Tag: frustratie

Recept voor zoete kindertjes

Heb je dat ook weleens? Dat je kroost onverzadigbaar is, de ganse dag aan je hoofd blijft zeuren om eten? Hier in huis komt dat vaak voor. Dagelijks eigenlijk. Misschien geef ik te makkelijk toe, maar die van ons zijn sprietjes en ik spring hakkenklappend in de rol van moederkloek. U vraagt, wij serveren.

Het is zó erg, dat mijn buurvrouw (bij wie ik regelmatig even op de koffie ga met de jongste) standaard op ons berekend is. Ze zijn inmiddels, mini-me en buurvrouw, op Pavloviaanse wijze op elkaar ingespeeld. Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”, waarop de buuf haar standaard antwoord geeft: “ik heb geen snoep hoor, wil je fruit? Een boterham?” Waarna de kleine zich de ochtend doorvreet. Waar ze het laat, vraag je. Nou, als ze niet slaapt rent ze rondjes.

Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”

Uiteraard ben ik dit gedoe weleens zat. Ik ben consequent, maar als je honderd keer aan dovemansoren “nee” hebt verkocht, vráágt dat om zwaarder geschut. Daarom deel ik hier mijn geweldige vondst. Of eigenlijk… nee, dat zie je vanzelf. En je kiddies ook.

Benodigdheden:

  • stelletje kinderen (exemplaren die om snoep zaniken werken het beste)
  • teveel tijd
  • gezonde meuk ( plunder de plaatselijke groenteboer of de vers-afdeling van de supermarkt)
  • een minuscuul stukje van iets vreselijk ongezonds, maar heerlijks: chocola, een snoepje, een klein, maar ontzettend lekker koekje…
  • bakjes

Stappenplan:

  1. Parkeer de kinderen op een plek waar ze geen schade kunnen aanrichten. Vooruit, voor de tv! Zet hem lekker hard, zodat je ze niet meer hoort zeuren. Sorry, wat zei je? 
  2. Slacht iets groens en/of vitaminerijks. Maakt niet uit wat het is, als het maar vers en gezond is. En veel!
  3. Pak de bakjes erbij, leg het lekkers op de bodem.
  4. Bedelf dat wat op de bodem ligt onder het fijngesneden spul. Goed aftoppen, beetje aanstampen. 
  5. Vorkje erbij en voorschotelen.
  6. Zeg erbij dat je liefjes mogen schatzoeken en dat ze, als ze zich door de berg heen gewerkt hebben, uitkomen bij iets lekkers.

Voor gevorderden (extreme gevallen dus):

  • Blinddoek ze van tevoren en wens ze veel succes.
  • Bewaar het lekkers voor wanneer het bakje leeg is… hehehe.
  • Is het bakje heel snel leeg en beginnen ze weer? Probeer het eens met bleekselderij en radijsjes!

O, en uiteraard spreek je af dat er niet wordt gepraat tijdens het eten. Kun je even rustig iets voor jezelf doen.

De keuken opruimen ofzo… 🙁

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

6x Kerst overleven met kleine kinderen

Iedereen met kleine kinderen vraagt zich vast af hoe ze het handigste Kerst kunnen overleven met kleine kinderen. Ze staan nog stijf van de spanning na Sint Maarten en Sinterklaas en alle vieringen op het kinderdagverblijf of school. Daarom hier 6 tips hoe je zorgeloos Kerst doorkomt met kleine kinderen:

 

#1 – Bezoek minstens alle grootouders

Opa’s en oma’s zijn dol op hun kleinkinderen, daarom kun je het beste op de 1e Kerstdag langs het ene paar grootouders en de 2e Kerstdag bij de andere grootouders. Kleine kinderen zijn dol op alle aandacht die ze krijgen en misschien krijgen ze ook nog een aantal cadeaus. Niks beters voor een vredige kerst toch? De kinderen zullen het fantastisch vinden, al die aandacht.

 

#2 – Ga gezellig met je kinderen tafelen

Een kerstbrunch en -diner mag niet ontbreken met Kerst! Gezellig met z’n allen keuvelen over van alles en nog wat en lekker eten, dat hoort erbij. Het staat zo leuk als kinderen met de kerstbrunch een afgebakken broodje met een plakje kaas in de vorm van een engeltje eten. Oh, en heb je die mooie boterkerstman gezien? Kinderen vinden het geweldig om gezellig mee te doen en na 1,5 uur van tafel te gaan. Als ze ’s avonds ook nog mee mogen doen met het kerstdiner is de pret niet meer te drukken. Vooral gourmetten is een goede keuze, omdat je dan ook gezellig met zijn allen lang kunt tafelen.

 

Je kunt beter de spanning verminderen door cadeautjes te geven voor Sinterklaas, maar óók door wat cadeautjes onder de kerstboom te leggen.

 

#3 – Geef cadeautjes met Sinterklaas én Kerst

De decemberdrukte is veel voor kleine kinderen. Ze kunnen soms niet slapen van de spanning voor de cadeautjes die ze van Sinterklaas krijgen. Vaak krijgen ze meer dan 5 cadeautjes, dus na het uitpakken van de 3e zijn ze eigenlijk al helemaal op. Je kunt beter de spanning verminderen door cadeautjes te geven voor Sinterklaas, maar óók door wat cadeautjes onder de kerstboom te leggen.

 

#4 – Hou je kind bezig

Niets is vervelender dan een klein kind dat zich verveelt. Zeker met de Kerstdagen. Gaan ze aan je been hangen en zeuren dat ze niks te doen hebben, terwijl jij de laatste puntjes op de i zet voor het kerstdiner. Voor de tv zetten is ongezellig met kerst, dus hou ze vooral bezig. Bedenk spelletjes en knutselwerkjes die je tussen de maaltijden door kunt doen. Vergeet ook niet nog een mooie wandeling met de hele familie te maken, waarbij je een bezoekje brengt aan de speeltuin. Zorg in elk geval dat je kind zich geen moment stil zit!

 

#5 – Kinderen uit de keuken

Jij hebt natuurlijk een heel mooi gebalanceerd kerstdiner gepland met culinaire hoogstandjes. Daarvoor heb je een planning gemaakt, want het moet wel allemaal tegelijk klaar zijn om jou, je gezin en je gasten te voeden. Het is niet handig als je kinderen helpen, betrek ze absoluut niet bij de voorbereiding van je diner! Ze lopen alleen maar in de weg en het wordt een bende in de keuken. Daar kun je je kleine kinderen dus echt niet bij gebruiken. Vergeet trouwens niet om die gepocheerde zalm met mosterd-dillesaus te pureren, zodat je baby ook mee kan doen met de grote mensen!

 

Als ze gaan piepen of huilen, negeer het en zeg dat ze vooral gezellig mee moeten doen.

 

# 6 – Hou het gezellig!

Tot slot: hou het gezellig! Niets is vervelender dan boze kleuters en huilende baby’s. Als ze gaan piepen of huilen, negeer het en zeg dat ze vooral gezellig mee moeten doen. Anders verpesten ze de sfeer. En met Kerst is het toch juist de bedoeling om het leuk, gezellig en luchtig te houden? Geen ruimte voor tranen of boosheid. Dat is echt uit den boze. Als je 2-jarige dreumes voor de zoveelste keer een driftbui krijgt, omdat hij zijn 8e cadeautje wil uitpakken, stuur hem dan gewoon naar zijn kamer. Doe je niet gezellig? Dan hoef je er niet bij te zijn. Kunnen de volwassenen tenminste een fatsoenlijk gesprek voeren.

 

P.S. Deze tips berusten NIET op de waarheid! Volg vooral je eigen hart en gevoel en maak er een leuk feest van.

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Mijn zoon gebaart maar is niet doof

Ik stel me zo voor hoe het was voor hem.

Gedropt in een ruimte vol met mensen, indrukken, emoties, texturen, trillingen, bewegingen; allemaal prikkels. Hij kijkt om zich heen en ziet wat er gebeurt. Probeert alles te plaatsen. Luistert naar mensen. Begrijpt wat ze bedoelen. Dan wil hij wat terugzeggen, maar het lukt niet. Zijn mond werkt niet mee, zijn handen zijn gebonden. Met zijn mimiek moet hij het doen. Hij begrijpt de wereld, maar de wereld begrijpt hem niet.

Machteloosheid, frustratie, onbegrip en verdriet moet hij hebben gevoeld.

Ik voel me daar soms een beetje schuldig over, maar het zit niet in mij om daarin te blijven hangen. Toen mijn zoon S bijna 2 was sprak hij nauwelijks, hij kwam niet veel verder dan ‘baba’ of ‘mama’ en ‘niej’. Hij brabbelde wel veel en kon het uit krijsen van plezier, maar werd snel en vaak gefrustreerd want wij begrepen hem niet meer. Hij werd ouder en zijn behoeftes werden complexer dan de simpele honger-/dorst-/slapenbehoeftes.

Ik besloot dat ik met S ging gebaren. Dit idee van babygebaren had ik al bedacht tijdens de zwangerschap, maar ik was er nooit aan toe gekomen. Ik zocht wat basisgebaren op op internet en begon intensief met een aantal simpele gebaren zoals ‘papa’, ‘mama’, ‘eten’ en ‘drinken’. Als we aan het ontbijt gingen zei ik dat we gingen eten met het gebaar erbij. Ik vroeg hem of het eten lekker was. Vertelde hoe gezellig het was om te eten. En even later dat we klaar waren met eten. Met zijn fruithap, lunch, middagkoekje en avondeten deed ik het weer. Ik liet foto’s zien van papa, gebaarde dit erbij en vertelde dat papa aan het werken was en dat hij vanavond weer thuis zou komen.

Binnen een paar dagen, vlak voor het avondeten, gebeurde het: ‘papa?’ gebaarde hij en S wees naar buiten. Jaaaa! Klopt! Papa komt zo thuis! Wat goed! Zijn gezicht klaarde op! En dag later kwam het gebaar voor ‘eten’. We weten nu ook direct wat er op zijn prioriteitenlijstje staat, papa en eten. S veranderde binnen een korte tijd terug naar zijn blije, vrolijke zelf, zoals we hem in zijn eerste jaar kenden. Hij voelde zich gezien, gehoord en begrepen! En wat was het leuk om samen met hem de wereld te ontdekken.

Wat is het leuk dat híj een gesprek kan starten, zonder dat ik hoef te vragen wat hij bedoelt.

Een paar weken later haalde ik hem ’s middags op uit zijn kamer na zijn tukje. We gingen zijn kamer uit en hij wees naar de andere gesloten deur. Hij gebaarde ‘zusje’ en keek mij vragend aan. Ja, klopt, dat is de kamer van je zusje M. Hij gebaarde ‘slapen’ en keek mij weer vragend aan. Inderdaad, M slaapt daar. ‘Ssshhht’ Haha, goed zo! Nu gaan we stilletjes naar beneden.

Wij hebben gemerkt dat het gebruik van baby- en kindgebaren onze wereld verrijkt en de taalontwikkeling van S stimuleert. Er zijn nog weinig frustraties, want S kan aangeven wat hij bedoelt en we hoeven niet te gissen naar zijn uitspraak. Hij kan ‘oee’  zeggen, maar door tegelijk het gebaar van ‘koe’ of ‘boek’  te gebruiken weten we direct wat hij bedoelt. Geen verwarringen. Wat een opluchting. En wat een leuk avontuur om met hem aan te gaan!

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..