Category: Blogs (page 1 of 11)

Samen opvoeden is leuker dan alleen

Na ruim 7 jaar heb ik sinds een paar maanden weer een serieuze relatie.
In het begin liep het tussen mijn zoon en mijn nieuwe vriend stroef. Wie was die man die het plekje naast mij in bed innam. Het plekje waar mijn zoon vaak midden in de nacht kwam liggen. Ook accepteerde mijn zoon niet dat hij soms zijn mening gaf of ingreep als hij zag dat ik zijn hulp kon gebruiken. Als ik erbij was dan ging het vaak mis tussen die twee, want mijn zoon vond dat hij dan niet naar hem hoefde te luisteren. Maar zodra ze met zijn tweeën waren en ik even niet in de buurt was ging het prima.

ADHD’er in de pre pubertijd
Mijn vriend heeft zelf nog geen kinderen en nu krijgt hij er één van 11 gratis bij. En wat voor één…een ADHD’er in de pre pubertijd. Ik heb hem in het begin gevraagd of hij mij echt leuk genoeg vond, want het zou niet makkelijk worden met mijn ‘monster’, maar dat nam hij met liefde op de koop toe. Nu langzaam aan gaat het steeds een klein beetje beter tussen mijn zoon en mijn vriend. En ondanks dat mijn vriend nog geen ervaring heeft met kinderen doet hij het super goed. Hij is consequent, doet wat hij zegt en is rechtvaardig. Dat is goed voor mijn zoon.

Inzicht in mijn rol als moeder
Ik ben zelf ook een bonus moeder geweest (mijn zoon heeft nog een broer, van dezelfde vader, maar van een andere moeder) en ik weet hoe het is om een bonus ouder te zijn. Omdat je er met een ander gevoel inzit kan je de dingen beter overzien. Mijn vriend en ik hebben ook regelmatig gesprekken over mijn zoon en ‘de opvoeding’. Ik vind zijn mening erg belangrijk, want uiteindelijk zal hij ook een grote rol spelen in het leven van mijn zoon. Door deze gesprekken heb ik inzicht gekregen in mijn eigen rol als moeder.

Ik ben eigenlijk een softie
Vroeger dacht ik namelijk altijd dat ik een strenge moeder was, maar de laatste tijd besef ik mij steeds meer dat ik eigenlijk een softie ben. Ik vind dingen soms zielig en als ik boos ben geweest voel ik mij al snel schuldig. Mijn zoon heeft heel wat voor zijn kiezen gehad in zijn jonge leventje. Onbewust heb ik hem daarom soms ontzien. Of dat altijd goed is geweest weet ik niet. Ik heb in ieder geval naar eer en geweten gehandeld. Het is niet dat hij daardoor een slechte jongen is, maar bepaald gedrag heb ik hierdoor misschien wel gestimuleerd. Ik ben blij dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen. Hoewel mijn vriend niet de vader is ben ik dankbaar dat ik de opvoeding met hem kan delen.

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Laatste zomervakantie voor school

Lago Maggiore

Binnenkort willen we de vakantie boeken.  Eerdere jaren hadden we dit rond deze tijd al lang rond, maar dit jaar hebben we zo veel om rekening mee te houden! Alleen mijn onregelmatige werk is er al bij gekomen en daarnaast gaat onze dochter vanaf eind juni naar groep 0.  Dat is niet verplicht natuurlijk, maar we willen er toch rekening mee houden qua timing. Ik denk dat we kiezen om nog net voor die tijd op vakantie te gaan.

Daarnaast hebben we lang getwijfeld over de bestemming. Nog een keer ver? We kunnen nu nog in het voorseizoen, dus kunnen nu nog goedkoop op vakantie.  Mijn man heeft Toscane hoog op zijn verlanglijstje staan, ik zelf neig meer naar Spanje of Portugal. Of Griekenland. Maar vliegen met twee peuters lijkt me een behoorlijke uitdaging. Net als een lange autorit trouwens.

Al onze overwegingen namen me terug naar onze vorige vakanties. Toen mijn man en ik nog kinderloos waren, gingen we op vakantie naar Kroatië.  Mijn man reed (ik heb geen rijbewijs) en we hadden een tussenstop van 1 nacht in Oostenrijk. Wat heb ik heerlijke herinneringen aan die vakantie! Zon, zee, strand… En niet te vergeten: volop cultuur. Doordat we de auto mee hadden, waren we zo vrij als vogels! Dat is voor mij toch wel het grote voordeel van een autovakantie. Maar met twee kleine kinderen wordt dat toch wel wat anders. Eigenlijk maakt dat alles aan een vakantie anders.

Toen onze dochter een dreumes was, gingen we op vakantie naar Luxemburg. In een stacaravan op een kleine camping. De aanpassing viel nog aardig mee. Ze deed nog twee slaapjes per dag, maar minstens één daarvan kon rustig in de draagzak (bij mijn man), draagdoek (bij mij) of auto. We hebben lekker uitgerust, gewandeld en de omgeving verkend.

Het jaar daarna hadden we inmiddels onze jongste ook mee. Hij was nog maar een paar maanden. Wij hadden het fantastische idee (ahum) om naar Noord-Italië op vakantie te gaan.  Via Airbnb hadden we een prachtig huisje geboekt in een dorpje op een heuvel. Vlakbij het Lago Maggiore. Het weer was fantastisch, de omgeving was prachtig, maar de reis… Die was een ramp. We reden ’s nachts in de hoop dat de kinderen lekker zouden slapen. Dat ik hooguit elke 3 uur ons zoontje hoefde te voeden. Dat laatste klopte wel ongeveer, maar onze dochter heeft amper een oog dicht gedaan. Ik denk dat ze ongeveer van 23 tot 2 uur heeft geslapen. Onze zoon bleek niet van autorijden te houden (we hadden een speciale reiswieg gehuurd, die ook om te bouwen was als soort maxi cosi).  Hij zette meteen een keel op. We hadden de reis totaal verkeerd ingeschat. En ook tijdens de twee weken daar was elke autorit een beproeving. Dat belemmerde ons enorm in de uitstapjes die we wilden maken. Toch hebben we het daar goed gehad.  Vooral het fantastische weer heeft daar aan bijgedragen. Heerlijk met water kliederen op het terras, lekker lezen, wandelen, naar de speeltuin in het dorp… Het had echt wel iets om je onder te dompelen in de cultuur in zo’n dorpje.

Hoe anders was onze vorige vakantie. In een ingerichte tent op een camping in Duitsland (ik schreef er eerder de blog ‘Mooi weer kamperen’ over). De camping lag op een heuvel en werd door lokalen ‘Holländische Enklave’ genoemd. De reis was niet al te lang, het weer was goed en de sfeer op de camping was heel relaxed. Maar van de lokale cultuur hebben we niet veel meegekregen.

Voor dit jaar twijfelden we vooral omdat we het gevoel hebben nog één keer wat meer aan de reis zelf te kunnen besteden. Volgend jaar gaat onze dochter naar groep 1. En hoewel ze dan nog niet leerplichtig is, is het de vraag of we het dan wenselijk vinden om haar een paar weken school te laten missen.  Voor mijn man stond het al wel vast: Toscane. Ik vond het in eerste instantie prima, maar ging toch weer twijfelen. Hoe moest dat dan met de autorit er naar toe? Onze zoon is nog steeds geen fan van autorijden. En natuurlijk kan je heel wat met spelletjes, liedjes, cadeautjes en misschien zelfs dvd’s. Maar echt relaxed lijkt me dat niet. Dus gingen we weer naar bestemmingen in Duitsland kijken. Toch weer op een camping? Die sfeer lijkt me wel weer heerlijk. En de kinderen hebben dan lekker de ruimte om te spelen. Of toch weer cultuur snuiven via Airbnb? We zijn er nog niet helemaal uit.

Vorige week reden we een uurtje naar speelparadijs/pannenkoekenhuis Voorst (wat een aanrader trouwens!). Toen m’n dochter voor de 5e keer binnen een half uur vroeg: ‘zijn we er bijna?’ keken mijn man en ik elkaar aan: Italië is in ieder geval van de baan!

Wat zijn jullie overwegingen voor de vakantiebestemming? In hoeverre beïnvloeden de kinderen de keuze? Hebben jullie tips voor leuke vakanties met kinderen?

Als je nu gaat huilen, wordt mama boos

“Als je nu gaat huilen, worden papa en mama boos. Papa en mama willen niet boos worden, dus moet je niet gaan huilen. Mama legt je nu in bed en komt niet meer terug. Mama is beneden.”

Met deze woorden heb ik mijn zoontje van 2½  jaar gisteravond in bed gelegd. De avonden ervoor heeft hij zitten gillen en tieren alsof hij eraan ging. Eerst nog een slokje drinken, oh nee poepluier, oh nee knuffel, please? En toen hij toch echt moest gaan slapen, ging hij gillen. Zoals geen ander dat kan. Het gaat door merg en been.

Ik merk dat ik er steeds slechter tegen kan, ik word steeds intoleranter. Zou hij nu weer gaan zeuren? Zou hij wéér gaan gillen? HOU OP! STOP MET JANKEN!

Shit, nu heb ik het gezegd. Geschreeuwd. En wat voel ik me k*t.

Soms halen ze het slechtste in je naar boven..

Kinderen zijn een verrijking en leuk, maar soms halen ze het slechtste in je naar boven. Dat je schrikt van jezelf. En dat je je daar een dag naar over voelt. En dat is echt zwaar k*t.

’s Avonds heb ik het er met mijn man over. Is dit nou het ouderschap? Dit vertelt niemand je. Waarom worden we zo intolerant? Slaapgebrek? Kunnen we elkaar af en toe ontzien? We gaan niet slaan, ook al voel je die drang op zo’n moment zó erg. We zijn er heel erg op tegen.

Gewoon weglopen… Tot 10 (of 20 of 30) tellen en weer verder…

Soms kan hij helemaal flippen

We hebben een grillige zoon. Hij luistert goed en is heel zorgzaam, was een hele tevreden baby. Maar hij is ook prikkelgevoelig. Vooral voor geluid en aanraking. En als hij iets in zijn hoofd heeft, móet het zó gaan. Soms krijgt hij kortsluiting en zet hij het op gillen, krijsen en tieren. Buitenstaanders kunnen zich dat niet voorstellen van onze lieve zoon. Soms kan hij helemaal flippen. We krijgen hem er niet uit. Dan laten we hem maar op zijn kamer de wereld bij elkaar gillen. We proberen hem eruit te halen, tegen hem te praten, vast te houden, een tik te geven. Het helpt niet.

Ik en mijn man praten er veel over ’s avonds. We delen elkaars zorgen en verdriet en onze frustraties. Het is bij tijd en wijle verrekte moeilijk om redelijk te blijven. We willen onze kinderen een liefdevolle en warme jeugd geven.

Vaak lukt dat denk ik ook echt wel. Maar niet altijd. En dat vinden we moeilijk.

 

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Moeilijke eters

Ik geef toe: mijn eigen eetpatroon is niet zo heel gezond. Overdag eet ik te weinig en ’s avonds snaai ik teveel. Fruit eten vind ik maar gedoe en hoewel ik graag groenten eet sla ik vaak over: te druk, toch iets te lang laten liggen (wel groen, niet gezond), niets in huis, toch meer zin in chips (goh). Overdag krijg ik liters koffie binnen en water gebruik ik vooral om mee te douchen.

Nu eten de meiden overdag fantastisch: hoe meer brood, hoe beter. Fruit lusten ze altijd en overal en ze drinken vooral water (zij wel). Niets aan de hand zou je zeggen. Maar als de klok ’s middags vijf slaat begint het drama: ik moe en zeurende kinderen om me heen. “Wat eten we?” “Mag ik chips?” “Curry is vies!” “Ik wil patat!”

En ik? Ik wil OOK PATAT. Want dan hoef ik niet te koken en kan ik mijn vermoeide lijf even wat rust geven. Tegen die tijd heb ik meestal hoofdpijn en vind ik het bedenken van een gezond en makkelijk alternatief veel te ingewikkeld.

Bovendien krijg ik een punthoofd van het eindeloze gezeur aan tafel als we wél een fatsoenlijke maaltijd klaarmaken. We hebben twee regels: als je bord leeg is mag je een toetje en je eet wat de pot schaft. Vooruit, ook nog wat kleine regeltjes als ‘pas praten als je klaar bent met eten’ (uitzondering voor papa en mama) en “is niet mijn smaak” in plaats van “lust ik niet” (mag overigens pas gezegd worden nadat er geproefd is).

Naemi en Marijn eindigen vaak met een vol bord en dan is het huilen omdat Esmee wél een toetje mag. Natuurlijk hebben we van alles geprobeerd! Het enige dat (soms) helpt is consequent blijven, een lange adem is een vereiste!

Mijn ideaal is gezellig samen aan tafel eten. Ja, inderdaad, aan van die lange tafels met smetteloos tafellinnen tussen de bomen in de zon. Bertolli-reclame-style. Met kinderen die dankbaar kijken bij alles wat ze voor hun neus krijgen.

In plaats daarvan kiezen we dus regelmatig voor het gemak van op de bank eten. Dat wil ik zo graag anders! Maar als ik mezelf zielig vind omdat ik aan het eind van mijn latijn ben en écht geen zin heb in moeilijke eters, is de keuze snel gemaakt.

Of… ben ik misschien zélf die moeilijke eter? Misschien krijg ik meer energie om te koken als ik zorg dat ik overdag mijn eigen boterhammetjes opeet… 😉

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Keuzestress

Iedere keer als ik het woord tussenjaar hoor gaan mijn nekharen rechtop staan. Ik vind dat zoiets raars. Steeds meer om mij heen hoor ik dat pubers een tussenjaar nemen in plaats van door te stromen naar een vervolgopleiding. In mijn ogen moet je als je jong bent bruisen van energie en staan te trappelen om aan een vervolgstudie te beginnen. Een tussenjaar voelt voor mij als een soort laffe vlucht voor de realiteit. Tot ik vanmorgen een blog onder ogen kreeg van Inge Curfs. Zij beschrijft de keuzestress die zij ervaart in een wereld waarin steeds meer keuzes en prestaties worden verlangd. Opeens realiseerde ik me dat ik de keuzes van de pubers van nu niet kan vergelijken met de tijd waarin ik opgegroeid ben.

30 jaar geleden was er misschien nog wel een ruimere keuze aan studies, maar het maken van een foute keuze was veel minder erg dan in deze tijd. Het kwam regelmatig voor dat studenten wisselden van opleiding zonder dat dit ernstige financiële consequenties had. De studiefinanciering en de OV-kaart regelingen waren veel ruimer dan nu. Een uitwonende beurs kreeg je gewoon zonder dat je dit terug hoefde te betalen. En ik had het geluk dat mijn vader een baan had waarin hij voldoende verdiende om mij ook nog financieel te ondersteunen. En zo sloot ik volledig schuldenvrij mijn studietijd af zonder ook maar een seconde na te hoeven denken over de financiële consequenties van mijn keuze.

Maar toch… de tijden zijn erg onzeker.

Door de blog van Inge Curfs werden mijn ogen geopend. Wat had ik het makkelijk gehad ten opzichte van de keuzes waar de pubers van nu voor staan! Vanaf dag 1 van hun studie gaat de teller van de studieschuld lopen. Op zich allemaal geen probleem als je gewoon je studie doorloopt en daarna een leuke baan krijgt. De terugbetaal condities zijn zeer ruimhartig dus je hoeft ook niet bang te zijn dat je meteen vastloopt als je niet zo snel de door jouw gewenste baan vindt. Maar toch… de tijden zijn erg onzeker. We krabbelen net weer een beetje uit een economisch dal maar de wereld waarin we leven voelt steeds instabieler aan. Als je kijkt wat er alleen al in de laatste paar dagen aan dreiging in het nieuws komt: het dalende aantal geboortes kan een voorbode zijn voor een nieuwe economische crisis, Poetin die dreigt met nieuwe wapens, Trump die een handelsoorlog lijkt te ontketenen, klimaatontkenners die wijzen op de economische consequenties als we iets aan het klimaat willen doen, nieuw opkomende politieke partijen die polarisatie in de hand werken. Ga er maar aan staan om in deze wereld op te groeien en keuzes te maken.

University of Applied Sciences. Klinkt wel mooi!

Mijn oudste moet volgend jaar een keuze maken voor een HBO-opleiding. Gelukkig heeft zij wel een helder beeld van wat zij wil. Twee weken geleden zijn we samen naar een open dag geweest van de Hanzehogeschool in Groningen. Dezelfde school die ik destijds bezocht heb. Wat is er veel veranderd in 30 jaar tijd! Mijn school is veranderd in een ieniemiene-gebouw tussen enorme, moderne leerfabrieken. De Hanzehogeschool heeft nu een ondertitel: University of Applied Sciences. Klinkt wel mooi! Ik vind het erg leuk dat zij dezelfde school gaat bezoeken als ik gedaan heb. Maar goed, het duurt nog een jaar. Nu maar hopen dat zij in dat jaar niet alsnog bevangen wordt door keuzestress!

Puinruimer, negeer, eettafelverhalen

3 x iets vragen en geen reactie krijgen.
Treuzelen als je naar school moet.
Dienblad met mijn mooiste schalen uit je handen laten vallen.
Van alle drie een grote mond krijgen
Eten op tafel zetten wat mislukt is… (Dat is iets wat bij mij niet vaak voorkomt).
En een ruzie aan tafel is bij mij de druppel.

De tafel is er om te spelen, knutselen, spelletjes te doen, te eten…

Aan tafel is het vaak gezellig en een mooi moment om de dag door te nemen..
Maar er zijn ook periodes van dagen achter elkaar, dat juist aan tafel alle ellende van de dag, van iedereen, over mijn heerlijke couscous of stampotje worden uitgestort …..
Grom grom, ik ontplof dan.
Leeuw is mijn sterrenbeeld.. en ik ben behoorlijk passievol type, dat zit nu eenmaal in mijn genen #voorouders #buitenland
Als ik ontplof, is het vaak een waterval van woorden waar niemand tussen kan komen.
Als ik echt een slechte moederdag heb vloek en tier ik daar ook nog wat bij.
Liever doe je het niet, maar ja soms, soms OEH dan!!!!!😡
#temperamentvol

Ik ben weleens onredelijk of te heftig in mijn reactie…
Op zo’n moment is het fijn dat je er later over kan praten en er smakelijk om kan lachen met de kids. Ik zeg dan ook sorry.
Leg uit waarom dit gebeurde en dan krijg je de onvoorwaardelijke liefde van je kids over je uitgestort. Wat zijn ze toch vergevingsgezind.
Toen de kids nog klein waren en ik flapte er dan wel eens een vloekwoord uit als ik bijvoorbeeld mijn kleine teen stootte… moest ik zelf ook even op de gang.
Die koppies als ik mijzelf dan ook straf gaf.
Sommige mensen geven weleens commentaar dat mijn man en ik teveel met de kinderen delen of dat ze vinden dat we ze als gelijke zien. Dat kan.

We delen dingen op een kinderlijke manier, zodat ze de wereld beter begrijpen.
Liefde, toekomst, ziekte, alcohol, dood, oorlog, discriminatie, geld, leven, seks….
Als je het verstopt is het ook weer zo’n ding. En kinderen snappen meer dan je denkt. Het blijven kinderen daar geven we ze alle ruimte voor. Wij proberen ze klaar te stomen voor de grote boze/mooie/lieve buiten wereld. De realiteit.

Misschien komt dat wel door de kanker bij ons thuis.
Niet omdat het van ze verwacht wordt, maar omdat de situatie ernaar is.
Niet neerkijkend op anderen, elk huisje heeft zijn kruisje.
Ik moet wel zeggen dat, na de afgelopen jaren, ik het gevoel heb dat sommige huisjes gewoon worden overgeslagen. Gelukkig voor hen, misschien een slechte gedachte maar het is soms jaloersmakend hoe anderen door het leven vliegen. Ik ben in mijn leven niet vaak jaloers geweest ook niet in mijn relatie met mijn man. Ik vind dat tijdverspilling.
Gek dat ik daar nu soms wel last van krijg…
Ik zie dan even niet wat ik ervoor terug heb gekregen en wat het mij heeft geleerd.
Beetje kortzichtig, maar het is nu even wat het is.

Gelukkig gaat het nu in de vakantie veel beter met ons 5. De tafel, daar is het weer gezellig.
We hebben plezier doen leuke dingen en rusten uit…
Heerlijk aan het opladen in de voorjaarsvakantie👊🏽🎉

Hulde aan de TimeTimer!

Soms plaatsen we ook een blog van een gastblogger, ditmaal van vader Sido:

Sinds december vorig jaar gebruiken wij in ons gezin een TimeTimer. Dat is een klok die je kunt instellen op maximaal 60 minuten. Daarbij is een rood vlak zichtbaar dat kleiner wordt naarmate de tijd verstrijkt. Mijn vrouw kwam op het idee om deze te kopen, maar ik ben ‘m voor het eerst gaan gebruiken in  de kerstvakantie.

De TimeTimer biedt uitkomst
Mijn vrouw en ik delen de zorg voor de kinderen. We werken allebei parttime. De dagen dat ik werk zorgt zij voor de kinderen en de dagen dat zij werkt neem ik de zorg op mij. Wel zijn ze af en toe naar de gastouder en de oudste gaat ook regelmatig naar de peuterspeelzaal. In de Kerstvakantie waren de kinderen voornamelijk thuis en vond ik het een uitdaging om ze een hele ochtend of middag bezig te houden. De  TimeTimer bood uitkomst. Vooral onze dochter van bijna 4 bleek baat te hebben bij een afgebakende tijd om ergens mee bezig te zijn. Ik zei dan: ‘We gaan nu 20 minuten spelen met de blokjes’ of ‘we gaan nu 30 minuten boekjes lezen’. Af en toe keek ze naar de klok en zei enthousiast: ‘Papa, kijk eens naar de klok! Het rood is bijna weg’. Ik denk niet dat ze een idee had hoe lang 20 of 30 minuten duren. Maar het feit dat het rode vlakje steeds kleiner werd hielp haar om zich aandachtig op de activiteit te richten waar we mee bezig waren. En niet ineens met ander speelgoed bezig te gaan of doelloos door de kamer te lopen en van alles uit kastjes te trekken.

Tijd voor jezelf
De TimeTimer helpt ook eigen tijd af te bakenen. Een dag(deel) voor de kinderen zorgen kan best wel vermoeiend zijn. Even tijd voor jezelf kunnen nemen (lekker op de bank liggen, een boek of een krant lezen) brengt voor onszelf de rust die we op dat moment hard nodig hebben. Onze dochter kan dan door een blik op de  TimeTimer te werpen zien hoe lang onze eigen tijd nog duurt en zij zichzelf mag zien te vermaken.

Hulde aan de TimeTimer
Als onze dochter naar bed gaat wil ze graag dat wij na het voorlezen en bidden nog even bij haar blijven zitten. Voordat we de  TimeTimer kochten was het onduidelijk hoe lang die tijd was. Soms was ze binnen 5 minuten vertrokken en kon je rustig weggaan. Maar soms leek ze nog helemaal niet moe en kon je niet zomaar vertrekken. De  TimeTimer laat zien hoe lang wij bij haar blijven. 5 minuten. Onze dochter houdt het rode vlakje nauwlettend in de gaten en wijst ons er regelmatig zelf op dat ‘het rood weg is’. Erg handig als je zelf door moeheid wat was weggedommeld.

Hulde aan de TimeTimer! Het maakt de tijd met de kinderen behapbaar. Onze zoon van bijna 2 is er nog net even te jong voor. Wie weet hoe het over 2 jaar is.

Kwajongensstreken!

Van de week was mijn zoon te laat thuis. Hij zit tot 14:00 uur op school en is dan meestal een kwartier later thuis. Nu was hij er een half uur later nog niet. Misschien was hij even met een vriendje mee om te vragen om te spelen, dus ik besluit alle ouders even te bellen om te vragen of mijn zoon daar is geweest. Helaas… ze hadden hem niet gezien. Ik besluit school te bellen en ik hoor dat hij met een ander klasgenootje naar huis is gereden. Juf zegt de moeder van die klasgenoot even te bellen om het na te vragen en daarna zal ze mij terug bellen. Ik heb net de telefoon neergelegd en de jongens lopen de tuin binnen.

Ik dacht dat dit de verklaring was waarom hij zo laat thuis was..

Aangereden op de kruising
Ik zie dat het stuur van mijn zoon scheef staat en hij vertelt dat hij is aangereden door een meisje dat afsloeg bij de kruising, terwijl hij rechtdoor ging. Gelukkig had hij verder niks en kon ik zijn stuur gewoon recht zetten. Ik dacht dat dit de verklaring was waarom hij zo laat thuis was en heb het verder zo gelaten. De jongens gingen lekker buiten spelen en ik kon met een gerust hart de oppaskindjes van school halen.

Mijn zoon kwam er vanaf met een waarschuwing..

Ontploffende aanstekers
De volgende dag word ik gebeld door school. Mijn zoon is net binnen en zit naast mij op de bank tv te kijken. Ik vraag mij af waarvoor ze belt, maar op het antwoord hoef ik niet lang te wachten. Ze ‘brandt’ meteen los. Mijn zoon en twee klasgenoten blijken de dag ervoor aanstekers te hebben gekocht. Één van de jongens kreeg geld van zijn ouders en ze zijn naar de Welkoop gereden en hebben daar aanstekers gekocht. Ze zouden hebben geprobeerd om ze te laten ontploffen door er op te stampen. Mijn zoon scheen heel dapper alles rustig en eerlijk te hebben verteld aan de juf. Één van de andere jongens had ook nog papier in de fik gestoken en mocht daarom de rest van de dag naar huis. Mijn zoon kwam er vanaf met een waarschuwing en moest de aansteker die hij in zijn tas had zitten inleveren.

Over je fouten nadenken
Nadat ik de telefoon had neergelegd voelde ik mijn zoon aan de tand… ontkennen kon hij niet meer, maar hij probeerde de waarheid toch nog te verdraaien. Bang dat ik hem hoogst persoonlijk naar de politie zou brengen. (Dit heb ik hem ooit verteld! Dat ik de eerste zal zijn die hem bij de politie langs zal brengen als hij iets uitvreet wat niet door de beugel kan). Hij vertelde ook nog dat zijn klasgenoot de bosjes in de brand had gestoken, maar dat hij dit niet oké vond en het direct uit had getrapt. Op mijn vraag waarom hij dan niet weg was gegaan en zijn klasgenoot had gelaten… had hij geen antwoord. Hij wilde het wel, maar deed het niet. Ik ben altijd al bang geweest dat hij zich zou laten meeslepen, hij is erg beïnvloedbaar en wil graag leuk gevonden worden. Na een hele lange preek heb ik hem naar zijn kamer gestuurd. Daar mocht hij de rest van de dag vertoeven en over zijn fouten nadenken.

Brandplek in een tas
De volgende dag was ik het voorval nog niet vergeten, maar het was zoals het was en verder kon ik er niks meer aan doen. Maar niks was minder waar. Ik werd gebeld door de ib’er van de school van mijn zoon. Er bleek bij een klasgenoot een gat in de tas te zitten. Een brandplek! Mijn zoon had de aansteker die in zijn tas had gezeten uitgeprobeerd en terwijl hij schichtig om zich heen keek heeft hij per ongeluk een gat gebrand in die tas. Omdat hij bang was, had hij er de dag ervoor niks over gezegd! Nadat ze de jongens in kwestie had ondervraagd gaf mijn zoon dit toe. Aangezien ze vonden dat dit niet ongestraft kon blijven vroegen ze of ik hem op kon halen. Ik was aan het werk en kon niet zomaar weg. Om 12 uur kon ik hem ophalen en tot die tijd zou hij apart zitten.

Ik ben er niet gevoelig voor en fiets stug door richting het politiebureau.

Wie A zegt moet ook B zeggen
Zo gezegd zo gedaan en op het moment dat ik en mijn zoon naar de fiets lopen zeg ik tegen hem; ‘Je weet waar we heen gaan hè!’ Ik zie de paniek in zijn ogen, maar als ik nu niet doorpak dan zal hij er waarschijnlijk niks van leren. Zonder verder iets te zeggen begin ik te fietsen met mijn zoon achter mij aan. Onderweg probeert hij er nog onderuit te komen… ‘Asjeblieft mama, geef mij nog één kans!’
Ik ben er niet gevoelig voor en fiets stug door richting het politiebureau. Als we daar aankomen begint mijn zoon te huilen. Hij wil niet naar binnen, maar hij weet ook dat hij er niet onderuit komt. Met hangende pootjes loopt hij mee naar binnen.

Een goed gesprek met agenten
Goedemiddag, ik heb hier een jongetje die iets heeft gedaan wat niet mag en dat mag hij jullie vertellen! Begin ik tegen de agenten achter de balie. Ze knikken en moedigen mijn zoon aan om zijn verhaal te doen. Met de nodige aanmoediging en aanvulling van mij vertelt mijn zoon zijn verhaal. De agenten nemen het zeer serieus en spreken mijn zoon toe… wat hij gedaan heeft kan echt niet en het is heel erg gevaarlijk. Voor nu komt hij weg met een waarschuwing, maar een volgende keer moet hij misschien wel blijven. En als ze hier geen tijd hebben dan moet hij naar Almere en dat is al helemaal geen pretje zegt de agent! Mijn zoon knikt en belooft de agenten het nooit meer te zullen doen. Opgelucht dat hij niet hoeft te blijven loopt mijn zoon weer naar buiten.

Doen wat je zegt
Thuis stuur ik mijn zoon weer naar zijn kamer. Hij mag een werkstuk over brand, brandstichting en de brandweer schrijven en daar is hij de rest van de middag zoet mee. Ik hoop dat mijn drastische aanpak nut heeft gehad en dat mijn zoon het niet meer in zijn hoofd haalt om ooit nog zoiets stoms te doen. Ik ben in ieder geval blij dat de agenten tijd hadden om mijn zoon een lesje te leren. En één ding heeft mijn zoon sowieso geleerd. Als ik iets zeg dat ik iets doe… dan doe ik het ook!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Samen is beter dan alleen

Ik kom regelmatig bij andere moeders en vriendinnen en hun kinderen over de vloer om lekker koffie te drinken. Bijkomend voordeel is dat mijn zoon zich in bijzijn van anderen altijd poeslief gedraagt en rustig is. De ideale schoonzoon in spé.

Zo is hij thuis natuurlijk niet.

Ik vlucht regelmatig het huis uit..

Koffie?
Ik vlucht regelmatig vanwege die reden júist het huis uit. Om zelf tot zinnen te komen en mens te zijn. Geen Mamamamamamamama of politieagent of entertainer. Verandering van omgeving is goed voor mij (n kinderen), we worden er allemaal gelukkiger van. Dus hoppakee, even iemand appen: ‘Ook zo’n behoefte aan koffie?’

Tot een heel zinnig gesprek wordt komt het zelden met die andere moeders, want er wordt altijd wel doorheen getetterd óf er valt wat drinken om óf de baby gaat huilen. Maar in het bijzijn van anderen voel ik me dan oké. De wereld vergaat niet en we kunnen allebei lekker lachen om die driftbui of juist leuke gekke uitspraken van onze kinderen. Of.. als we allebei moe zijn, gaan we lekker apathisch naar onze kinderen staren onder het genot van warme (!) koffie. Houden die kinderen elkaar tenminste bezig, hoeven wij dat niet te doen.

Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes.

Wat ik ook zo leuk vind is om samen te kunnen delen in de verwondering van het ouderschap. Lekker rare uitspraken van de kinderen met elkaar delen en er samen om lachen. Of mijmeren over hoe snel het toch gaat en hoe moeilijk het af en toe is.

Zó mooi
Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes. In het begin vaak wat timide, maar ze komen (zeker nu ze met z’n tweetjes zijn) gauw los. Ik vind het zo mooi om te zien hoe voorzichtig mijn zoon om speelgoed heen kan stappen, maar ook mooi hoe een ander kindje juist lekker durft en gewoon óp dat speelgoed naar haar doel gaat. Of hoe mijn zoon met het gebruik van babygebaren en gesproken taal evenveel duidelijk kan maken als zijn vriendinnetje van zijn leeftijd, die bijna niet anders dóet dan praten. Of om naar volzinnen van een andere dochter te luisteren en mee te gaan in die gekke fantasiewereld, die mijn kinderen nóg niet kunnen uiten. Over een paar jaar hopelijk wel. Of om die stomme maar ook leuke eigenwijsheid van een ander dochtertje te zien en hoe ze daar zoveel mee gedaan krijgt!

Zo verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde.

Verwondering
Ja, soms denk ik: ‘Wauw, wat zijn mijn kinderen engeltjes zeg!’, maar veelal vind ik het gewoon zo mooi om te zien hoe divers kinderen al op zo’n jonge leeftijd kunnen zijn. Hoe verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde. Ik vind het mooi om die verwondering met anderen te kunnen delen. Het liefst onder het genot van een kop koffie. Ik hoop echt dat er meer ouders zijn die dit kunnen delen met hun omgeving.

Zonder jaloezie, zonder nijd, zonder boosheid of egoïsme.

Gewoon verwondering.

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Let it go….Let it goooooo!!

Loslaten, welke moeder heeft hier nou geen moeite mee?

Heeft iedereen zijn wanten mee, hebben jullie je ingesmeerd, vergeet je skischoenen niet, je hebt twee stokken nodig, allemaal een pakje drinken in de jaszak? Mam ik krijg mijn schoenen niet dicht, mam het is zo koud ik wil naar het huisje terug, mam ik moet plassen en mijn skipak wil niet open.

Zo ging het tot een aantal jaren terug tijdens skivakanties. Nou ja vakantie… het was nou niet direct dat je na thuiskomst dat je denkt, hè hè, wat ben ik lekker bijgekomen en uitgerust. En al helemaal niet als je met kleine kinderen op skivakantie gaat. Ik heb ze vaak genoeg bij hun skiklasje weer op moeten halen omdat hun snot van het huilen tot aan hun oren vast gevroren zat. Maaaarrrr… ik moet zeggen, de aanhouder wint en uiteindelijk is het net als zwemles, hebben ze het onder de knie dan pluk je daar de vruchten van.

Inmiddels sjezen onze pubers onbezorgd om ons heen de piste af. Iets te onbezorgd in mijn ogen.

Ik heb namelijk een handicap; ik heb een overload aan kennis over het functioneren van het puberbrein, en daar heb ik behoorlijk last van.

Zo weet ik dat pubers nog niet echt oorzaak-gevolg in kunnen schatten, en al helemaal niet in situaties die vragen om een uitdaging.

Een aantal jaren terug was flets en grauw de modekleur in snowworld. Lila, licht blauw, grijs, mintgroen, af en toe zie je nog een oud exemplaar aan je voorbij skiën. Wat ben ik blij dat fluor nu helemaal in is. Ik betrap mezelf er op dat ik de hele dag kleuren aan het scannen ben op de piste. Roze jas, fel gele broek, groene jas, oranje helm ,check, check , check!! Gelukkig ze zijn er allemaal nog.

Als echte moederhen ski ik steevast achteraan.

Steeds weer tellen en controleren of we allemaal compleet zijn. Stel dat er iets gebeurt, dan ben ik degene met een mobiele telefoon en bereik, stel dat er eentje de weg kwijt raakt, dan heb ik daar tenminste zicht op. Helaas had de vaderhaan en de rest van de roedel hier al snel erg in. Mam, alsjeblieft, zou je nou eens voor een keertje voorop willen skiën. Je hangt daar steeds maar wat achteraan te hangen, daar hebben we allemaal last van. Hup, voorop en gaan met die banaan. Slik, ik weet niet of hier nou zo blij van word. Kleine snotkuikentjes worden blijkbaar snel groot en sjezen je voorbij voor je er erg in hebt.