog twee weken lang angstvallig uit de buurt van Bollo bleven, kreeg Koos Konijn meteen een high five en een knuffel.

Mijn zoontje zwaait tegenwoordig naar iedereen en geeft ook iedereen een handje bij het weggaan. Ja, ook de mama van de andere kindjes in de speeltuin ;-). Hij zat zelfs op dag 1 al bij een andere papa op schoot! 😮 Nou hoeven ze wat mij betreft niet al te vrij te worden, maar het is wel een verademing na de jaren van eenkennigheid van zowel de oudste als de jongste. Wat heb ik me soms geclaimd gevoeld. Met het daarbij komende schuldgevoel (want je kind heeft je toch gewoon nodig?!) was het soms een hele mentale worsteling. Ik heb het laatste half jaar ontdekt dat ik de lat voor mezelf als moeder wel erg hoog had gelegd. Ik wilde fulltime moeder zijn. En ik wilde (of moest) daarvan genieten. Maar dat genieten ging niet altijd. Want soms ging het moederschap ten koste van mezelf. Althans, het gebrek aan begrenzing daarin. Nu heb ik sowieso van nature wat moeite met grenzen, dus ook als moeder. Op de een of andere manier had ik mezelf opgelegd dat ik er op elk moment voor ze moest zijn. Continue. Dag in dag uit. Niet dat ik ze altijd hun zin gaf, zeker niet, maar ik had mezelf wel ten doel gesteld altijd beschikbaar te zijn.

Sinds een paar maanden werk ik als begeleider in de gehandicaptenzorg. Het is fijn om weer iets voor mezelf te hebben. Nog fijner is de gastouder die we via via gevonden hebben. Ik werk vooral ’s avonds en in het weekend, maar de kinderen gaan op ochtenden door de week naar haar toe. Dat geeft mij mijn felbegeerde tijd voor mezelf. Ik ben nu eenmaal iemand die dat nodig heeft. Even weer opladen door alleen te zijn. Gewoon wat aan te kunnen rommelen in huis, een lekkere wandeling te maken, te sporten of heerlijk een boek lezen.

Gelukkig vinden de kinderen het fantastisch bij de gastouder. Ze beginnen spontaan te juichen als we ze vertellen dat ze er de volgende ochtend heen gaan (ik houd mezelf maar voor dat dit niks te maken heeft met hoe ik het als moeder doe :D). Ze heeft dan ook bergen speelgoed, is super creatief (gelukkig, die last is van mijn schouders), er komen meerdere kinderen en ze is harstikke lief. Mijn man en ik hebben echt het idee dat het de kinderen goed doet. Dat de kinderen vrijer zijn naar anderen kan hier goed mee te maken hebben.

De eerste jaren hebben mijn man en ik de verzorging en opvoeding samen gedaan, dat was een bewuste keuze. We waren destijds in de gezegende positie dat wij deze keuze kónden maken. Het was een bewuste keuze omdat we graag zelf een solide basis wilden leggen. Maar voor nu is het meer dan goed zo. Voor de kinderen en voor mij. En nu maar hopen dat mijn contract verlengd gaat worden…

Laura Wattel-de Vries is getrouwd en moeder van een peutermeisje van 3 en een dreumesjochie van 1 jaar. Ze probeert haar kinderen de ruimte te geven de dingen zelf te ontdekken. Maar net zoals opgroeien gaat ook opvoeden met vallen en opstaan.

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Kinderen waren voor ons een bewuste keuze. Mijn man en ik hebben bedacht hoe we terug wilden kijken op ons leven als we vijftig of zestig waren. Daar zaten kinderen bij. Als was gebleken dat we geen kinderen konden krijgen, had ik het ook prima gevonden. Toch verrijken ze je leven wel. Het is anders dan je je óóit kon voorstellen. Je wéét dat nachtbraken erbij hoort, je luiers moet verschonen en frustratie krijgt omdat je kind zit te huilen en je niet weet wat er aan de hand is. Maar hoe dat vóelt, dat is wat anders.

Je bent constant aan het schakelen tussen de verschillende rollen die je hebt als ouder.

Je bent nooit meer alleen. Kinderen worden een verlengde van jezelf. Ik vergelijk het wel eens met een extra ledemaat; soms heel handig, soms zit het in de weg en je mist het als je in je eentje in de supermarkt staat. Een verademing vind ik dat, maar ik mis mijn kleine spiegels, mijn verwonderaars. Hoe geweldig is het als je in het bos loopt met je kleine kinderen en je allerlei dingen ziet die je niet zag toen je nog geen kinderen had. Kleine kevertjes, lelijke bladeren, een hond in de verte. Even later zit je jezelf op te vreten omdat je peuter zich op de grond heeft geworpen en niet verder wil. Constant schakelen.

Ik heb een zoon van ruim 2 en een dochtertje van 6 maanden. Het is voor ons een bewuste keuze dat één van ons zoveel mogelijk thuis is met de kinderen, zodat ze zich veilig en geborgen voelen en wij als ouders de verantwoordelijkheid kunnen dragen van het opvoeden. Ze hoeven niet allerlei verschillende gezichten te zien, omdat papa en mama de hypotheek anders niet kunnen betalen of twee keer per jaar op vakantie willen. Daarom hebben we gekozen voor de Noordoostpolder en het dorpse leven. De kleinschaligheid. De vrijheid om je leven vorm te geven zoals we dat graag met kinderen doen. Momenteel ben ik veel thuis, werk ik niet veel. Ik had dat liever anders gezien. Laat mij maar de kostwinner zijn, even ademhalen buitenshuis. Mijn man had het geweldig gevonden huisvader te zijn. Maar het is goed zo. Met het doel voor ogen hebben we deze keuze gemaakt en dat is ook eigenlijk best leuk. Maar ook zwaar.

Ik wil bloggen over het avontuur dat opvoeden heet. Met leuke en niet leuke momenten. Worstelingen en verwonderingen. Lees je mee?

Liefs, Luna

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Team terror

Eindelijk, stilte. Achter me zitten drie kleine meisjes op de bank te lezen. Team terror, denk ik een beetje boos.

We waren vanmiddag op bezoek bij een vriendin en haar dochtertje. Wat had ik me erop verheugd, de kinderen zouden lekker spelen en wij even gezellig bijkletsen. Maar zo ging het niet, we waren koud binnen of mijn drietal had de sfeer compleet verziekt. Gillen, schreeuwen, speelgoed afpakken, grote mond. Ballen die door de lucht vlogen en een klein meisje met grote ogen en een trillend lipje, dat toekeek hoe drie wilden haar veilige wereldje kwamen bestormen.

Ik, geschrokken, verhief mijn stem, zette er eentje op de gang, speelde voor scheidsrechter en zuchtte eens diep. Het hielp niet en redelijk snel kwam het verzoek of we alsjeblieft weer wilden gaan. O, wat begreep ik dat. En wat baalde ik hevig.

Nu waren de omstandigheden al niet optimaal. Toen ik Marijn vanmiddag wakker maakte omdat het tijd was, lag ze net ein-de-lijk te slapen. Ze moest van mij (ze was al niet fit), maar ik hoorde haar boven nog minstens een uur spelen. Toen ik haar kwam halen lag ze met rode wangetjes bovenop haar dekens te zagen dat het een lieve lust was. Ik vond het zo zielig dat ik haar moest wekken! Strontchagrijnig was ze. Huilen, spartelen, schoppen, draaien. En terecht. Lig je net fijn, word je uit je warme bed gehesen omdat je moeder iets ‘leuks’ bedacht heeft. Naemi en Esmee hadden er allebei een lange schooldag opzitten, die waren ook moe. En dit alles op maandag… we moeten altijd even opstarten aan het begin van de week.

Dat is allemaal geen excuus. Zo van: “Ja, daar kan ik allemaal geen rekening mee houden hoor, als ik dáár al rekening mee moet houden heb ik helemaal geen leven! Arme ik!” Nee, het zijn redenen en ik heb ze gemist. Jammer dat ik niet eerder doorhad dat mijn kleintjes eigenlijk aan hun tax zaten. Want al ben ik best teleurgesteld dat ze de boel op stelten hebben gezet, nog veel teleurgestelder ben ik in mezelf. Wie heeft hier thuis ook alweer de verantwoordelijkheid? O ja…

Want ik was weer eens te hard van stapel gelopen met allerlei plannetjes en werd dit keer keihard teruggefloten door mijn kroost.

Als ik het zo bekijk, ben ik best wel een beetje trots op hun gedrag! In theorie dan 😉

 

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Mag ik een verkeersregelaar AUB???

Ochtendspits
Zoals elke ochtend is het ook vandaag weer spitsuur bij ons thuis. Wakker worden, eten maken, tienuurtje, lunchtrommeltje en nog een extra bakje voor de naschoolse opvang klaarmaken. Alles moet de tas in. Er moet worden gedoucht. Uitzoeken wat we moeten dragen vandaag. Haren in model, tandenpoetsen en nog een laatste blik in de spiegel. En als alles dan gedaan is kunnen we aan onze dag beginnen.

Ga maar lekker fietsen
Eerst denk ik er nog aan om mijn zoon op de fiets naar school te sturen, maar ik besluit hem toch met de auto naar school te brengen. Het is maar vijf minuten fietsen. Met de auto is dat vaak het dubbele. De fietsers in Emmeloord zijn in de ochtendspits goed vertegenwoordigt en dan met name onze puberende jeugd; Ze vergeten de verkeersregels regelmatig en ik kan mij daar soms wel eens ietwat aan storen. Toen ik net in Emmeloord woonde wilde ik nog weleens mijn raampje opengooien en vertelde ik de betreffende puberpersoon dat ze handen aan hun lijf hadden en dat ze die best eens mochten gebruiken. Dit kon mijn zoon niet echt waarderen en hij kroop dan zo ver als mogelijk naar beneden om maar niet gezien te hoeven worden. Op dat moment ben ik hier dan ook maar mee gestopt.

Doorgaand verkeer gestremd
Maar ik dwaal af van mijn verhaal dat ik wil vertellen. Aangezien er een rotonde gemaakt wordt is de normale doorgaande weg afgesloten. Al het verkeer wordt nu omgeleid en daardoor is het op onze route drukker dan normaal. Bijna de hele dag is dit geen probleem, maar in de spits waar iedereen zijn weg naar school, opvang of werk moet vinden, is dit eigenlijk heel gevaarlijk. Ik weet mijn zoon vrij snel op school af te zetten, maar nu moet ik nog terug.

File op de Acacialaan
Ik sta voor het stoplicht bij de Boslaan. Ik hoef maar twee stoplichten te wachten en kan doorrijden. Ik ga richting de Espelerlaan, dus rij rechtdoor. Nog voor de Abelenlaan sta ik stil. Heel langzaam kom ik steeds een heel klein beetje verder. Als ik ter hoogte van de SKF kom zie ik waarom ik steeds verder kan rijden. De mensen zijn het wachten zat en keren hun auto. Tot 3 keer toe twijfel ik om de politie te bellen. De kruising Acacialaan en Espelerlaan is zo druk dat het vast staat en er met geen mogelijkheid een auto vanaf mijn kant de weg op kan. Je komt er gewoon niet tussen.

Het verkeer regelen is een vak apart
Zoals ik al eerder schreef vind ik deze situatie in de spits niet veilig. Fietsers die slingeren, gezellig kletsend met iemand die naast hen fiets. Automobilisten die hierdoor opgefokt raken en er zodra als het kan als een vuurpijl voorbijschieten. Ik verbaas mij dat er nog geen ernstige ongelukken zijn gebeurd.
Mijn zoon fietst deze route minstens 3 keer per week. Ik moet er niet aan denken wat er met hem kan gebeuren als er niks aan deze situatie gedaan wordt, daarom besluit ik de politie toch te bellen! Deze sturen mij door naar de gemeente. Helaas is de persoon die ik hierover moet spreken niet aanwezig. Binnen 48 uur word ik teruggebeld. Nu maar hopen dat ze er iets mee willen gaan doen, het gaat tenslotte om de veiligheid van onze kinderen. Als ik het kon zou ik zelf in de spits op de kruising gaan staan, maar het verkeer regelen is een vak apart, dat laat ik liever aan de experts over!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.