Author: Trijntje Gezina (page 1 of 2)

Moeilijke eters

Ik geef toe: mijn eigen eetpatroon is niet zo heel gezond. Overdag eet ik te weinig en ’s avonds snaai ik teveel. Fruit eten vind ik maar gedoe en hoewel ik graag groenten eet sla ik vaak over: te druk, toch iets te lang laten liggen (wel groen, niet gezond), niets in huis, toch meer zin in chips (goh). Overdag krijg ik liters koffie binnen en water gebruik ik vooral om mee te douchen.

Nu eten de meiden overdag fantastisch: hoe meer brood, hoe beter. Fruit lusten ze altijd en overal en ze drinken vooral water (zij wel). Niets aan de hand zou je zeggen. Maar als de klok ’s middags vijf slaat begint het drama: ik moe en zeurende kinderen om me heen. “Wat eten we?” “Mag ik chips?” “Curry is vies!” “Ik wil patat!”

En ik? Ik wil OOK PATAT. Want dan hoef ik niet te koken en kan ik mijn vermoeide lijf even wat rust geven. Tegen die tijd heb ik meestal hoofdpijn en vind ik het bedenken van een gezond en makkelijk alternatief veel te ingewikkeld.

Bovendien krijg ik een punthoofd van het eindeloze gezeur aan tafel als we wél een fatsoenlijke maaltijd klaarmaken. We hebben twee regels: als je bord leeg is mag je een toetje en je eet wat de pot schaft. Vooruit, ook nog wat kleine regeltjes als ‘pas praten als je klaar bent met eten’ (uitzondering voor papa en mama) en “is niet mijn smaak” in plaats van “lust ik niet” (mag overigens pas gezegd worden nadat er geproefd is).

Naemi en Marijn eindigen vaak met een vol bord en dan is het huilen omdat Esmee wél een toetje mag. Natuurlijk hebben we van alles geprobeerd! Het enige dat (soms) helpt is consequent blijven, een lange adem is een vereiste!

Mijn ideaal is gezellig samen aan tafel eten. Ja, inderdaad, aan van die lange tafels met smetteloos tafellinnen tussen de bomen in de zon. Bertolli-reclame-style. Met kinderen die dankbaar kijken bij alles wat ze voor hun neus krijgen.

In plaats daarvan kiezen we dus regelmatig voor het gemak van op de bank eten. Dat wil ik zo graag anders! Maar als ik mezelf zielig vind omdat ik aan het eind van mijn latijn ben en écht geen zin heb in moeilijke eters, is de keuze snel gemaakt.

Of… ben ik misschien zélf die moeilijke eter? Misschien krijg ik meer energie om te koken als ik zorg dat ik overdag mijn eigen boterhammetjes opeet… 😉

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Een uit de hand gelopen klusje

Dit is de kamer van onze oudste, leuk hè? Als we twee maanden geleden hadden geweten wat we nu weten, had ‘ie er heel anders uitgezien. Een dooddoener, dat besef ik, want wanneer heb je nou écht voorkennis?

Je hebt vast geen flauw idee waar dit over gaat. Daarom zal ik je even bijpraten. Op dit moment zit ik aan de eettafel en precies boven mij, een verdieping hoger, bevindt zich een rampgebied ter grootte van een paar vierkante meter. Een muur die niet zou misstaan in een kapotgeschoten flatgebouw in Oost-Berlijn. Erg industrieel. En héél erg NIET de bedoeling.

Een hoop gezucht en gesteun later zat ze daar, in haar eigen mini-bibliotheek. Wat was ze blij!

We wilden Naemi, die gek is op lezen en de trotse eigenaresse van stapels boeken, verrassen met een paar planken aan de muur. Die hadden we nog op zolder liggen. In een opwelling besloten we ze even op te hangen, gewoon op een doordeweekse avond. Een hoop gezucht en gesteun (van ons) later zat ze daar, in haar eigen mini-bibliotheek. Wat was ze blij! En wij ook, het zag er leuk uit én we hadden weer wat ruimte gecreëerd.

…dit konden we heus wel fixen met een paar extra steuntjes.

Win-win dus. Dachten we. Tot vorige week, toen ik haar kamer inliep en mijn oog viel op een plank die behoorlijk uit het lood hing. De boeken stonden letterlijk op de helling. Nu was ik niet direct in paniek, ik heb een handige man die het hoofd koel houdt in dit soort situaties en dit konden we heus wel fixen met een paar extra steuntjes.

Maar dat konden we niet. De rust zelve liep foeterend door het huis. De muur bleek helemaal rot, de gaten waar de schroeven hadden gezeten waren weggeslagen en het is een wonder dat onze dochter niet bedolven is geraakt onder haar eigen leesvoer.

En we waren boven bijna klaar, dus dit is een flinke domper. Tot zover “snel een plank ophangen”.

Wordt vervolgd… eerst even moed verzamelen!

 

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Recept voor zoete kindertjes

Heb je dat ook weleens? Dat je kroost onverzadigbaar is, de ganse dag aan je hoofd blijft zeuren om eten? Hier in huis komt dat vaak voor. Dagelijks eigenlijk. Misschien geef ik te makkelijk toe, maar die van ons zijn sprietjes en ik spring hakkenklappend in de rol van moederkloek. U vraagt, wij serveren.

Het is zó erg, dat mijn buurvrouw (bij wie ik regelmatig even op de koffie ga met de jongste) standaard op ons berekend is. Ze zijn inmiddels, mini-me en buurvrouw, op Pavloviaanse wijze op elkaar ingespeeld. Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”, waarop de buuf haar standaard antwoord geeft: “ik heb geen snoep hoor, wil je fruit? Een boterham?” Waarna de kleine zich de ochtend doorvreet. Waar ze het laat, vraag je. Nou, als ze niet slaapt rent ze rondjes.

Zodra de deur openzwaait wijst de kleine kliko op het buikje, met de woorden: “ik heb honger, mag ik eten?”

Uiteraard ben ik dit gedoe weleens zat. Ik ben consequent, maar als je honderd keer aan dovemansoren “nee” hebt verkocht, vráágt dat om zwaarder geschut. Daarom deel ik hier mijn geweldige vondst. Of eigenlijk… nee, dat zie je vanzelf. En je kiddies ook.

Benodigdheden:

  • stelletje kinderen (exemplaren die om snoep zaniken werken het beste)
  • teveel tijd
  • gezonde meuk ( plunder de plaatselijke groenteboer of de vers-afdeling van de supermarkt)
  • een minuscuul stukje van iets vreselijk ongezonds, maar heerlijks: chocola, een snoepje, een klein, maar ontzettend lekker koekje…
  • bakjes

Stappenplan:

  1. Parkeer de kinderen op een plek waar ze geen schade kunnen aanrichten. Vooruit, voor de tv! Zet hem lekker hard, zodat je ze niet meer hoort zeuren. Sorry, wat zei je? 
  2. Slacht iets groens en/of vitaminerijks. Maakt niet uit wat het is, als het maar vers en gezond is. En veel!
  3. Pak de bakjes erbij, leg het lekkers op de bodem.
  4. Bedelf dat wat op de bodem ligt onder het fijngesneden spul. Goed aftoppen, beetje aanstampen. 
  5. Vorkje erbij en voorschotelen.
  6. Zeg erbij dat je liefjes mogen schatzoeken en dat ze, als ze zich door de berg heen gewerkt hebben, uitkomen bij iets lekkers.

Voor gevorderden (extreme gevallen dus):

  • Blinddoek ze van tevoren en wens ze veel succes.
  • Bewaar het lekkers voor wanneer het bakje leeg is… hehehe.
  • Is het bakje heel snel leeg en beginnen ze weer? Probeer het eens met bleekselderij en radijsjes!

O, en uiteraard spreek je af dat er niet wordt gepraat tijdens het eten. Kun je even rustig iets voor jezelf doen.

De keuken opruimen ofzo… 🙁

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Team terror

Eindelijk, stilte. Achter me zitten drie kleine meisjes op de bank te lezen. Team terror, denk ik een beetje boos.

We waren vanmiddag op bezoek bij een vriendin en haar dochtertje. Wat had ik me erop verheugd, de kinderen zouden lekker spelen en wij even gezellig bijkletsen. Maar zo ging het niet, we waren koud binnen of mijn drietal had de sfeer compleet verziekt. Gillen, schreeuwen, speelgoed afpakken, grote mond. Ballen die door de lucht vlogen en een klein meisje met grote ogen en een trillend lipje, dat toekeek hoe drie wilden haar veilige wereldje kwamen bestormen.

Ik, geschrokken, verhief mijn stem, zette er eentje op de gang, speelde voor scheidsrechter en zuchtte eens diep. Het hielp niet en redelijk snel kwam het verzoek of we alsjeblieft weer wilden gaan. O, wat begreep ik dat. En wat baalde ik hevig.

Nu waren de omstandigheden al niet optimaal. Toen ik Marijn vanmiddag wakker maakte omdat het tijd was, lag ze net ein-de-lijk te slapen. Ze moest van mij (ze was al niet fit), maar ik hoorde haar boven nog minstens een uur spelen. Toen ik haar kwam halen lag ze met rode wangetjes bovenop haar dekens te zagen dat het een lieve lust was. Ik vond het zo zielig dat ik haar moest wekken! Strontchagrijnig was ze. Huilen, spartelen, schoppen, draaien. En terecht. Lig je net fijn, word je uit je warme bed gehesen omdat je moeder iets ‘leuks’ bedacht heeft. Naemi en Esmee hadden er allebei een lange schooldag opzitten, die waren ook moe. En dit alles op maandag… we moeten altijd even opstarten aan het begin van de week.

Dat is allemaal geen excuus. Zo van: “Ja, daar kan ik allemaal geen rekening mee houden hoor, als ik dáár al rekening mee moet houden heb ik helemaal geen leven! Arme ik!” Nee, het zijn redenen en ik heb ze gemist. Jammer dat ik niet eerder doorhad dat mijn kleintjes eigenlijk aan hun tax zaten. Want al ben ik best teleurgesteld dat ze de boel op stelten hebben gezet, nog veel teleurgestelder ben ik in mezelf. Wie heeft hier thuis ook alweer de verantwoordelijkheid? O ja…

Want ik was weer eens te hard van stapel gelopen met allerlei plannetjes en werd dit keer keihard teruggefloten door mijn kroost.

Als ik het zo bekijk, ben ik best wel een beetje trots op hun gedrag! In theorie dan 😉

 

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

De leraren staken, ik ben ziek

Wat, een smoesje? Welnee, was het maar zo’n feest…

Ze zullen er geweest zijn, gisteren. Ouders met de handen in het haar, want waar moest kindlief heen?

De scholen waren dicht, leraren protesteerden zich een betere cao. Kinderdagverblijven en gastouders konden al die extra kinderen niet bergen.

Commerciële jongens waren er als de kippen bij. Ik las over een manege waar je je kinderen voor slechts 50 euro p.p. kon brengen voor een ochtendje paardrijden. Een hele geruststelling, kon je ze ergens kwijt en nog educatief verantwoord ook. In Emmeloord en Vollenhove kon je zwemmen tegen gereduceerd tarief. Ik zag het voor me: neus aan bil baantjes trekken in rijen van tien. Met een piep in je oor dankzij alle gillende kinderen weer huiswaarts, maar wel een dagje onder de pannen!

Nee, dan is illegaal afwezig goedkoper. Vrijdagje erbij, lang weekend…

Gelukkig hadden wij deze zorg niet. Ik ben overdag altijd thuis en in noodgevallen kan ik een beroep doen op mijn moeder of vriendinnen. Dat is fijn! Hoe kneuterig het ook klinkt dat je iedere middag met thee en een koekje klaarzit, een stabiele thuisbasis is belangrijk. Niet dat ik de hele dag zit te breien of dagelijks uren voorlees hoor. Het komt regelmatig voor dat ik aan het werk ben terwijl de kinderen zichzelf vermaken.

Gisteren liep het helaas anders. De hele dag ademde chaos. Mijn been deed zeer van een val met de fiets, Marijn werd ziek, ik sliep op de bank terwijl de andere kinderen knutselden en speelden. Het was vies weer, windkracht veel met regen. Een echte pyjamadag. Kwam toch mooi uit die staking..!

Geintje natuurlijk… Hoe zou ons land eruitzien zonder gratis (!) onderwijs? Onze meesters en juffen staan iedere dag voor de klas en krijgen steeds meer taken op hun bord. Wat zou het fijn zijn als ze iets meer ademruimte krijgen in hun werk. Zij werken aan onze toekomst, onze kinderen. Ook zij voeden op, ook zij moeten een stabiele basis kunnen bieden. En er is geen lieve moeder of een club vriendinnen die de boel wel even overneemt als het anders loopt…

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Hoe wordt ik een ochtendmens

Het donkert nog wat. Door het raam naar de tuin zie ik een kleine rookpluim het beeld indrijven, de kachel bij schuin-achter is aangeslagen. Sluiers dauw hangen over bomen met verkleurende blaadjes.

Het is ochtend, mijn nieuwe favoriete moment van de dag. Het moment dat het stil is. Dat iedereen nog slaapt, behalve ik. Ik wrijf me verheugend in de handen.

Lekker in mijn eentje plassen. Een planning maken terwijl ik mezelf kan horen denken. En het aller-, allerfijnst: genieten van een kopje koffie of thee terwijl ik dom voor me uit staar.

Dat is weleens anders geweest. Het meest afschuwelijke geluid ter wereld? De wekker. Ik haatte dat geluid. Wilde het ding met alle plezier stuk rammen, maar dat kost je dan weer een iPhone.

Ochtend- of avondmens zijn, ik heb me altijd afgevraagd of het een genetisch dingetje of aangeleerd gedrag is.

Diep vanbinnen schop ik namelijk tegen burgerlijkheid. Mijn innerlijke puber wil af en toe uit het keurslijf van verstandig en volwassen.

Kwestie van knopje om, dwarskop weer in het gareel en doen wat wijs is? Soms is het juist zo lekker om even tegen de stroom in te gaan (onder het mom van)…

Gelukkig is daar mijn ouder wordende lijf. Nog geen dertig, maar heel weinig slaap trek ik slecht. Aan het eind van de dag is niet alleen mijn hoofd, maar ook mijn lichaam moe. Toch doorgaan resulteert dan in verslaapsessies waar je u tegen zegt en die heel vervelend worden als je kinderen te laat komen en je dat op school moet komen uitleggen.

Conclusie: de wekker moet eerder en ik moet er meteen uit. Snoozen is verboden. En het is zaak de voordelen van vroeg opstaan te ontdekken. In ruil voor die superfijne tijd in de ochtend lever ik de versleten avonduren in. Een mooie deal.

Zonder geintjes: het is heerlijk! Als je me dit een paar maanden verteld had, zou ik je keihard uitgelachen hebben, maar ik geniet iedere dag. Zo makkelijk? Ja… zo makkelijk.

Tot vanochtend. Net als ik geïnstalleerd ben met mijn dierbare, warme kopje thee, hoor ik getrippel op de trap. Esmee. Helaas pindakaas.

Ze heeft de ochtendmens-memo gehad. Een paar tellen later gaat boven de sirene van nummer drie af. De oudste is verstandig en pakt een boek zodra ze wakker wordt. De dag is weer begonnen…

En jij? Heb je hulptroepen nodig of spring je bij de eerste zonnestraal je bed uit?

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Sinterklaas

Het is voorbij, de zomervakantie is over. De natuur lijkt hierin mee te gaan, opeens is het herfst. In mijn herinnering aan de afgelopen jaren is het vaste prik: zodra de schooldeuren in augustus of september opengaan, beginnen de blaadjes te vallen. Het is een rare tijd, drie weken nadat je in bikini door de tuin dartelde kunnen de winterjassen van zolder.

Als je het assortiment in de supermarkt moet geloven, is het al bijna december. Ik wil de laatste zonnestralen op een terrasje in plaats van strooigoed, mijn hoofd breken over welke gympen bij deze zomerjas in plaats van welk gedicht bij dit kado.

Genieten van dit moment. De blaadjes dwarrelen van de bomen, de zon schijnt. Op het schoolplein spelen kinderen. Straks komen ze binnen, ietsje verkleumd, en drinken we een kopje thee. Het is zo’n heerlijke nazomerdag, warm en geurend naar rotte kastanjes.

Het meest vreselijke aan al die decembertroep in de winkel is dat de kinderen nu al beginnen te zeuren. “Maaaaam, wanneer komt Sinterklaaahaas nouuuu?” En dat je de komende twee maanden moet volhouden dat het NOG EVEN DUURT.

Misschien komt er een tijd dat de spullen gewoon het hele jaar blijven liggen. Dat je in het voorjaar chocoladeletters koopt om het woord “paashaas” te maken. Dat je op je verjaardag je schoen mag zetten omdat het dan ook feest is.

Lijkt me hét recept om de traditie om zeep te helpen. Ouders die hun kind vlak na de geboorte alle ins en outs over Sinterklaas vertellen omdat ze anders een burn-out krijgen van het elf-maanden-durende spervuur aan vragen. En dat ‘ie dan in december ook niet komt, want dat is wel zo rustig. Zijn we meteen van die hele Pietendiscussie af.

Nee, november is vroeg zat. Als de goedheiligman alle problemen weer overleeft en veilig de haven binnenloopt mag hij zijn waren overal uitstallen. Dat is voor iedereen onder de 5 ook beter te behappen.

Met een uitzondering voor chocoladekruidnootjes dan, die mogen van mij het hele jaar. Van januari tot oktober in een stiekem hoekje van de winkel. En in huis goed verstopt, beloofd.

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Pluisje

Pluisje, noem ik haar liefkozend. Het blonde haar staat alle kanten op. Het is een paar weken terug, de oudste twee hebben hun laatste schoolweek en Marijn en ik gaan een stukje fietsen. Deze suikerspin moet op de één of andere manier in bedwang gekregen worden, anders wappert hij straks in haar oogjes. Haar blonde afro, noem ik hem. Als ik iemand met zo’n aureool van kroeshaar zie lopen, ben ik altijd een beetje jaloers. Mijn stugge melkboerenhondenhaar komt niet eens in de buurt. Vacht is het. Het is dik en zwaar en zo grof dat mijn punten altijd gespleten lijken. Zelfs als het kort is moet het rigoureus uitgedund worden om het rechtop te krijgen. Als kind wilde ik net zulk haar als  Disney’s doornroosje, met van die weelderige, lange golven.

In Daniëls portemonnee zit een foto van mij toen ik 17 was, net van de havo en begonnen met een studie integrale veiligheidskunde in Deventer. Bijna een half leven geleden, het was 2005.

Het is druk op het station, aan de overkant zie ik een prachtig oud gebouw met stenen die donkerbruin zijn van ingesleten vuil. Honderd jaar oud, minstens. In gedachten zie ik dames met hooggesloten, witkatoenen lange jurken, kanten parasols en handschoenen op en neer drentelen, geflankeerd door dandy-achtige heren en gevolgd door sjouwers, zwoegend met koffers. Het houtwerk met de kleine ruitjes staat glimmend in de lak en de gouden letters op de gevel blinken. Mensen zitten aan de thee in de wachtruimte voor de eerste klasse. In de verte klinkt een stoomfluit en op het station komt men in beweging, de locomotief loopt, als een statige directeur, beheerst maar onmiskenbaar binnen.

“…heeft tien minuten vertraging. Attentie, attentie, ik herhaal, de intercity naar Zwolle, die vertrekt op spoor 4b, heeft tien minuten vertraging. Onze excuses voor het ongemak.” De beelden van stoomtreinen en sjieke dames vervagen. Mijn trein! Verdorie, dat kan er ook nog wel bij. Iedere dag reis ik op en neer naar mijn hogeschool. Een enkele reis duurt ongeveer anderhalf uur. Door deze vertraging mis ik mijn aansluiting in Zwolle.

Ik besluit even de benen te strekken, ik zit al 20 minuten stil. In de hal met de winkeltjes is het druk. Reizigers haasten zich met grote rolkoffers door de menigte, er staan mensen bij het grote informatiebord, bij de snackbar staat een grote rij. Ik heb geen zin in patat. Afleiding wil ik. In een hoekje van de hal spot ik een fotohokje.

Lachen! Dit is het pre-selfie-tijdperk, Hyves en MSN zijn hip en we hebben geen idee wat we aanmoeten met Facebook. We worden nog niet overspoeld met busladingen portretten van vreemden en als je een fatsoenlijke foto van jezelf wilt maken moet je moeilijk doen met een compact camera. Ik gooi geld in de automaat en ga zitten. In het spiegelende glas tegenover me bestudeer ik mijn haar en make-up. Kan het er mee door?

Uit ijdele overwegingen draag ik al jaren geen bril (+3) en ik heb vorige week mijn haar laten permanenten. Een flinke bos krullen omkranst mijn gezicht. Het resultaat was zo vervreemdend, dat ik bij de kapper haast niet naar buiten durfde te lopen. Is dit resultaat een verbetering of…? Ik herken mezelf niet. 

Die foto… hij ligt in mijn hand, een beetje vergeeld en met hoekjes die beginnen te rafelen. Ik zie een lief meisje van 17 met blozende wangetjes en een mooie bos krullen. Niet lang na het maken van deze foto kwam ik mijn man tegen. Samen met zijn zusje trainde ik voor een survivalrun -zegmaar oldschool mudmasters, wij waren échte fitgirls in die tijd- en hij ging meetrainen. ‘Je haar danst’, zei hij. Geen vergelijkingen met schapen of suggesties dat ik met de elektra geknoeid had. Twee weken later was het aan.

Wat was ik toen onzeker, jong en bleu. En wat vind ik mezelf achteraf prachtig. Het is ontzettend cliché, maar als ik nu als mijn oudere zelf naast mijn jongere zelf zou staan, zou ik haar wel door elkaar willen rammelen en haar willen toeschrééuwen dat ze ertoe doet. Of haar in mijn armen willen wiegen en troosten omdat ze zo in de knoop zat met zichzelf.

Nog 15 jaar voor mijn jongste pluisje 17 is, nog 10 jaar voor de oudste. Het gaat zo snel.

Dit is de tijd ze te wiegen en knuffelen en mijn schouders af en toe op te halen omdat hun haar niet zit. Knap? Ach, dat zijn ze wel. Maar ik ga het ze niet zeggen, voor het geval dat ze denken dat ze in die hoek bevestiging nodig hebben. Ze zijn me lief, ze zijn me dierbaar. En soms lachen we omdat we er gek uitzien.

 

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Janken – het eerlijke verhaal

Geluid als van een cirkelzaag. “Mag ik tv kijken?” “Nee.” “Wheeeeeeeh!” “Mag ik een koekje?” “Nee.” “Wheeeeeeeh!” “Ik heb honger.” “Je mag wel een appel?” “Nee. Wheeeeeeeeeh!”

De vakantie is begonnen en ik merk aan de meisjes dat ze hun draai moeten vinden. Het is te schattig voor woorden om  ze met zijn drieën op een rijtje op de bank te zien zitten, drie blonde koppies van groot naar klein, zo zoet. Maar ze willen niet de hele dag lief en zoet zitten. Nee, zeg. Ze willen hutten bouwen en in de plassen stampen. Barbieharen knippen, schelpen zoeken en papier-maché-en.

Hoewel ik dat snap en groot voorstander ben van spelende kinderen, merk ik dat ik het stiekem wel lekker zou vinden als ze de hele dag rustig zouden zitten. Ik stort in. De druk van het schoolritme is weggevallen en hoewel het straffe tempo van opstaan-brengen-halen me meer goed- dan slechtdoet, liep ik de afgelopen tijd op mijn tandvlees.

Weet je nog, dat ik tips gaf om de vakantie door te komen? Met mijn branie-achtige verhaal over je mentaal voorbereiden op eindeloos veel tijd met stuiterende kinderen en onze staycation/klusvakantie thuis?

Ik wilde de vakantie helemaal niet doorkomen. Ik wilde ervoor wegkruipen.

We hadden de laatste tijd een grote financiële tegenvaller, de auto ging stuk en pats, daar ging bijna ons hele vakantiebudget. Het potje voor leuke dingen is leeg. We zouden al niet weg, omdat er grote klussen liggen en we hebben net genoeg geld voor alle benodigde materialen. Het klinkt dramatisch, het lijkt misschien alsof ik nu overdrijf, maar de afgelopen weken heb ik me regelmatig afgevraagd hoe we in vredesnaam de tank moesten vullen zodat Daniël op zijn werk kon komen en hoe we zo goedkoop mogelijk konden eten.

Ook mijn lichaam faalt (een paar heftige allergieën, een darmprobleem en fibromyalgie) en dan is het ouderschap extra zwaar. Omdat ik moe ben, maar vooral omdat ik merk dat ik weinig te bieden heb. Het maakt me verdrietig dat ik wens dat mijn kinderen rustig zitten, terwijl ik liever de energie heb om ze aandacht te geven.

Het zijn niet de meisjes die hun draai moeten vinden, het moederschip is losgeslagen. We zijn op drift. Ik wil stabiliteit, maar weet niet waar ik het zoeken moet.

Dus het is janken. Ik wil onder de dekens gaan liggen wachten tot alles op miraculeuze wijze beter wordt, maar dat gebeurd alleen in sprookjes. Het is zoals het is.

Wat is het eng dit te delen, zo persoonlijk. Ziekte, stress, financiële moeilijkheden… absoluut niet picture-perfect. Toch doe ik het, je mag best zien dat bij ons niet alles van een leien dakje gaat.

Ik neig naar een optimistische afsluiting om jou, lezer, gerust te stellen en omdat ik bang ben dat je me een zeurpiet vind. Heus, ik geloof wel dat betere tijden op komst zijn. Maar nu is het even klote.

Liefs, Trijntje G.

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig

Echo

“Ik ben je vader”, zegt Esmee. “Ik ben je vader!”, zegt Marijn. Het regent buiten en ze kruipen achter elkaar aan, onder de tafel door.

Naemi zit te lezen in een stoel. Ze heeft haar prinsessenkroon op en is verdiept in de avonturen van Donald Duck.  Ze heeft haar benen opgetrokken en kan zich op deze manier uren vermaken. Ik kijk vertedert naar haar en denk terug aan alle heerlijke vakanties uit mijn kindertijd, waarin ik eindeloos kon lezen en lekker niets hoefde.

Esmee rent over de bank. De tafel is verandert in een gevangenis en Marijn moet in de soep. “Voor nep, gekkie!”, zegt Esmee. “Dat wil ik niet!”, lacht Marijn. Ze gaan helemaal op in hun spel en kibbelend lopen ze van de ene naar de andere kant van de kamer. Marijn is opgegeten en nu is Esmee aan de beurt, zegt ze. “Het is nog niet ochtend!” Kindertaal. Zeer vermakelijk.

Herken je dat? Dat je even stil gaat zitten luisteren naar de dingen die je kinderen zeggen, dat je hoort hoe ze opgaan in hun spel? Ik hoor altijd dingen terugkomen. Ik hoor de echo van wat ze meemaken en hoe ze het leven be-leven.

Zo kan ik me nog goed herinneren dat Naemi voor het eerst straf kreeg. Ze moest bij de deur staan met haar handjes op haar rug en na een minuut riep ik haar bij me en hadden we een gesprekje over wat er was voorgevallen. Ze kon toen net praten.

Toen ze even later weer aan het spelen was, zag ik het haar verwerken. “Beer, bij deur!” Beer moest bij de deur staan. “Beer stout! Niet luisterd!” Ik pieste zowat in mijn broek van het lachen. Maar er werd me wel een spiegel voorgehouden, ik zag mijn eigen aanpak terugkomen. Het was een eye-opener. Ook mama’s moeten blijven luisteren.

 

Meidenmoeder (3 stuks van 7, 5 en 3) I Getrouwd met de liefste I Praatgraag (en veel) I Kampeermeisje I Koffieleut – hoe zwarter, hoe beter – I Roeier (met de riemen die ik heb) I Jezusvolger I Kado-knutselaar I Stylist en rommelkont I Vintagefreak I Vliegtuigfan I Eigenwijs en nieuwsgierig