Tag: Dochter

5 tips voor introverte ouders

Mijn zoontje is lekker buiten aan het spelen en mijn babydochter slaapt. Wauw, wat een stilte in huis! Geniet-modus even aanzetten. Het duurt vast niet lang. Even neerploffen op de bank met mijn – nog warme – koffie. Even stilte. Als introverte moeder van 2 jonge kinderen die veel geluid maken is dit een zeer spaarzaam moment. Introvert is niet hetzelfde als verlegen. Introvert is dat het omgaan met andere mensen je energie kóst en niet oplevert zoals extraverte mensen dit hebben.

Hier wat tips is hoe ik mijn dagen overleef:

1. Slapen wanneer het kan
Oké, niet op het moment dat ik deze blog aan het schrijven ben, maar ik probeer zoveel mogelijk slaap te pakken als ik het kan. Als de kinderen ’s middags tegelijk op bed liggen, ga ik ook op bed liggen. Ik lees soms nog even wat, maar doe mijn ogen dicht en probeer wat slaap te pakken, al is het maar 15 minuten. Van slaap laad ik op! Er zijn moeder die het waard vinden hun huishouden op te pakken als hun kind slaapt, of er de rust niet voor nemen, maar ik heb het nódig. Dus ik geniet van de tijd dat mijn kinderen nog tegelijk tukjes doen.

1x voorlezen, daarna zelf lezen

2. Zelf lezen
Mijn zoontje van 2 vindt het geweldig als ik voorlees. Hij heeft beneden zo’n 20 boeken in de kast liggen die hij regelmatig voorgelezen wil hebben. We zagen het al snel gebeuren dat wij een boekje keer na keer opnieuw moesten lezen en voerden al snel in: 1x voorlezen, daarna zelf lezen. Inmiddels, als we een verhaaltje hebben gelezen en het boek uit is, pakt hij het uit mijn handen en gaat vervolgens zelf het boek – in stilte- nalezen, zo’n 5 á 10 minuten. Heerlijk!

3. Één uitje per dag
Omwille van de structuur en rust beperken we de uitje tot 1 per dag. Dit kan het bezoeken van een supermarkt zijn, tot een bak koffie doen bij opa en oma, maar ook een kop thee doen bij de buurvrouw. Kinderen zijn sneller overprikkeld dan volwassenen, maar als een introvert kosten dit soort activiteiten zelf ook veel energie, dus we houden het rustig. Bijkomend voordeel is dat ik eigenlijk nooit overprikkelde kinderen heb!

4. Laat ze buitenspelen
Als het weer het toelaat, stimuleer ik mijn zoon (en later mijn dochter ook) om lekker buiten te gaan spelen. Buiten spelen is altijd goed! Zeker in een maatschappij waar schermen altijd voor handen zijn. Er ligt standaard speelgoed zoals emmers, bakjes, een fietsje en een bezempje buiten, zodat mijn zoon zich kan vermaken. Als het koud is, trekt hij laarzen en een dikke sjaal aan. Buitenspelen is niet voor mietjes. Ik wil best even met hem buiten rondlopen om zijn speelgoed te vinden, maar hij kan ook zelf blaadjes en eikeltjes verzamelen. Ik maak nog dankbaar gebruik van zijn opruimwoede.

Hij heeft best speelgoed met batterijen

5, Speelgoed met muziek op de hoge plank
Het is niet dat mijn zoon in een doodstil huis opgroeit. Hij heeft best speelgoed met batterijen of muziekinstrumenten, zoals een trommel, xylofoon of tol (man, wat maken die dingen pokkeherrie!). Dit speelgoed staat alleen op een hoge plank, waar alleen een volwassene bij kan. Hij mag altijd vragen of hij hiermee mag spelen en dit gebeurt ook regelmatig. Na 5 á 10 minuten is het echter klaar. Hiermee spelen mag, maar met mate!

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

We hebben 3 kids, maar dit was voor ons niet vanzelfsprekend!

Bijna 10 jaar geleden zijn we getrouwd en we wisten al eigenlijk vanaf het begin af aan allebei zeker dat we kinderen wilden. Na de trouwerij was het ook spannend vond ik, want wanneer zou ik zwanger zijn? Helaas duurde het wat langer bij ons en begon ik me steeds meer zorgen te maken. Ondertussen was er bijna een jaar om.

Jullie kunnen helaas niet op de natuurlijke manier zwanger worden!
Allebei onderzocht en de arts zei dat wij niet op de natuurlijke manier zwanger konden worden. Dus op naar Zwolle waar ze IVF/ICSI kunnen uitvoeren. Dat duurde een half jaar voordat we eindelijk aan de beurt waren. En toen moest ik eerst 2 weken elke ochtend hormonen inspuiten om zoveel mogelijk eicellen te laten rijpen. Toen na een paar dagen was het zover en mochten we weer komen en zouden ze de rijpe eicellen eruit halen. Een ‘potje’ mee uiteraard haha. Ze moeten toch ergens mee bevrucht worden . Een paar dagen afwachten en zouden gebeld worden hoe het ging met de ei en zaadcellen.

Toen belden ze eindelijk.

We hebben goed nieuws voor jullie….
Toen belden ze eindelijk. Zenuwachtig word je ervan. We hebben 5 bevruchte embryo’s. Wauw dacht ik, dat is goed om te horen zeg. Dus weer op naar het ziekenhuis om er 1 in te laten brengen. Klinkt gek, maar zo was het wel. En dan weer afwachten….. 2 weken en dan een test doen als er nog geen menstruatie is. Dan duurt wachten lang hoor! En dan de test…… en die was POSITIEF!. We geloofden het niet, dus hop naar de winkel om nog 3 testen te halen. Niet te geloven, ik was zwanger. En het ging ook super goed. Ik werd steeds dikker en met 16 weken voelde ik de eerste plopjes. Dat gevoel vergeet ik niet meer. Wat bijzonder zeg. Begin 2011 werden wij voor het eerst ouders van een super mooie dochter. Alsof het nooit anders was geweest.

Na 2 jaar een 2e…..
Toen onze dochter bijna 2 jaar was wilden we voor een 2e gaan. Omdat onze dochter gelijk gelukt was hadden we er nog 4 over. Dat waren dan 4 ingevroren embryo’s. Dit keer gelukkig geen hormonen, maar gewoon de natuurlijke cyclus. Er werd een embryo ingebracht en deze was van mindere kwaliteit dan mijn dochter. Na 2 weken mocht ik weer een test doen en deze was weer POSITIEF. Ons geluk kon niet op. De 2e ook gewoon meteen goed. In 2013 kwam daar een prachtig jongetje uit. Ze schelen dus 2,5 jaar, maar zijn op dezelfde dag bevrucht.

En toen…… na weer 2 jaar
Toen mijn zoontje bijna 2 was voelde ik me niet helemaal lekker. Ik was ook wat over tijd, maar ja dat gebeurde weleens vaker. Omdat we dat weekend een feestje hadden heb ik toch maar een test gekocht om het voor de zekerheid te checken. Op een ochtend toen de kids bij ons in bed lagen heb ik de test gedaan en jaaaaaa hoor. Dit kan toch niet. Die was meteen positief. Op de natuurlijke manier gewoon. Jeetje zeg……wat een mooie verrassing. Super blij waren we . Een lot uit de loterij, want volgens de arts kon het niet en dus toch! Weer een prachtig jongetje kwam erbij in 2016 en zo waren we ineens met zijn 5en. Dat was super gezellig, maar ook druk. Het was wel even wennen met een kleuter, peuter en een baby. De hele dag druk met alle schema’s waar we rekening mee moesten houden en ondertussen nog op te voeden, maar je went er ook wel weer aan en het is nooit saai. Er gebeurt altijd wel iets.

Wij hebben geluk gehad en zijn nu compleet.

Het ouderschap
Het ouderschap had ik echt voor geen goud willen missen en natuurlijk is het met vallen en opstaan, maar daar leren we weer van. Ik probeer elke dag zoveel mogelijk van ze te genieten en ze zo op te voeden waarvan wij denken dat het goed is. Om ze zoveel mogelijk normen en waarden mee te geven en dat ze zich later in deze maatschappij goed kunnen redden.
Wij hebben geluk gehad en zijn nu compleet. Geniet van jullie kids, ouders! Onze jongste is inmiddels 1,5 geweest en het gaat zo ontzettend snel. Dus GENIET!

Oproepmoeder?

Wat geniet ik van het moederschap. Meestal. De knuffels, de kusjes, het stoeien… Ik krijg er geen genoeg van! Afgelopen weekend zaten we in een huisje op een bungalowpark en wat was het heerlijk om te zien hoe de kinderen zich vermaakten in het zwembad, het indoor speeltuintje en de minidisco. De kinderen zijn de laatste tijd veel vrijer geworden naar andere mensen. Waar ze in de vroege zomer nog twee weken lang angstvallig uit de buurt van Bollo bleven, kreeg Koos Konijn meteen een high five en een knuffel.

Mijn zoontje zwaait tegenwoordig naar iedereen en geeft ook iedereen een handje bij het weggaan. Ja, ook de mama van de andere kindjes in de speeltuin ;-). Hij zat zelfs op dag 1 al bij een andere papa op schoot! 😮 Nou hoeven ze wat mij betreft niet al te vrij te worden, maar het is wel een verademing na de jaren van eenkennigheid van zowel de oudste als de jongste. Wat heb ik me soms geclaimd gevoeld. Met het daarbij komende schuldgevoel (want je kind heeft je toch gewoon nodig?!) was het soms een hele mentale worsteling. Ik heb het laatste half jaar ontdekt dat ik de lat voor mezelf als moeder wel erg hoog had gelegd. Ik wilde fulltime moeder zijn. En ik wilde (of moest) daarvan genieten. Maar dat genieten ging niet altijd. Want soms ging het moederschap ten koste van mezelf. Althans, het gebrek aan begrenzing daarin. Nu heb ik sowieso van nature wat moeite met grenzen, dus ook als moeder. Op de een of andere manier had ik mezelf opgelegd dat ik er op elk moment voor ze moest zijn. Continue. Dag in dag uit. Niet dat ik ze altijd hun zin gaf, zeker niet, maar ik had mezelf wel ten doel gesteld altijd beschikbaar te zijn.

Sinds een paar maanden werk ik als begeleider in de gehandicaptenzorg. Het is fijn om weer iets voor mezelf te hebben. Nog fijner is de gastouder die we via via gevonden hebben. Ik werk vooral ’s avonds en in het weekend, maar de kinderen gaan op ochtenden door de week naar haar toe. Dat geeft mij mijn felbegeerde tijd voor mezelf. Ik ben nu eenmaal iemand die dat nodig heeft. Even weer opladen door alleen te zijn. Gewoon wat aan te kunnen rommelen in huis, een lekkere wandeling te maken, te sporten of heerlijk een boek lezen.

Gelukkig vinden de kinderen het fantastisch bij de gastouder. Ze beginnen spontaan te juichen als we ze vertellen dat ze er de volgende ochtend heen gaan (ik houd mezelf maar voor dat dit niks te maken heeft met hoe ik het als moeder doe :D). Ze heeft dan ook bergen speelgoed, is super creatief (gelukkig, die last is van mijn schouders), er komen meerdere kinderen en ze is harstikke lief. Mijn man en ik hebben echt het idee dat het de kinderen goed doet. Dat de kinderen vrijer zijn naar anderen kan hier goed mee te maken hebben.

De eerste jaren hebben mijn man en ik de verzorging en opvoeding samen gedaan, dat was een bewuste keuze. We waren destijds in de gezegende positie dat wij deze keuze kónden maken. Het was een bewuste keuze omdat we graag zelf een solide basis wilden leggen. Maar voor nu is het meer dan goed zo. Voor de kinderen en voor mij. En nu maar hopen dat mijn contract verlengd gaat worden…