Zuipketen?

Het is een zomerse avond en de schemer treedt in. Her en der zie ik een jongere fietsen maar waar gaan ze eigenlijk heen? Het centrum is toch de andere kant op? Laat ik er eens achteraan rijden. Her en der voegt iemand zich bij het fietsende groepje jongeren. Bij één van de jongens staat een kratje bier achterop en de ander heeft op zijn bagagedrager een mooie lamp vastgebonden?! Onder luid gelach en geklets vliegt edereen plots met een grote slinger aan de kant, een auto! Nog een paar kilometer wordt er verder gefietst… de fietsen verdwijnen tegen een boom, de laatste paar in de bosjes, we zijn er! In de keet, onze keet! Lees verder Zuipketen?

Kinderen Maria tonen karakter na persoonlijke opvoeding

In het gezin van Maria Jitan was structuur belangrijk, vindt zij. “Wil je je hoofd boven water houden, dan moet je duidelijke afspraken maken.” De afgelopen jaren zat ze als moeder vaak met haar kinderen aan tafel. Net zoals die ene dag in mei, nu achttien jaar geleden. Die dag bleef de stoel van haar man voor de eerste keer leeg. Hij verongelukte op 39-jarige leeftijd rond een kruispunt in Emmeloord.

Maria bleef achter met drie jonge kinderen. Een zoon van 13, een dochter van 11 en een zoon van 8 jaar. Vanaf de eerste dag koos ze in alle pijn en al het verdriet voor een heel persoonlijke houding tegenover hen. “Daar liggen de videobanden van de begrafenis. Ik heb altijd gezegd: bekijk ze wanneer je wilt. Mijn oudste zoon is nu 32 . Hij heeft de beelden bekeken. Toch heb ik daar geen moeite mee. Tegenwoordig heeft hij een vriendin, met wie hij goed over deze dingen kan praten. Heel fijn vind ik dat. Zo maakt iedereen zijn eigen proces door.” Tijdens de begrafenis zat Maria´s dochter apart van haar gezin in de aula . “Ze wilde niet in de kist kijken. Toen heb ik gezegd: helemaal niet erg. Ga maar bij je tante zitten.”

Ook de kinderen zelf stelden zich in de jaren die volgden heel fijngevoelig op. “Mijn jongste zoon heeft PDD-NOS,” vertelt Maria.”Desondanks neemt hij een heel zorgende rol op zich door bijvoorbeeld een kopje thee voor me te zetten als ik een keer ziek ben “. Steeds hield Maria in haar opvoeding een duidelijk doel voor ogen. “Ik vroeg me af: wat voor kinderen wil ik? Waar wil ik naartoe?

 `Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen vrij en onbevangen in het leven staan. Niet ongerust of bang. Zij hoeven niet de hele last te dragen. Zo heb ik hen willen beschermen. En zij beschermen mij. Ik ben heel trots op hen.”

Dankzij die benadering kijkt Maria nu als vijftiger terug op goede jaren. Een zwager van Maria, de man van haar zus, werd als een tweede vader voor haar kinderen, die nu als volwassenen hun eigen leven opbouwen. Ze maken nu hun eigen keuzes, zoals hun moeder eerder ook deed. “Mijn man was er niet meer. Ik moest zelf beslissingen nemen. Dat heb ik gedaan, al denk ik vaak ,zou hij trots op me zou zijn geweest.”   Maria is ontzettend trots op haar 3 kinderen ,hoe ze zijn geworden en hoe ze in het leven staan nu .