Een stressvrije kerst met kinderen? Hier wat leuke tips!

Een stressvrije kerst willen we graag allemaal toch?

lekker genieten met je gezin of met familie. Klinkt heel leuk en dat is het vaak natuurlijk ook, maar kan ook veel stress met zich meebrengen. Uren in de keuken staan om een zo lekker, uitgebreid mogelijk gerecht klaar te maken met nog drukke, schreeuwende kinderen om je heen ook. Even lekker met alleen de volwassenen kletsen wat eigenlijk niet goed wil, omdat er telkens wel 1 kind is dat bij je komt of zit te klieren of druk doet.

Hier wat leuke tips voor een (hopelijk) stressvrije kerst voor jullie.

1. Vaste snoepmomenten: om te voorkomen dat ze de hele dag gaan zeuren om lekkere dingen. Ga bijvoorbeeld tussen het ontbijt en lunch of in de middag even met ze zitten voor een speciaal ‘snoepmoment’. Drinken met wat lekkers op een kerstbordje en s’ avonds nog een toetje. Zoetigheid hoort er bij met de kerst en dat is niet erg, maar dat hoeft niet de hele dag door.

2.Aandacht verdelen: Als je met volwassenen en kinderen bent is het soms lastig om je aandacht te verdelen. Vaak werkt het, het beste als ze op bepaalde momenten echt onderdeel mogen uitmaken van het gezelschap en op andere momenten hun gang kunnen gaan. En niet vergeten dat het voor de kinderen ook spannende en drukke dagen zijn met extra veel prikkels. Bijvoorbeeld de borrel: proost met de kinderen erbij en maak voor de kinderen ook een mooi glas waar ze mee kunnen proosten. laat ze met iedereen proosten. Zorg ook dat op het borrelplateau speciale dingetjes voor de kinderen liggen die ze kunnen pakken zoveel als ze willen. Geef ze desnoods een eigen bakje die ze kunnen vullen met dingetjes die ze lekker vinden.

3. Betrek je kinderen: Bij het samenstellen en koken van het kerstmenu. Super leuk en gezellig. Dat kan al vanaf een jaar of 3,4. Wat vind jij lekker? Wat gaan we maken? geef ze een taak die middag of avond. Jij mag het borrelplateau op tafel neerzetten.

4. Aan tafel: Ga je gezellig met zijn allen aan tafel zitten, maar zijn je kinderen nog te klein om het lang vol te houden? laat dan de 1e gang in het teken staan van de kinderen. Betrek ze bij het eten, vraag wat ze ervan vinden. Laat weten dat je daar benieuwd naar bent. Wacht nog even met ‘de grote mensen gesprekken”. Je leert ze hiermee om op sommige momenten rustig aan tafel te gaan zitten, maar er wel toe doen.Bij wat oudere kinderen kun je ervoor kiezen ze een aparte kersttafel te geven. Zo hebben ze wat meer vrijheid, voelen ze zich bijzonder en kunnen ze tussen de gangen door lekker spelen. laat de kinderen desnoods een leuke kerstfilm kijken, zodat jullie nog even kunnen natafelen.

5. Een moment voor je gezin: Zorg dat je ook een moment in last tijdens de feestdagen voor je gezin. Kerstavond of kerstdag. s’ Morgens bijvoorbeeld lekker thuis en vanaf s’ middags een uur of 3 naar familie. Of andersom natuurlijk.

Hebben jullie zelf nog tips voor tijdens de kerstdagen? Laat het andere ouders weten!

Ikke zelluf doen!


Bijna 18 jaar geleden zat ik in een stoel voor het raam te genieten van mijn zwangerschapsverlof. Heerlijk mijmerend verzonken in mijn gedachten roer ik in mijn kopje thee. Ik ben me er zo enorm bewust van dat dit de stilte voor de stom is. Als straks de kleine er is word ik een echte mama! Ik kon me er geen voorstelling van maken hoe het zou worden straks. Tuurlijk op de bevalling zelf was ik voorbereid. Ik wist hoe het allemaal moest…..volgens het boekje… maar hoe het werkelijk ging worden? Geen idee. Geen idee hoe je er ooit doorheen komt, geen idee hoe je een mama word, geen idee wat mijn kind nodig heeft. Lichte paniek slaat toe….maar terug kon niet meer. We waren in een avontuur gestapt dat ouderschap heet!

Niemand, maar dan ook echt niemand had me ooit verteld over de achtbaan waar je in terecht komt. Een grote rollercoaster.
Eerste stapjes en hapjes. Voor het eerst naar het consultatiebureau, oorpijn, mazelen, tandjes, samen de was ophangen, schuim op de badkamermuur smeren, voorop de fiets liedjes zingen, bij opa en oma op de camping logeren, naar de oppas brengen bij mijn eerste werkdag, kerstgedichtje opzeggen op de peuterschool, tussen ons in slapen, hilarische uitspraken, neuzen afvegen, tranen drogen, wasjes draaien, eerste rapporten op school, eerste prijs tijdens turnwedstrijden, taxi rijden, zwemdiploma, vriendinnetjes thee, puinruimen, schaterlachen, knutselwerkjes boven mijn bed, tegendraadsheid, en verliefdheidjes. Het komt allemaal als een snelle film aan me voorbij.

En nu?… Nu is ze zomaar groot.

Ze staart voor zich uit achter de computer. Haar eerste werkstuk voor haar vervolgopleiding staat op het menu. Lukt het een beetje, vraag ik voorzichtig? Een geïrriteerde zucht komt mijn kant op. Als ik hulp nodig heb dan hoor je het wel. Ik kan het prima zelf.
Hoor ik daar nou ook een zucht van mijn kant komen? Het is meer een verzuchting…het uiteindelijke doel van die rollercoaster genaamd ouderschap is het creëren van zelfstandige gebalanceerde kinderen die goed in hun vel zitten. Nou , ik zou zeggen missie geslaagd?

En nu dan?…… Nu wat meer tijd vrij maken voor zelf “ikke zelf doen” !

Soms loopt je dag anders dan gepland!

Het is kwart over negen en ik heb er al een dagtaak op zitten. Natuurlijk moet eerst mijn zoon naar school. Dus broodtrommeltje, fruit, drinken en ook nog wat voor bij de opvang. Ontbijt klaarmaken, pillen niet vergeten en als dat gedaan is drink ik mijn bakje koffie en eet ik een banaan, maar lang op mijn kont zitten gaat niet. We moeten naar boven en ons aankleden. Douchen hebben we gisterenavond al gedaan ,zodat we die extra stress ‘s ochtends niet hebben.

Niet stoer, maar wel warm
Om 8:00 uur vertrekken we naar school. Dik ingepakt, want er ligt een laagje sneeuw. Mijn zoon informeert even of een skibroek nog wel stoer is op zijn leeftijd en met de woorden: ‘het is wel lekker warm’ overtuig ik hem om de skibroek toch aan te doen. Ik heb vrij genomen van mijn werk, zodat ik mijn zoon naar school kan brengen op de slee! Als er sneeuw ligt moet je er wel optimaal van genieten, maar ik ben de straat nog niet uit of ik heb er al spijt van. Zo sportief ben ik normaal gesproken niet!

Hoelang mag ik nog
Hoewel mijn zoon met zijn 11 jaar klein voor zijn leeftijd is; is hij nog vreselijk zwaar om op een slee te trekken. Ik trek mijn handschoenen uit en ook mijn muts gaat af! Het zweet staat op m’n voorhoofd. Bij school geef ik mijn zoon een boks, want je moeder een kus geven is niet stoer en met slee en al verdwijnt hij de school in. Terwijl ik naar hem kijk en hij met klasgenoten de school in loopt vraag ik mij af hoelang het nog duurt voordat ik helemaal niet meer met hem mee mag lopen of dat hij überhaupt nog op die slee wil gaan zitten.

Koude poten
Ik loop terug naar huis en ben blij dat ik niet met mijn auto de weg op hoef. Eenmaal thuis pak ik de bezem en veeg mijn straatje schoon en nu ik toch bezig ben pak ik meteen die van de buren ook even mee. Dat deed mijn opa ook altijd zei mijn oma gisteren aan de telefoon, dus zet ik die traditie voort.
Om het helemaal af te maken roep ik de hond voor een heel klein blokje om, want ver lopen is met deze sneeuw geen optie. Na tien stappen tilt hij zijn pootjes al bevroren uit de sneeuw en kijkt hij mij vragend aan of we aub weer naar binnen gaan. Een erg komisch gezicht, dat dan weer wel! Terwijl we naar huis lopen voor een warm bakje koffie vraag ik mij af of er ook honden moonboots bestaan! 🤔

Schema omgooien
Met een bakje koffie in mijn hand speur ik het internet af naar honden moonboots. Ze bestaan gewoon! En net wanneer ik mijzelf afvraag wat ik de rest van de dag zal gaan doen, belt het therapeutisch Centrum om een afspraak in te plannen zet mijn zoon voor morgen. Ik besluit om alsnog naar mijn werk te gaan. Ik app snel mijn cliënt, verwijder de sneeuw van de auto, laat de hond nog snel even uit en ben al onderweg! Zo makkelijk als ik gisteren vrij naam, zo makkelijk gooi ik mijn schema weer om. We wachten al bijna een jaar op deze afspraak, dus alles moet hier voor wijken en gelukkig kan dit ook!

Facebook: vind ik (niet) leuk!

Facebook en ik hebben een moeilijke relatie. Het is meerdere malen uit geweest, maar sinds een tijdje zijn we weer samen. Facebook wil alles van mij weten, maar ik hou liever ook dingen voor mezelf. Ik wil wat privacy en ruimte. Mijn kinderen ook. Denk ik.

Toch heb ik sinds een tijdje een account. In eerste instantie om op de hoogte te blijven van vrienden in het buitenland en sinds kort heb ik ontdekt dat je het ook voor commerciële doeleinden kunt inzetten. Heel leuk en aardig.

Maar ik kijk er vaker op dan ik wil. Veel te vaak.

Dat komt door die stomme meldingen. Bij elke poep of scheet die een ander maakt krijg ik een melding. Pietje vindt die foto leuk! Farah heeft dit over een ander gezegd! Liesje heeft dit met je gedeeld!

Deze meldingen kan ik uitzetten en dat doe ik ook zoveel mogelijk. Het boeit mij echt niet wat andere mensen doen of zeggen. Maar dan heb je nog de.. LIKE-KNOP. Dat gruwelijke blauwe handje met de duim omhoog. Ik merk dat ik, naast zoveel anderen, gevoelig ben voor die knop. Het is leuk als mensen die knop gebruiken bij iets wat je hebt gedeeld. Het geeft je een kleine adrenaline kick. Een mini-high. Je wil MEER!

Ik hou ook van fotografie en mooie plaatjes schieten en dit doe ik veelvuldig van mijn kinderen (welke moeder niet?). Soms ben ik echt trots op iets wat ze hebben gedaan – ze DRAAIDE om, zag je dat?! – of hebben gezegd – hij zei ‘laars’, wat schattig! – en voel ik zo’n harde neiging,

zo’n schreeuwende stem van binnen, om dit op facebook te delen.

Want misschien krijg ik dan likes? Of zelfs een hartje?

Maar ik doe het niet. Het druist zó tegen mijn principes in! Ik kies ervoor om dingen van MIJN leven te delen op facebook, niet mijn kinderen. Ik wil niet dat ze later hun hele babyleven of eerste stapjes kunnen teruglezen op internet.

Toch heb ik het laatst een keer gedaan, enigszins ‘anoniem’ (zeg ik dan tegen mezelf), want zijn gezicht is niet goed te zien. Ik vond het een erg mooie foto die heel sprekend was. Wat ik erg leuk vond, maar daarom ook weer moeilijk, is dat ik inderdaad erg veel LIKES kreeg van mensen. Bij andere plaatjes die ik plaats, krijg ik wel enkele reacties, maar nu waren mensen massaal fan van de foto, want mijn ZOON stond erop! Ofwel, mijn actie werd positief beloond door mijn omgeving! Het ingaan tegen mijn principes werd beloond.

Ik voel me er niet goed over, want ik merk de drang in mezelf om nóg meer foto’s online te zetten om nóg meer likes te krijgen. Ik ben er ook gevoelig voor, hoe hard ik ook wil roepen dat wat anderen van vinden mij niks boeit. En dát zit mij dwars. Een stemmetje in mij zegt dat ik het moet doen, want dan vinden mensen mijn kinderen leuk. Dan vinden ze mij dus vast ook leuk. Nee, dat wil ik niet. Ik wil mijn eigenwaarde niet halen uit wat anderen van mij denken of hoeveel blauwe handjes ik krijg.

De bovenstaande foto blijft online, want ik blijf hem mooi vinden. Maar voorlopig plaats ik geen andere foto’s meer. Om een statement te maken? Om me sterk te voelen? Om te bewijzen dat ik iemand van principes ben? Om mijn kinderen te beschermen?

Hoe ga jij hiermee om?

Oproepmoeder?

Wat geniet ik van het moederschap. Meestal. De knuffels, de kusjes, het stoeien… Ik krijg er geen genoeg van! Afgelopen weekend zaten we in een huisje op een bungalowpark en wat was het heerlijk om te zien hoe de kinderen zich vermaakten in het zwembad, het indoor speeltuintje en de minidisco. De kinderen zijn de laatste tijd veel vrijer geworden naar andere mensen. Waar ze in de vroege zomer nog twee weken lang angstvallig uit de buurt van Bollo bleven, kreeg Koos Konijn meteen een high five en een knuffel.

Mijn zoontje zwaait tegenwoordig naar iedereen en geeft ook iedereen een handje bij het weggaan. Ja, ook de mama van de andere kindjes in de speeltuin ;-). Hij zat zelfs op dag 1 al bij een andere papa op schoot! 😮 Nou hoeven ze wat mij betreft niet al te vrij te worden, maar het is wel een verademing na de jaren van eenkennigheid van zowel de oudste als de jongste. Wat heb ik me soms geclaimd gevoeld. Met het daarbij komende schuldgevoel (want je kind heeft je toch gewoon nodig?!) was het soms een hele mentale worsteling. Ik heb het laatste half jaar ontdekt dat ik de lat voor mezelf als moeder wel erg hoog had gelegd. Ik wilde fulltime moeder zijn. En ik wilde (of moest) daarvan genieten. Maar dat genieten ging niet altijd. Want soms ging het moederschap ten koste van mezelf. Althans, het gebrek aan begrenzing daarin. Nu heb ik sowieso van nature wat moeite met grenzen, dus ook als moeder. Op de een of andere manier had ik mezelf opgelegd dat ik er op elk moment voor ze moest zijn. Continue. Dag in dag uit. Niet dat ik ze altijd hun zin gaf, zeker niet, maar ik had mezelf wel ten doel gesteld altijd beschikbaar te zijn.

Sinds een paar maanden werk ik als begeleider in de gehandicaptenzorg. Het is fijn om weer iets voor mezelf te hebben. Nog fijner is de gastouder die we via via gevonden hebben. Ik werk vooral ’s avonds en in het weekend, maar de kinderen gaan op ochtenden door de week naar haar toe. Dat geeft mij mijn felbegeerde tijd voor mezelf. Ik ben nu eenmaal iemand die dat nodig heeft. Even weer opladen door alleen te zijn. Gewoon wat aan te kunnen rommelen in huis, een lekkere wandeling te maken, te sporten of heerlijk een boek lezen.

Gelukkig vinden de kinderen het fantastisch bij de gastouder. Ze beginnen spontaan te juichen als we ze vertellen dat ze er de volgende ochtend heen gaan (ik houd mezelf maar voor dat dit niks te maken heeft met hoe ik het als moeder doe :D). Ze heeft dan ook bergen speelgoed, is super creatief (gelukkig, die last is van mijn schouders), er komen meerdere kinderen en ze is harstikke lief. Mijn man en ik hebben echt het idee dat het de kinderen goed doet. Dat de kinderen vrijer zijn naar anderen kan hier goed mee te maken hebben.

De eerste jaren hebben mijn man en ik de verzorging en opvoeding samen gedaan, dat was een bewuste keuze. We waren destijds in de gezegende positie dat wij deze keuze kónden maken. Het was een bewuste keuze omdat we graag zelf een solide basis wilden leggen. Maar voor nu is het meer dan goed zo. Voor de kinderen en voor mij. En nu maar hopen dat mijn contract verlengd gaat worden…

Mijn zoon gebaart maar is niet doof

Ik stel me zo voor hoe het was voor hem.

Gedropt in een ruimte vol met mensen, indrukken, emoties, texturen, trillingen, bewegingen; allemaal prikkels. Hij kijkt om zich heen en ziet wat er gebeurt. Probeert alles te plaatsen. Luistert naar mensen. Begrijpt wat ze bedoelen. Dan wil hij wat terugzeggen, maar het lukt niet. Zijn mond werkt niet mee, zijn handen zijn gebonden. Met zijn mimiek moet hij het doen. Hij begrijpt de wereld, maar de wereld begrijpt hem niet.

Machteloosheid, frustratie, onbegrip en verdriet moet hij hebben gevoeld.

Ik voel me daar soms een beetje schuldig over, maar het zit niet in mij om daarin te blijven hangen. Toen mijn zoon S bijna 2 was sprak hij nauwelijks, hij kwam niet veel verder dan ‘baba’ of ‘mama’ en ‘niej’. Hij brabbelde wel veel en kon het uit krijsen van plezier, maar werd snel en vaak gefrustreerd want wij begrepen hem niet meer. Hij werd ouder en zijn behoeftes werden complexer dan de simpele honger-/dorst-/slapenbehoeftes.

Ik besloot dat ik met S ging gebaren. Dit idee van babygebaren had ik al bedacht tijdens de zwangerschap, maar ik was er nooit aan toe gekomen. Ik zocht wat basisgebaren op op internet en begon intensief met een aantal simpele gebaren zoals ‘papa’, ‘mama’, ‘eten’ en ‘drinken’. Als we aan het ontbijt gingen zei ik dat we gingen eten met het gebaar erbij. Ik vroeg hem of het eten lekker was. Vertelde hoe gezellig het was om te eten. En even later dat we klaar waren met eten. Met zijn fruithap, lunch, middagkoekje en avondeten deed ik het weer. Ik liet foto’s zien van papa, gebaarde dit erbij en vertelde dat papa aan het werken was en dat hij vanavond weer thuis zou komen.

Binnen een paar dagen, vlak voor het avondeten, gebeurde het: ‘papa?’ gebaarde hij en S wees naar buiten. Jaaaa! Klopt! Papa komt zo thuis! Wat goed! Zijn gezicht klaarde op! En dag later kwam het gebaar voor ‘eten’. We weten nu ook direct wat er op zijn prioriteitenlijstje staat, papa en eten. S veranderde binnen een korte tijd terug naar zijn blije, vrolijke zelf, zoals we hem in zijn eerste jaar kenden. Hij voelde zich gezien, gehoord en begrepen! En wat was het leuk om samen met hem de wereld te ontdekken.

Wat is het leuk dat híj een gesprek kan starten, zonder dat ik hoef te vragen wat hij bedoelt.

Een paar weken later haalde ik hem ’s middags op uit zijn kamer na zijn tukje. We gingen zijn kamer uit en hij wees naar de andere gesloten deur. Hij gebaarde ‘zusje’ en keek mij vragend aan. Ja, klopt, dat is de kamer van je zusje M. Hij gebaarde ‘slapen’ en keek mij weer vragend aan. Inderdaad, M slaapt daar. ‘Ssshhht’ Haha, goed zo! Nu gaan we stilletjes naar beneden.

Wij hebben gemerkt dat het gebruik van baby- en kindgebaren onze wereld verrijkt en de taalontwikkeling van S stimuleert. Er zijn nog weinig frustraties, want S kan aangeven wat hij bedoelt en we hoeven niet te gissen naar zijn uitspraak. Hij kan ‘oee’  zeggen, maar door tegelijk het gebaar van ‘koe’ of ‘boek’  te gebruiken weten we direct wat hij bedoelt. Geen verwarringen. Wat een opluchting. En wat een leuk avontuur om met hem aan te gaan!

 

Ambtenaren, Gerard Ekdom, vergeten, goed nieuws, onesie

 

Goed nieuws! Ik heb te horen gekregen dat er geen bijzonder heden waren te zien op de scan…..tranen van geluk vloeide er hier en daar. 🤩
De volgende morgen had ik pap in mijn benen en heb de hele dag in mijn onesie die ik van de Sint had gekregen gelopen, geslapen, taart daarbinnen geschoven, gelezen en weer geslapen. Even niets..

Gisteravond zat mijn man te wachten op het telefoontje van de radio 2 Top 2000 bus… Hij moest ze even van stroom voorzien het zou half 11 worden, maar de bus ging niet zo snel. Vanmorgen was de uitzending van Gerard Ekdom in Emmeloord.
Het werd uiteindelijk 00:15 volgens mij en de volgende morgen was hij om kwart voor zes alweer aanwezig om alles in goede banen te leiden.

Dus iedereen die zegt dat ambtenaren niet hard werken heeft het mis.
Menig verjaardag zit hij zich te verdedigen, omdat hij tegenwoordig een ambtenaar is.
Flauwe grapjes zijn het, ik ben er wel klaar mee.🤨
Grapjes over de rug van een ander zijn sowieso zo 2016.

Nu moet je weten dat in de tijd dat ik ziek was altijd erg blij van Gerard Ekdom werd….Misselijkheid van de chemo’s voelde altijd minder erg als ik het volgende hoorde…….Een hele, hele, goedemorgen la la laaa.
Het was dus niet zo raar dat ik vanmorgen mijn spruiten naar het kettingplein afreisde voor een croissant van de Jumbo en wat Ekdom muziek….
Ze vonden het geloof ik wel wat vroeg de kids en ik ook, want mijn jongste had bedacht dat 4 uur ook wel een toffe tijd was om wakker te worden😂
Eigenlijk vond ik het wel gezellig…En er was ruimte zat, omdat manlief op de bank was gaan slapen. Hij niet wilde dat iedereen van hem wakker werd. Hoe lief is dat.

Vanmorgen op school kwam ik erachter dat ze vandaag 6 dec, speelgoed mee mochten nemen naar school.
Tja die had ik ff gemist.

Gelukkig was ik niet de enige en is mijn jongste niet zo snel van slag….
De moeders die het ook vergeten waren keken wat sip, ik zei IK BEN HET OOK VERGETEN HOOR toen ik naar buiten liep.. hard lachen en melden dat het wel altijd dezelfde zijn…..

Het eerste fotoboek van je 1ste kind is zo klaar het 2 kind, dat boek is half af en de jongste heeft alleen wat foto’s afgedrukt die mijn moeder tijdens de kraamtijd had gemaakt….Zo is het ook met school bij de oudste kende ik alle kinderen en ouders uit haar klas.
Nu ik heb werkelijk waar geen idee.
Slechte moeder? Nee dat denk ik niet.
Ik laat het nu wat makkelijker los. Het is gewoon ok.
Mijn kids krijgen knuffels, eten, liefde en aandacht.
Dat is goed genoeg… ik hoef niet meer alles te weten en iedereen te kennen.
Voel je maar geen slechte moeder als je weer een zijn huiswerk vergeten bent of je niet hebt ingeschreven om cakejes te bakken of luizen te pluizen op school.

Je doet wat je kunt en het is goed genoeg.
Zeg dat maar eens tegen jezelf jonge moeders van vandaag!!! Het is OK

Zo ik ga naar bed. 😂ik zit nu een blog te schrijven met een jetlag.

Sas

Mijn zoon wil geen omgang meer!

Het is alweer het einde van het jaar. De laatste maand is begonnen en dat betekent dat de vader van mijn zoon bijna jarig is. Elk jaar is dit een moment waarop ik stil sta bij het feit dat mijn zoon zijn vader moet missen. Sinds 2013 heeft hij zijn vader al niet meer gezien. Ondanks meerdere pogingen is het mij en de diverse instanties niet gelukt om de omgang weer op te starten. Ook dit jaar vroeg ik mijn zoon of hij zijn vader wilde zien, maar mijn zoon wil het niet meer. Hij is te vaak teleurgesteld. Vorig jaar werd de vraag van mijn zoon, om samen iets leuks te gaan doen, door zijn vader niet positief beantwoord.

Recht op beide ouders
Ik heb altijd geroepen dat ik, mocht ik ooit scheiden, het net zoals mijn tante wilde doen. Zij was mijn grote voorbeeld. In alles wat ze deed stond mijn neefje op nummer één. Zo hoorden ouders, in mijn opzicht, met elkaar om te gaan na een scheiding. Een kind heeft recht op beide ouders. Op welke manier dan ook! Al is het maar 1 keer per maand een uurtje bowlen. Helaas zijn daar wel 2 mensen voor nodig en ging die vlieger voor ons niet op. Mijn zoon groeit op zonder vader en dat doet pijn!

Heks van mijn ex
Mijn gedachten zijn soms mijn vijand. Dan ben ik bang dat mensen mij zien als de ‘heks’ van mijn ex, maar dan troost ik mij met de gedachten dat ik niet de enige ben waarbij het niet is gelukt om vader en zoon weer met elkaar te herenigen. Inmiddels is ze mijn beste vriendinnetje, de moeder van mijn bonus zoon. Vergeleken met haar is mijn ‘strijd’ een peulenschilletje geweest. Als ik ergens mee zit dan weet zij precies hoe ik mij voel. We praten, lachen en huilen samen. We hebben veel steun aan elkaar en samen zorgen we ervoor dat onze zoons wel deel van elkaars leven blijven uitmaken.

Keuze van mijn zoon
Hoewel ik er met mijn pet niet bij kan dat je als ouder er niet alles voor wilt doen om deel uit te maken van het leven van je kind, zal ik mezelf erbij neer moeten leggen dat het is zoals het is. Voor nu zal ik het moeten laten rusten en de keuze van mijn zoon accepteren, maar als mijn zoon er ooit voor kiest om weer contact te willen zoeken, dan zal ik alles doen wat in mijn macht ligt om hem hierin te begeleiden.

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Kinderen waren voor ons een bewuste keuze. Mijn man en ik hebben bedacht hoe we terug wilden kijken op ons leven als we vijftig of zestig waren. Daar zaten kinderen bij. Als was gebleken dat we geen kinderen konden krijgen, had ik het ook prima gevonden. Toch verrijken ze je leven wel. Het is anders dan je je óóit kon voorstellen. Je wéét dat nachtbraken erbij hoort, je luiers moet verschonen en frustratie krijgt omdat je kind zit te huilen en je niet weet wat er aan de hand is. Maar hoe dat vóelt, dat is wat anders.

Je bent constant aan het schakelen tussen de verschillende rollen die je hebt als ouder.

Je bent nooit meer alleen. Kinderen worden een verlengde van jezelf. Ik vergelijk het wel eens met een extra ledemaat; soms heel handig, soms zit het in de weg en je mist het als je in je eentje in de supermarkt staat. Een verademing vind ik dat, maar ik mis mijn kleine spiegels, mijn verwonderaars. Hoe geweldig is het als je in het bos loopt met je kleine kinderen en je allerlei dingen ziet die je niet zag toen je nog geen kinderen had. Kleine kevertjes, lelijke bladeren, een hond in de verte. Even later zit je jezelf op te vreten omdat je peuter zich op de grond heeft geworpen en niet verder wil. Constant schakelen.

Ik heb een zoon van ruim 2 en een dochtertje van 6 maanden. Het is voor ons een bewuste keuze dat één van ons zoveel mogelijk thuis is met de kinderen, zodat ze zich veilig en geborgen voelen en wij als ouders de verantwoordelijkheid kunnen dragen van het opvoeden. Ze hoeven niet allerlei verschillende gezichten te zien, omdat papa en mama de hypotheek anders niet kunnen betalen of twee keer per jaar op vakantie willen. Daarom hebben we gekozen voor de Noordoostpolder en het dorpse leven. De kleinschaligheid. De vrijheid om je leven vorm te geven zoals we dat graag met kinderen doen. Momenteel ben ik veel thuis, werk ik niet veel. Ik had dat liever anders gezien. Laat mij maar de kostwinner zijn, even ademhalen buitenshuis. Mijn man had het geweldig gevonden huisvader te zijn. Maar het is goed zo. Met het doel voor ogen hebben we deze keuze gemaakt en dat is ook eigenlijk best leuk. Maar ook zwaar.

Ik wil bloggen over het avontuur dat opvoeden heet. Met leuke en niet leuke momenten. Worstelingen en verwonderingen. Lees je mee?

Liefs, Luna

Team terror

Eindelijk, stilte. Achter me zitten drie kleine meisjes op de bank te lezen. Team terror, denk ik een beetje boos.

We waren vanmiddag op bezoek bij een vriendin en haar dochtertje. Wat had ik me erop verheugd, de kinderen zouden lekker spelen en wij even gezellig bijkletsen. Maar zo ging het niet, we waren koud binnen of mijn drietal had de sfeer compleet verziekt. Gillen, schreeuwen, speelgoed afpakken, grote mond. Ballen die door de lucht vlogen en een klein meisje met grote ogen en een trillend lipje, dat toekeek hoe drie wilden haar veilige wereldje kwamen bestormen.

Ik, geschrokken, verhief mijn stem, zette er eentje op de gang, speelde voor scheidsrechter en zuchtte eens diep. Het hielp niet en redelijk snel kwam het verzoek of we alsjeblieft weer wilden gaan. O, wat begreep ik dat. En wat baalde ik hevig.

Nu waren de omstandigheden al niet optimaal. Toen ik Marijn vanmiddag wakker maakte omdat het tijd was, lag ze net ein-de-lijk te slapen. Ze moest van mij (ze was al niet fit), maar ik hoorde haar boven nog minstens een uur spelen. Toen ik haar kwam halen lag ze met rode wangetjes bovenop haar dekens te zagen dat het een lieve lust was. Ik vond het zo zielig dat ik haar moest wekken! Strontchagrijnig was ze. Huilen, spartelen, schoppen, draaien. En terecht. Lig je net fijn, word je uit je warme bed gehesen omdat je moeder iets ‘leuks’ bedacht heeft. Naemi en Esmee hadden er allebei een lange schooldag opzitten, die waren ook moe. En dit alles op maandag… we moeten altijd even opstarten aan het begin van de week.

Dat is allemaal geen excuus. Zo van: “Ja, daar kan ik allemaal geen rekening mee houden hoor, als ik dáár al rekening mee moet houden heb ik helemaal geen leven! Arme ik!” Nee, het zijn redenen en ik heb ze gemist. Jammer dat ik niet eerder doorhad dat mijn kleintjes eigenlijk aan hun tax zaten. Want al ben ik best teleurgesteld dat ze de boel op stelten hebben gezet, nog veel teleurgestelder ben ik in mezelf. Wie heeft hier thuis ook alweer de verantwoordelijkheid? O ja…

Want ik was weer eens te hard van stapel gelopen met allerlei plannetjes en werd dit keer keihard teruggefloten door mijn kroost.

Als ik het zo bekijk, ben ik best wel een beetje trots op hun gedrag! In theorie dan 😉