Author: Wies

Samen opvoeden is leuker dan alleen

Na ruim 7 jaar heb ik sinds een paar maanden weer een serieuze relatie.
In het begin liep het tussen mijn zoon en mijn nieuwe vriend stroef. Wie was die man die het plekje naast mij in bed innam. Het plekje waar mijn zoon vaak midden in de nacht kwam liggen. Ook accepteerde mijn zoon niet dat hij soms zijn mening gaf of ingreep als hij zag dat ik zijn hulp kon gebruiken. Als ik erbij was dan ging het vaak mis tussen die twee, want mijn zoon vond dat hij dan niet naar hem hoefde te luisteren. Maar zodra ze met zijn tweeën waren en ik even niet in de buurt was ging het prima.

ADHD’er in de pre pubertijd
Mijn vriend heeft zelf nog geen kinderen en nu krijgt hij er één van 11 gratis bij. En wat voor één…een ADHD’er in de pre pubertijd. Ik heb hem in het begin gevraagd of hij mij echt leuk genoeg vond, want het zou niet makkelijk worden met mijn ‘monster’, maar dat nam hij met liefde op de koop toe. Nu langzaam aan gaat het steeds een klein beetje beter tussen mijn zoon en mijn vriend. En ondanks dat mijn vriend nog geen ervaring heeft met kinderen doet hij het super goed. Hij is consequent, doet wat hij zegt en is rechtvaardig. Dat is goed voor mijn zoon.

Inzicht in mijn rol als moeder
Ik ben zelf ook een bonus moeder geweest (mijn zoon heeft nog een broer, van dezelfde vader, maar van een andere moeder) en ik weet hoe het is om een bonus ouder te zijn. Omdat je er met een ander gevoel inzit kan je de dingen beter overzien. Mijn vriend en ik hebben ook regelmatig gesprekken over mijn zoon en ‘de opvoeding’. Ik vind zijn mening erg belangrijk, want uiteindelijk zal hij ook een grote rol spelen in het leven van mijn zoon. Door deze gesprekken heb ik inzicht gekregen in mijn eigen rol als moeder.

Ik ben eigenlijk een softie
Vroeger dacht ik namelijk altijd dat ik een strenge moeder was, maar de laatste tijd besef ik mij steeds meer dat ik eigenlijk een softie ben. Ik vind dingen soms zielig en als ik boos ben geweest voel ik mij al snel schuldig. Mijn zoon heeft heel wat voor zijn kiezen gehad in zijn jonge leventje. Onbewust heb ik hem daarom soms ontzien. Of dat altijd goed is geweest weet ik niet. Ik heb in ieder geval naar eer en geweten gehandeld. Het is niet dat hij daardoor een slechte jongen is, maar bepaald gedrag heb ik hierdoor misschien wel gestimuleerd. Ik ben blij dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen. Hoewel mijn vriend niet de vader is ben ik dankbaar dat ik de opvoeding met hem kan delen.

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Kwajongensstreken!

Van de week was mijn zoon te laat thuis. Hij zit tot 14:00 uur op school en is dan meestal een kwartier later thuis. Nu was hij er een half uur later nog niet. Misschien was hij even met een vriendje mee om te vragen om te spelen, dus ik besluit alle ouders even te bellen om te vragen of mijn zoon daar is geweest. Helaas… ze hadden hem niet gezien. Ik besluit school te bellen en ik hoor dat hij met een ander klasgenootje naar huis is gereden. Juf zegt de moeder van die klasgenoot even te bellen om het na te vragen en daarna zal ze mij terug bellen. Ik heb net de telefoon neergelegd en de jongens lopen de tuin binnen.

Ik dacht dat dit de verklaring was waarom hij zo laat thuis was..

Aangereden op de kruising
Ik zie dat het stuur van mijn zoon scheef staat en hij vertelt dat hij is aangereden door een meisje dat afsloeg bij de kruising, terwijl hij rechtdoor ging. Gelukkig had hij verder niks en kon ik zijn stuur gewoon recht zetten. Ik dacht dat dit de verklaring was waarom hij zo laat thuis was en heb het verder zo gelaten. De jongens gingen lekker buiten spelen en ik kon met een gerust hart de oppaskindjes van school halen.

Mijn zoon kwam er vanaf met een waarschuwing..

Ontploffende aanstekers
De volgende dag word ik gebeld door school. Mijn zoon is net binnen en zit naast mij op de bank tv te kijken. Ik vraag mij af waarvoor ze belt, maar op het antwoord hoef ik niet lang te wachten. Ze ‘brandt’ meteen los. Mijn zoon en twee klasgenoten blijken de dag ervoor aanstekers te hebben gekocht. Één van de jongens kreeg geld van zijn ouders en ze zijn naar de Welkoop gereden en hebben daar aanstekers gekocht. Ze zouden hebben geprobeerd om ze te laten ontploffen door er op te stampen. Mijn zoon scheen heel dapper alles rustig en eerlijk te hebben verteld aan de juf. Één van de andere jongens had ook nog papier in de fik gestoken en mocht daarom de rest van de dag naar huis. Mijn zoon kwam er vanaf met een waarschuwing en moest de aansteker die hij in zijn tas had zitten inleveren.

Over je fouten nadenken
Nadat ik de telefoon had neergelegd voelde ik mijn zoon aan de tand… ontkennen kon hij niet meer, maar hij probeerde de waarheid toch nog te verdraaien. Bang dat ik hem hoogst persoonlijk naar de politie zou brengen. (Dit heb ik hem ooit verteld! Dat ik de eerste zal zijn die hem bij de politie langs zal brengen als hij iets uitvreet wat niet door de beugel kan). Hij vertelde ook nog dat zijn klasgenoot de bosjes in de brand had gestoken, maar dat hij dit niet oké vond en het direct uit had getrapt. Op mijn vraag waarom hij dan niet weg was gegaan en zijn klasgenoot had gelaten… had hij geen antwoord. Hij wilde het wel, maar deed het niet. Ik ben altijd al bang geweest dat hij zich zou laten meeslepen, hij is erg beïnvloedbaar en wil graag leuk gevonden worden. Na een hele lange preek heb ik hem naar zijn kamer gestuurd. Daar mocht hij de rest van de dag vertoeven en over zijn fouten nadenken.

Brandplek in een tas
De volgende dag was ik het voorval nog niet vergeten, maar het was zoals het was en verder kon ik er niks meer aan doen. Maar niks was minder waar. Ik werd gebeld door de ib’er van de school van mijn zoon. Er bleek bij een klasgenoot een gat in de tas te zitten. Een brandplek! Mijn zoon had de aansteker die in zijn tas had gezeten uitgeprobeerd en terwijl hij schichtig om zich heen keek heeft hij per ongeluk een gat gebrand in die tas. Omdat hij bang was, had hij er de dag ervoor niks over gezegd! Nadat ze de jongens in kwestie had ondervraagd gaf mijn zoon dit toe. Aangezien ze vonden dat dit niet ongestraft kon blijven vroegen ze of ik hem op kon halen. Ik was aan het werk en kon niet zomaar weg. Om 12 uur kon ik hem ophalen en tot die tijd zou hij apart zitten.

Ik ben er niet gevoelig voor en fiets stug door richting het politiebureau.

Wie A zegt moet ook B zeggen
Zo gezegd zo gedaan en op het moment dat ik en mijn zoon naar de fiets lopen zeg ik tegen hem; ‘Je weet waar we heen gaan hè!’ Ik zie de paniek in zijn ogen, maar als ik nu niet doorpak dan zal hij er waarschijnlijk niks van leren. Zonder verder iets te zeggen begin ik te fietsen met mijn zoon achter mij aan. Onderweg probeert hij er nog onderuit te komen… ‘Asjeblieft mama, geef mij nog één kans!’
Ik ben er niet gevoelig voor en fiets stug door richting het politiebureau. Als we daar aankomen begint mijn zoon te huilen. Hij wil niet naar binnen, maar hij weet ook dat hij er niet onderuit komt. Met hangende pootjes loopt hij mee naar binnen.

Een goed gesprek met agenten
Goedemiddag, ik heb hier een jongetje die iets heeft gedaan wat niet mag en dat mag hij jullie vertellen! Begin ik tegen de agenten achter de balie. Ze knikken en moedigen mijn zoon aan om zijn verhaal te doen. Met de nodige aanmoediging en aanvulling van mij vertelt mijn zoon zijn verhaal. De agenten nemen het zeer serieus en spreken mijn zoon toe… wat hij gedaan heeft kan echt niet en het is heel erg gevaarlijk. Voor nu komt hij weg met een waarschuwing, maar een volgende keer moet hij misschien wel blijven. En als ze hier geen tijd hebben dan moet hij naar Almere en dat is al helemaal geen pretje zegt de agent! Mijn zoon knikt en belooft de agenten het nooit meer te zullen doen. Opgelucht dat hij niet hoeft te blijven loopt mijn zoon weer naar buiten.

Doen wat je zegt
Thuis stuur ik mijn zoon weer naar zijn kamer. Hij mag een werkstuk over brand, brandstichting en de brandweer schrijven en daar is hij de rest van de middag zoet mee. Ik hoop dat mijn drastische aanpak nut heeft gehad en dat mijn zoon het niet meer in zijn hoofd haalt om ooit nog zoiets stoms te doen. Ik ben in ieder geval blij dat de agenten tijd hadden om mijn zoon een lesje te leren. En één ding heeft mijn zoon sowieso geleerd. Als ik iets zeg dat ik iets doe… dan doe ik het ook!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Wanneer maak je de juiste keuze?

Keuzes maken is niet altijd even makkelijk. Voor mezelf heb ik ze vaak zo gemaakt, maar keuzes die ik moet maken voor mijn zoon zijn een stuk moeilijker. Wanneer weet je of je de juiste keuze maakt? En dan heb je net de knoop doorgehakt is er altijd wel iemand die er zijn eigen mening op los laat. Vroeger liet ik vaak mijn keuze afhangen van wat anderen zeiden, maar tegenwoordig sta ik sterker in mijn schoenen. Ik leg alle voors en tegens tegenover elkaar en doe wat ik denk dat het beste is.

Basisschool of voortgezet onderwijs
Op dit moment worstel ik met zo een moeilijke keuze. Gaat mijn zoon dit jaar al naar het voortgezet onderwijs of laat ik hem nog een jaar op de basisschool. In november was ik er nog van overtuigd dat ik hem nog een jaar op de basisschool moest laten, maar nu ben ik er niet meer zeker van. Inmiddels heeft hij 5 juffen voor de klas. 3 ‘echte’ juffen en 2 onderwijsassistenten. En dan vertrekt 1 van de onderwijsassistentes ook nog van de ene op de andere dag, omdat ze een andere baan heeft gevonden. Leuk voor haar, maar nog meer onrust in de klas.

Meer buitenspelen op school
Daarnaast is mijn zoon totaal niet geïnteresseerd in schoolstof. Hij is geen leerling die je in een klas met 4 muren op moet sluiten. Hij moet leren door te doen. Bewegen als hij te veel energie in zijn lijf heeft. Ik denk dat ons onderwijssysteem sowieso omgegooid moet worden. Als je hoort dat ze op scholen in Noorwegen elk uur een kwartier naar buiten gaan. Dan zou ik willen dat dat hier ook gebeurt. Maar hier straffen ze de kinderen door hun pauze af te nemen en dan vinden ze het gek dat kinderen druk worden.

Kinderen leren op hun eigen tempo
Jongens hebben andere behoeftes dan meisjes. Met hier en daar een uitzondering, maar hier zouden we veel meer op in moeten spelen. Wat is echt belangrijk en wat juist niet. Kinderen leren op hun eigen tempo en ontwikkelen zich op hun moment. Wat zou er gebeuren als we ze minder zouden pushen. Wat zou er gebeuren als we ze langer kind zouden laten blijven. Of als we ze een vak zouden leren. Meer praktijk gericht leren ipv theorie. Ja kinderen moeten leren lezen, schrijven en rekenen, maar moet dat echt tussen 4 muren? Kan dat niet gewoon buiten in de natuur. Worden mensen alleen maar succesvol als ze naar school zijn geweest? Nee dat denk ik niet. Iedereen kan succesvol worden. Zelfs als je je school niet hebt afgemaakt.

Ik heb de knoop doorgehakt
Mijn zoon gaat nu elke week naar de jeugdbrandweer. Dat gaat goed en als hij thuis komt straalt hij. Hij vertelt wat hij geleerd heeft en doet het ook voor. Het maakt hem gelukkig. Als ik hem zo zie dan voel ik mij gelukkig. Dan weet ik dat dit echt iets voor hem is. Zo zou het ook op school moeten zijn. Praktijkgericht leren! Daarom heb ik de knoop inmiddels doorgehakt en weet ik wat ik moet doen. Niet iedereen zal achter mijn keuze staan, maar ik volg mijn hart en dat is voor nu goed genoeg

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Mijn ervaring als alleenstaande ouder

Niemand kiest er voor om alleenstaand ouder te worden. Je kinderen alleen opvoeden is vaak het gevolg van een scheiding of het overlijden van één van de ouders. Het is zeker niet makkelijk om je kinderen alleen op te voeden, maar ik weet zeker dat iedereen die uitdaging aan kan! Hoe ik dat weet? Ik heb er jaren alleen voor gestaan. Sommige dagen zijn moeilijker dan andere, maar ik hoop dat ik met mijn ervaringen andere alleenstaande ouders kan inspireren.

Kinderen op de eerste plaats
Kinderen en pubers opvoeden tot geweldige volwassenen is geen hogere wiskunde. Het belangrijkste is dat je er gewoon bent. Dit betekent dat je een balance moet vinden tussen werk en privé. Wees op je hoede dat je niet elke avond tot laat werkt of je werk mee naar huis neemt. Het kan zo verleidelijk zijn om even ​​snel een e-mail te beantwoorden of een telefoongesprek te voeren, maar ik denk dat wij het aan onze kinderen verplicht zijn om ook echt aanwezig te zijn. Zoek desnoods een andere baan of maak een carrière switch! Kinderen vinden het niet belangrijk hoeveel geld je verdient, zolang je ze liefde geeft, ze een dak boven hun hoofd hebben en ze eten krijgen zijn ze al gelukkig.

“Ruim alle apparaten op, zet de tv uit en besteed echt aandacht aan elkaar”

Probeer geen vrienden te zijn
Je hoeft geen vriend te zijn van je kind, ze hebben je nodig als ouder. Dat betekent dat ze je niet altijd even leuk zullen vinden of dat ze het niet altijd eens zijn met de keuzes die jij maakt, vooral de keuzes die voor hen relevant zijn. Natuurlijk wil je ook geen tiran of bullebak zijn, iedereen mag meepraten en meedenken over hoe ze het fijn vinden in huis, maar uiteindelijk bepaal jij de regels en bewaak jij de grenzen. Onthoud wel dat jouw gezin er anders uitziet dan andere gezinnen, dus weersta de verleiding om die vergelijking te maken.

Word ook geen vrienden op social media. Vooral niet als een vervanging voor het feit dat je er in het echte leven niet bent. Gun ze een plek om rebels te kunnen zijn. Geef ze de ruimte. Het is echter wel een goed idee om van tijd tot tijd even te checken om ervoor te zorgen dat hun online gewoonten veilig zijn.

“Als ik merkte dat ik mezelf in de steek laat, doe ik een stap terug en noem ik vijf dingen die mijn gezin uniek maakt, hoe groot of klein ze ook zijn. Soms is er een kleine herinnering nodig om je te laten beseffen hoe goed je het eigenlijk hebt.”

Geef prioriteit aan je geestelijke gezondheid
Voor mensen die veel stress hebben in het dagelijks leven is het goed om soms een pas op de plaats te nemen. Een goede methode hiervoor is mindfulness; Mindfulness is er in veel vormen en maten, maar zelfs in de meest basic vorm een goed hulpmiddel die overal zonder apparatuur kan worden ingezet.

Neem eens een stap terug in een stressvolle situatie, zodat je jezelf bewust wordt van die situatie. Inventariseer hoe je je voelt in het moment. Waar maak je je het meest zorgen over? Wat is het ergste dat echt kan gebeuren? Sluit je ogen en wees je bewust van je ademhaling.  Let op je hartslag. Kijk of je het kunt vertragen met diepe ademhalingen. Het is goed als je hart bonst, wees je ervan bewust dat het dat doet. Ik weet dat het te simpel lijkt, maar deze kleine oefening heeft me geholpen om wat afstand te creëren van bepaalde problemen. Ik heb gemerkt dat het opnieuw focussen van mijn aandacht elders de beste vorm van stressverlichting is, omdat het me in staat stelt een stap terug te doen, te hergroeperen en fris terug te keren. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar het helpt echt en is zeker het proberen waard. We hebben allemaal af en toe een time-out nodig.

Maak tijd vrij voor stressverlichting
Neem korte pauzes voor wat lichamelijke oefeningen op in je dag. Als je bijvoorbeeld wacht op een belangrijk telefoontje, gebruik die tijd om een ​​paar keer de trap op en af te lopen, te planken of wat buikspieroefeningen te doen. Sommige mensen zweren bij stressballen. Het feit is namelijk dat wanneer je voldoende beweging hebt op een dag, dit stress verlichtend werkt en beter is voor je gezondheid. Zelfs als je gewoon een stevige wandeling door het kantoor maakt, kun je beter omgaan met de druk.

Gun jezelf een pauze
Vaak zijn het onze eigen gedachtes die ons naar beneden halen. Leer jezelf om je gedachtes onder controle te houden. Niet alles wat je denkt is waar! Als je jezelf hoort denken, “Ik heb een fout gemaakt met …” of “Ik had niet moeten …” analyseer die gedachte, is het een reële gedachte. Ga met jezelf in discussie. Buig het om naar iets positiefs! Dat moet niet heel erg moeilijk zijn, want je bent al een held dat je de opvoeding van je kind(eren) in je eentje doet. Concentreer je daarop!

Het ‘verliezen’ van een partner en de zoektocht naar het alleenstaande ouderschap is voor iedereen moeilijk. Niemand is een perfecte ouder. Ik heb geleerd dat de sleutel om succesvol te zijn als ouder, is om aanwezig te zijn in het leven van je kind(eren) en elke dag van het ouderschap te genieten!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Soms loopt je dag anders dan gepland!

Het is kwart over negen en ik heb er al een dagtaak op zitten. Natuurlijk moet eerst mijn zoon naar school. Dus broodtrommeltje, fruit, drinken en ook nog wat voor bij de opvang. Ontbijt klaarmaken, pillen niet vergeten en als dat gedaan is drink ik mijn bakje koffie en eet ik een banaan, maar lang op mijn kont zitten gaat niet. We moeten naar boven en ons aankleden. Douchen hebben we gisterenavond al gedaan ,zodat we die extra stress ‘s ochtends niet hebben.

Niet stoer, maar wel warm
Om 8:00 uur vertrekken we naar school. Dik ingepakt, want er ligt een laagje sneeuw. Mijn zoon informeert even of een skibroek nog wel stoer is op zijn leeftijd en met de woorden: ‘het is wel lekker warm’ overtuig ik hem om de skibroek toch aan te doen. Ik heb vrij genomen van mijn werk, zodat ik mijn zoon naar school kan brengen op de slee! Als er sneeuw ligt moet je er wel optimaal van genieten, maar ik ben de straat nog niet uit of ik heb er al spijt van. Zo sportief ben ik normaal gesproken niet!

Hoelang mag ik nog
Hoewel mijn zoon met zijn 11 jaar klein voor zijn leeftijd is; is hij nog vreselijk zwaar om op een slee te trekken. Ik trek mijn handschoenen uit en ook mijn muts gaat af! Het zweet staat op m’n voorhoofd. Bij school geef ik mijn zoon een boks, want je moeder een kus geven is niet stoer en met slee en al verdwijnt hij de school in. Terwijl ik naar hem kijk en hij met klasgenoten de school in loopt vraag ik mij af hoelang het nog duurt voordat ik helemaal niet meer met hem mee mag lopen of dat hij überhaupt nog op die slee wil gaan zitten.

Koude poten
Ik loop terug naar huis en ben blij dat ik niet met mijn auto de weg op hoef. Eenmaal thuis pak ik de bezem en veeg mijn straatje schoon en nu ik toch bezig ben pak ik meteen die van de buren ook even mee. Dat deed mijn opa ook altijd zei mijn oma gisteren aan de telefoon, dus zet ik die traditie voort.
Om het helemaal af te maken roep ik de hond voor een heel klein blokje om, want ver lopen is met deze sneeuw geen optie. Na tien stappen tilt hij zijn pootjes al bevroren uit de sneeuw en kijkt hij mij vragend aan of we aub weer naar binnen gaan. Een erg komisch gezicht, dat dan weer wel! Terwijl we naar huis lopen voor een warm bakje koffie vraag ik mij af of er ook honden moonboots bestaan! 🤔

Schema omgooien
Met een bakje koffie in mijn hand speur ik het internet af naar honden moonboots. Ze bestaan gewoon! En net wanneer ik mijzelf afvraag wat ik de rest van de dag zal gaan doen, belt het therapeutisch Centrum om een afspraak in te plannen zet mijn zoon voor morgen. Ik besluit om alsnog naar mijn werk te gaan. Ik app snel mijn cliënt, verwijder de sneeuw van de auto, laat de hond nog snel even uit en ben al onderweg! Zo makkelijk als ik gisteren vrij naam, zo makkelijk gooi ik mijn schema weer om. We wachten al bijna een jaar op deze afspraak, dus alles moet hier voor wijken en gelukkig kan dit ook!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Mijn zoon wil geen omgang meer!

Het is alweer het einde van het jaar. De laatste maand is begonnen en dat betekent dat de vader van mijn zoon bijna jarig is. Elk jaar is dit een moment waarop ik stil sta bij het feit dat mijn zoon zijn vader moet missen. Sinds 2013 heeft hij zijn vader al niet meer gezien. Ondanks meerdere pogingen is het mij en de diverse instanties niet gelukt om de omgang weer op te starten. Ook dit jaar vroeg ik mijn zoon of hij zijn vader wilde zien, maar mijn zoon wil het niet meer. Hij is te vaak teleurgesteld. Vorig jaar werd de vraag van mijn zoon, om samen iets leuks te gaan doen, door zijn vader niet positief beantwoord.

Recht op beide ouders
Ik heb altijd geroepen dat ik, mocht ik ooit scheiden, het net zoals mijn tante wilde doen. Zij was mijn grote voorbeeld. In alles wat ze deed stond mijn neefje op nummer één. Zo hoorden ouders, in mijn opzicht, met elkaar om te gaan na een scheiding. Een kind heeft recht op beide ouders. Op welke manier dan ook! Al is het maar 1 keer per maand een uurtje bowlen. Helaas zijn daar wel 2 mensen voor nodig en ging die vlieger voor ons niet op. Mijn zoon groeit op zonder vader en dat doet pijn!

Heks van mijn ex
Mijn gedachten zijn soms mijn vijand. Dan ben ik bang dat mensen mij zien als de ‘heks’ van mijn ex, maar dan troost ik mij met de gedachten dat ik niet de enige ben waarbij het niet is gelukt om vader en zoon weer met elkaar te herenigen. Inmiddels is ze mijn beste vriendinnetje, de moeder van mijn bonus zoon. Vergeleken met haar is mijn ‘strijd’ een peulenschilletje geweest. Als ik ergens mee zit dan weet zij precies hoe ik mij voel. We praten, lachen en huilen samen. We hebben veel steun aan elkaar en samen zorgen we ervoor dat onze zoons wel deel van elkaars leven blijven uitmaken.

Keuze van mijn zoon
Hoewel ik er met mijn pet niet bij kan dat je als ouder er niet alles voor wilt doen om deel uit te maken van het leven van je kind, zal ik mezelf erbij neer moeten leggen dat het is zoals het is. Voor nu zal ik het moeten laten rusten en de keuze van mijn zoon accepteren, maar als mijn zoon er ooit voor kiest om weer contact te willen zoeken, dan zal ik alles doen wat in mijn macht ligt om hem hierin te begeleiden.

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Mag ik een verkeersregelaar AUB???

Ochtendspits
Zoals elke ochtend is het ook vandaag weer spitsuur bij ons thuis. Wakker worden, eten maken, tienuurtje, lunchtrommeltje en nog een extra bakje voor de naschoolse opvang klaarmaken. Alles moet de tas in. Er moet worden gedoucht. Uitzoeken wat we moeten dragen vandaag. Haren in model, tandenpoetsen en nog een laatste blik in de spiegel. En als alles dan gedaan is kunnen we aan onze dag beginnen.

Ga maar lekker fietsen
Eerst denk ik er nog aan om mijn zoon op de fiets naar school te sturen, maar ik besluit hem toch met de auto naar school te brengen. Het is maar vijf minuten fietsen. Met de auto is dat vaak het dubbele. De fietsers in Emmeloord zijn in de ochtendspits goed vertegenwoordigt en dan met name onze puberende jeugd; Ze vergeten de verkeersregels regelmatig en ik kan mij daar soms wel eens ietwat aan storen. Toen ik net in Emmeloord woonde wilde ik nog weleens mijn raampje opengooien en vertelde ik de betreffende puberpersoon dat ze handen aan hun lijf hadden en dat ze die best eens mochten gebruiken. Dit kon mijn zoon niet echt waarderen en hij kroop dan zo ver als mogelijk naar beneden om maar niet gezien te hoeven worden. Op dat moment ben ik hier dan ook maar mee gestopt.

Doorgaand verkeer gestremd
Maar ik dwaal af van mijn verhaal dat ik wil vertellen. Aangezien er een rotonde gemaakt wordt is de normale doorgaande weg afgesloten. Al het verkeer wordt nu omgeleid en daardoor is het op onze route drukker dan normaal. Bijna de hele dag is dit geen probleem, maar in de spits waar iedereen zijn weg naar school, opvang of werk moet vinden, is dit eigenlijk heel gevaarlijk. Ik weet mijn zoon vrij snel op school af te zetten, maar nu moet ik nog terug.

File op de Acacialaan
Ik sta voor het stoplicht bij de Boslaan. Ik hoef maar twee stoplichten te wachten en kan doorrijden. Ik ga richting de Espelerlaan, dus rij rechtdoor. Nog voor de Abelenlaan sta ik stil. Heel langzaam kom ik steeds een heel klein beetje verder. Als ik ter hoogte van de SKF kom zie ik waarom ik steeds verder kan rijden. De mensen zijn het wachten zat en keren hun auto. Tot 3 keer toe twijfel ik om de politie te bellen. De kruising Acacialaan en Espelerlaan is zo druk dat het vast staat en er met geen mogelijkheid een auto vanaf mijn kant de weg op kan. Je komt er gewoon niet tussen.

Het verkeer regelen is een vak apart
Zoals ik al eerder schreef vind ik deze situatie in de spits niet veilig. Fietsers die slingeren, gezellig kletsend met iemand die naast hen fiets. Automobilisten die hierdoor opgefokt raken en er zodra als het kan als een vuurpijl voorbijschieten. Ik verbaas mij dat er nog geen ernstige ongelukken zijn gebeurd.
Mijn zoon fietst deze route minstens 3 keer per week. Ik moet er niet aan denken wat er met hem kan gebeuren als er niks aan deze situatie gedaan wordt, daarom besluit ik de politie toch te bellen! Deze sturen mij door naar de gemeente. Helaas is de persoon die ik hierover moet spreken niet aanwezig. Binnen 48 uur word ik teruggebeld. Nu maar hopen dat ze er iets mee willen gaan doen, het gaat tenslotte om de veiligheid van onze kinderen. Als ik het kon zou ik zelf in de spits op de kruising gaan staan, maar het verkeer regelen is een vak apart, dat laat ik liever aan de experts over!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Ons voedselproject!

Als bezorgde moeder zoek ik naar alle mogelijke manieren om het leven van mijn zoon draaglijker te maken. Leven met ADHD is voor hem niet makkelijk en als je dag in, dag uit te horen krijgt van de schoolse omgeving wat je allemaal niet goed doet, dan kan dat enorm frustrerend zijn. Er is zelfs een moment geweest dat hij het leven niet meer zag zitten en dan breekt je moederhart!

Mijn kleine lieve etterbak
Ik snap zijn frustratie maar al te goed. Ook ik word de telefoontjes en mailtjes behoorlijk beu waarin ik keer op keer hoor dat mijn zoon ‘brutaal’ is geweest. Vorige week heb ik mij daardoor een paar dagen intens verdrietig gevoeld. Ik kan niks met de mailtjes en mededelingen dat mijn zoon weer eens brutaal is geweest. Kom liever met oplossingen en kijk naar wat er wel goed gaat. Ik weet dat hij soms een etterbak is, maar hij blijft wel mijn kleine lieve etterbak!

Afijn, nadat ik mezelf een schop onder mijn kont had gegeven; mijn gal had gespuwd bij vrienden en familie en ‘s ochtends weer een flinke aanvaring met zoonlief had, omdat hij niet wilde douchen, besloot ik naar de bibliotheek te gaan voor een paar boekjes over ADHD. Misschien had ik vorige keren iets over het hoofd gezien en zou het mij weer wat nieuwe inzichten opleveren.

Wat voeding met je kan doen
Eenmaal thuisgekomen met een stapeltje boeken, begon ik te bladeren. Boekje één ging onder andere over voeding. In boekje twee kwam ook de voeding ter sprake. De andere boeken heb ik niet eens meer opengeslagen en ik ben in boekje één gaan lezen. Natuurlijk wist ik allang dat niet alle voeding goed is. Een paar jaar geleden hadden we al een soort van uitsluit dieet gedaan. Toen heb ik al ontdekt dat mijn zoon extreem druk wordt van een normaal kippenei! Binnen 5 minuten na het eten van ei verandert hij in een stuiterbal. Doordat hij destijds medicatie kreeg, ben ik het hele voedingsverhaal vergeten.

Ons voedselproject
Met het boek in mijn hand sprong ik om half acht ‘s avonds de auto in om de supermarkt leeg te kopen, met alles wat mijn zoon wel mag hebben. Dat is nog best lastig, want bijna overal zit suiker in. En dan moet ik ook nog rekening houden met alle andere dingen die ze in het boekje afraden bijvoorbeeld wittemeel en varkensvlees. Nog voordat ik de winkel uitloop besluit ik dat ik het niet helemaal eens ben met alle voedingsadviezen uit het boekje en dat ik ook naar mijn eigen gevoel moet luisteren, maar het is een goed uitgangspunt. Ik ga voor puur en eerlijk eten zonder kunstmatige toevoegingen, suiker en zeker geen ei. Het is even zoeken, maar de basis boodschappen zijn binnen. Mijn zoon is gelukkig op een leeftijd dat hij zelf gaat beseffen dat sommige dingen belangrijk voor hem zijn. Daarom wil hij ook maar wat graag meewerken aan ons ‘voedselproject’!

Je wordt er hebberig van
We zijn nu bijna een week verder en ik begin langzaamaan te geloven dat dit echt gaat werken. Het is natuurlijk wel even schakelen en het is niet altijd makkelijk, want bijna alles wat wij aten mag hij nu niet meer hebben. Geen snoep, geen witbrood, geen toetjes. Daarom moest ik van de week ook opzoek naar alternatieven. Ik heb de supermarkten bezocht, daar kon ik veel weghalen. Fruit, groenten, zilvervliesrijst en heel veel biologisch eten, maar je moet altijd op het etiketje kijken. Niet ieder fruitsapje is gemaakt van 100% fruit. Ook op de babyafdeling was genoeg te koop als alternatief. Voor het snoepgoed en de koek moest ik naar de reformwinkel. Ik keek mijn ogen uit en werd er haast hebberig van.

Omschakelen is een proces
Ik durf nog niet te hard te juichen, maar het lijkt echt wat te doen. Je word je bewust van wat je eet en wat je allemaal onder je neus naar binnen schuift. Alleen op het eten letten is niet genoeg, maar alle kleine beetjes helpen. Mijn zoon geeft ook aan het verschil te merken, maar heeft nog wel moeite dat sommige dingen niet meer gegeten mogen worden. Dat is logisch, want omschakelen is een heel proces.

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Blij met speciaal onderwijs of toch niet!

Mijn zoon is in het gelukkige bezit van ADHD. Passend onderwijs op een ‘gewone’ school was niet voor hem weggelegd. Vier jaar geleden mocht mijn zoon eindelijk naar speciaal onderwijs. Na een bijzonder lange weg, met veel ups en downs, was ik opgelucht dat hij naar een school ging waar hij op zijn plek zou zijn. Juffen die hem zouden begrijpen en weten hoe ze om moeten gaan met zijn anders denkende brein!

Hij zit toch op speciaal onderwijs!
Maar nu vier jaar later vraag ik mezelf regelmatig af of de juffen die mijn zoon dit jaar les geven wel capabel genoeg zijn om mijn zoon het juiste onderwijs te bieden. Laatst was ik op school en werd er geopperd dat hij volgend jaar maar naar het praktijkonderwijs moet. Ze vroegen zich af of ze mijn zoon nog wel dingen konden leren. Aan het eind van vorig schooljaar was er nog geen enkel teken dat hij niet leerbaar is, dus waar komt dit opeens vandaan. Hij zit in groep 7, is sociaal emotioneel nog niet toe aan vervolg onderwijs en daarnaast zit hij ook nog niet op het niveau dat hij nodig heeft om over te stappen naar praktijkonderwijs! Er liggen diverse verslagen waarin staat hoe ze om moeten gaan met mijn zoon, maar ze blijven vasthouden aan de negatieve regels en aanpak die er op school gelden. Ze vergeten te kijken naar wat hij als individu nodig heeft en wat er wel goed gaat.

Wat is normaal
Mijn zoon heeft ADHD, zijn brein werkt anders als het brein van een ‘normaal’ mens, dus de standaard aanpak werkt niet bij hem. Zijn spanningsboog is maar 1/3 van een lesuur. Hij moet dus eigenlijk veel bewegen en na inspanning moet er ruimte zijn voor ontlading. De kracht van mijn zoon ligt in stampwerk. Zijn geheugen is ijzersterk en als hij in de praktijk leert dan weet ik zeker dat hem dat ten goede komt. Helaas is ons onderwijssysteem hier niet op ingesteld en dat vind ik bijzonder jammer! Zijn interesse ligt buiten het klaslokaal. Zet hem in een gymzaal en hij is in zijn element.

37 jaar aan levenslessen
Ik maak mezelf niet te druk over zijn toekomst. Menig creatieve geest heeft zijn school niet afgemaakt en is uiteindelijk goed terecht gekomen. Ja het is belangrijk om te leren lezen, rekenen en schrijven, maar op school leer je niet over het ‘echte’ leven, althans dat heb ik niet gedaan. Al mijn wijze levens lessen heb ik in de afgelopen 37 jaar geleerd. Het gaat er ook niet om wat voor werk je gaat doen als je later groot bent. Het gaat er om dat je gelukkig wordt. Ik leer mijn zoon om het volgende te antwoorden als mensen hem vragen wat hij later wil worden, Gelukkig!!!

Een positieve kijk
Zelf heb ik een positieve kijk op het leven en probeer ik zoveel mogelijk te kijken naar alles wat er wel goed gaat. Positief belonen en het negatieve zoveel mogelijk negeren. Ik merk dat dit voor mijn zoon werkt en ik zal er alles aan doen om de juffen te stimuleren om hun aanpak en kijk te veranderen. Om ze meer naar alles te laten kijken wat er wel goed gaat, zodat er meer succes momenten worden gecreëerd. Want zeg nou zelf: jij wilt toch ook niet altijd gewezen worden op de dingen die je fout doet!

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.