Author: Luna

Als je nu gaat huilen, wordt mama boos

“Als je nu gaat huilen, worden papa en mama boos. Papa en mama willen niet boos worden, dus moet je niet gaan huilen. Mama legt je nu in bed en komt niet meer terug. Mama is beneden.”

Met deze woorden heb ik mijn zoontje van 2½  jaar gisteravond in bed gelegd. De avonden ervoor heeft hij zitten gillen en tieren alsof hij eraan ging. Eerst nog een slokje drinken, oh nee poepluier, oh nee knuffel, please? En toen hij toch echt moest gaan slapen, ging hij gillen. Zoals geen ander dat kan. Het gaat door merg en been.

Ik merk dat ik er steeds slechter tegen kan, ik word steeds intoleranter. Zou hij nu weer gaan zeuren? Zou hij wéér gaan gillen? HOU OP! STOP MET JANKEN!

Shit, nu heb ik het gezegd. Geschreeuwd. En wat voel ik me k*t.

Soms halen ze het slechtste in je naar boven..

Kinderen zijn een verrijking en leuk, maar soms halen ze het slechtste in je naar boven. Dat je schrikt van jezelf. En dat je je daar een dag naar over voelt. En dat is echt zwaar k*t.

’s Avonds heb ik het er met mijn man over. Is dit nou het ouderschap? Dit vertelt niemand je. Waarom worden we zo intolerant? Slaapgebrek? Kunnen we elkaar af en toe ontzien? We gaan niet slaan, ook al voel je die drang op zo’n moment zó erg. We zijn er heel erg op tegen.

Gewoon weglopen… Tot 10 (of 20 of 30) tellen en weer verder…

Soms kan hij helemaal flippen

We hebben een grillige zoon. Hij luistert goed en is heel zorgzaam, was een hele tevreden baby. Maar hij is ook prikkelgevoelig. Vooral voor geluid en aanraking. En als hij iets in zijn hoofd heeft, móet het zó gaan. Soms krijgt hij kortsluiting en zet hij het op gillen, krijsen en tieren. Buitenstaanders kunnen zich dat niet voorstellen van onze lieve zoon. Soms kan hij helemaal flippen. We krijgen hem er niet uit. Dan laten we hem maar op zijn kamer de wereld bij elkaar gillen. We proberen hem eruit te halen, tegen hem te praten, vast te houden, een tik te geven. Het helpt niet.

Ik en mijn man praten er veel over ’s avonds. We delen elkaars zorgen en verdriet en onze frustraties. Het is bij tijd en wijle verrekte moeilijk om redelijk te blijven. We willen onze kinderen een liefdevolle en warme jeugd geven.

Vaak lukt dat denk ik ook echt wel. Maar niet altijd. En dat vinden we moeilijk.

 

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Samen is beter dan alleen

Ik kom regelmatig bij andere moeders en vriendinnen en hun kinderen over de vloer om lekker koffie te drinken. Bijkomend voordeel is dat mijn zoon zich in bijzijn van anderen altijd poeslief gedraagt en rustig is. De ideale schoonzoon in spé.

Zo is hij thuis natuurlijk niet.

Ik vlucht regelmatig het huis uit..

Koffie?
Ik vlucht regelmatig vanwege die reden júist het huis uit. Om zelf tot zinnen te komen en mens te zijn. Geen Mamamamamamamama of politieagent of entertainer. Verandering van omgeving is goed voor mij (n kinderen), we worden er allemaal gelukkiger van. Dus hoppakee, even iemand appen: ‘Ook zo’n behoefte aan koffie?’

Tot een heel zinnig gesprek wordt komt het zelden met die andere moeders, want er wordt altijd wel doorheen getetterd óf er valt wat drinken om óf de baby gaat huilen. Maar in het bijzijn van anderen voel ik me dan oké. De wereld vergaat niet en we kunnen allebei lekker lachen om die driftbui of juist leuke gekke uitspraken van onze kinderen. Of.. als we allebei moe zijn, gaan we lekker apathisch naar onze kinderen staren onder het genot van warme (!) koffie. Houden die kinderen elkaar tenminste bezig, hoeven wij dat niet te doen.

Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes.

Wat ik ook zo leuk vind is om samen te kunnen delen in de verwondering van het ouderschap. Lekker rare uitspraken van de kinderen met elkaar delen en er samen om lachen. Of mijmeren over hoe snel het toch gaat en hoe moeilijk het af en toe is.

Zó mooi
Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes. In het begin vaak wat timide, maar ze komen (zeker nu ze met z’n tweetjes zijn) gauw los. Ik vind het zo mooi om te zien hoe voorzichtig mijn zoon om speelgoed heen kan stappen, maar ook mooi hoe een ander kindje juist lekker durft en gewoon óp dat speelgoed naar haar doel gaat. Of hoe mijn zoon met het gebruik van babygebaren en gesproken taal evenveel duidelijk kan maken als zijn vriendinnetje van zijn leeftijd, die bijna niet anders dóet dan praten. Of om naar volzinnen van een andere dochter te luisteren en mee te gaan in die gekke fantasiewereld, die mijn kinderen nóg niet kunnen uiten. Over een paar jaar hopelijk wel. Of om die stomme maar ook leuke eigenwijsheid van een ander dochtertje te zien en hoe ze daar zoveel mee gedaan krijgt!

Zo verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde.

Verwondering
Ja, soms denk ik: ‘Wauw, wat zijn mijn kinderen engeltjes zeg!’, maar veelal vind ik het gewoon zo mooi om te zien hoe divers kinderen al op zo’n jonge leeftijd kunnen zijn. Hoe verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde. Ik vind het mooi om die verwondering met anderen te kunnen delen. Het liefst onder het genot van een kop koffie. Ik hoop echt dat er meer ouders zijn die dit kunnen delen met hun omgeving.

Zonder jaloezie, zonder nijd, zonder boosheid of egoïsme.

Gewoon verwondering.

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

De Baan

De Baan in Ens. Wie kent hem niet?

Ja, dat is die doorgaande weg door dat kleine dorpje, waar je doorheen moet als je naar Vollenhove, Zwartsluis of Genemuiden wil.

Die weg die zo’n troosteloos beeld geeft van hoe mooi Ens wel niet is, met haar dorpsbewoners die iederéen groeten. Die teniet doet aan de leuke gesprekken bij de cassières van de Spar en niet te vergeten de behulpzame medewerkers van de Drogist.

…als je introvert bent, kun je het altijd nog hebben over het weer of dé Baan

Ach, en als je introvert bent zoals ik en het soms moeilijk vindt om over koetjes en kalfjes te praten, kun je het altijd nog hebben over het weer of dé Baan.

Die verschrikkelijke Baan waar iedereen het over heeft. Waar álle auto’s veel te hard rijden. Levensgevaarlijk! Waar het plaatsen van de nieuwe verkeerslichten boven de zebrapaden gespreksonderwerp van de dag was. Dat zou toch niet helpen? Kijk, ze doen het niet eens! Oh, na een paar weken toch wel.

Toen we naar Ens verhuisden en aan de Baan gingen wonen, wisten we niet dat er zóveel verkeer langskwam. Een verkeerde inschatting dus. Naast het gewone verkeer dat er langskomt, komen er ook veel denderende, bulderend vrachtwagens en tractors langs. Met aanhangsels waarvan ik niet wist dat ze bestonden!

Mijn zoon van 2 vond het prachtig! Een van zijn eerste gebaren/woorden was ‘tractor, woooooow’. Hoe cool is dat? En als we langs de Baan naar de winkels lopen, stopt hij bij elke auto –  stilstaand of bewegend – om tegen mij te vertellen dat daar een auto staat, een AUTO MAMA, of ik die wel gezien heb?

Ik zie hoe vaak mensen wél stoppen voor kinderen die willen oversteken

Ik heb ontdekt dat als ik aan de overkant loop, en de auto’s iets verder weg langsrijden, ik sneller in de winkel kom.

Wij hebben uitzicht op het zebrapad en ik zie hoe vaak mensen wél stoppen voor kinderen die willen oversteken. Ik zie hoeveel plezier mijn zoon er van heeft om het verkeer te zien. Er gebeurt hier tenminste wat.

Toch, zou ik het stiekem niet erg vinden als die Rondweg om Ens eindelijk eens afgemaakt wordt. Ietsje minder bulderend verkeer zou wel fijn zijn. Worden de kinderen tenminste niet wakker als er een zware vrachtwagen langsrijdt.

Maar mij hoor je verder niet klagen. Het geeft weer eens wat gespreksstof.

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

5 tips voor introverte ouders

Mijn zoontje is lekker buiten aan het spelen en mijn babydochter slaapt. Wauw, wat een stilte in huis! Geniet-modus even aanzetten. Het duurt vast niet lang. Even neerploffen op de bank met mijn – nog warme – koffie. Even stilte. Als introverte moeder van 2 jonge kinderen die veel geluid maken is dit een zeer spaarzaam moment. Introvert is niet hetzelfde als verlegen. Introvert is dat het omgaan met andere mensen je energie kóst en niet oplevert zoals extraverte mensen dit hebben.

Hier wat tips is hoe ik mijn dagen overleef:

1. Slapen wanneer het kan
Oké, niet op het moment dat ik deze blog aan het schrijven ben, maar ik probeer zoveel mogelijk slaap te pakken als ik het kan. Als de kinderen ’s middags tegelijk op bed liggen, ga ik ook op bed liggen. Ik lees soms nog even wat, maar doe mijn ogen dicht en probeer wat slaap te pakken, al is het maar 15 minuten. Van slaap laad ik op! Er zijn moeder die het waard vinden hun huishouden op te pakken als hun kind slaapt, of er de rust niet voor nemen, maar ik heb het nódig. Dus ik geniet van de tijd dat mijn kinderen nog tegelijk tukjes doen.

1x voorlezen, daarna zelf lezen

2. Zelf lezen
Mijn zoontje van 2 vindt het geweldig als ik voorlees. Hij heeft beneden zo’n 20 boeken in de kast liggen die hij regelmatig voorgelezen wil hebben. We zagen het al snel gebeuren dat wij een boekje keer na keer opnieuw moesten lezen en voerden al snel in: 1x voorlezen, daarna zelf lezen. Inmiddels, als we een verhaaltje hebben gelezen en het boek uit is, pakt hij het uit mijn handen en gaat vervolgens zelf het boek – in stilte- nalezen, zo’n 5 á 10 minuten. Heerlijk!

3. Één uitje per dag
Omwille van de structuur en rust beperken we de uitje tot 1 per dag. Dit kan het bezoeken van een supermarkt zijn, tot een bak koffie doen bij opa en oma, maar ook een kop thee doen bij de buurvrouw. Kinderen zijn sneller overprikkeld dan volwassenen, maar als een introvert kosten dit soort activiteiten zelf ook veel energie, dus we houden het rustig. Bijkomend voordeel is dat ik eigenlijk nooit overprikkelde kinderen heb!

4. Laat ze buitenspelen
Als het weer het toelaat, stimuleer ik mijn zoon (en later mijn dochter ook) om lekker buiten te gaan spelen. Buiten spelen is altijd goed! Zeker in een maatschappij waar schermen altijd voor handen zijn. Er ligt standaard speelgoed zoals emmers, bakjes, een fietsje en een bezempje buiten, zodat mijn zoon zich kan vermaken. Als het koud is, trekt hij laarzen en een dikke sjaal aan. Buitenspelen is niet voor mietjes. Ik wil best even met hem buiten rondlopen om zijn speelgoed te vinden, maar hij kan ook zelf blaadjes en eikeltjes verzamelen. Ik maak nog dankbaar gebruik van zijn opruimwoede.

Hij heeft best speelgoed met batterijen

5, Speelgoed met muziek op de hoge plank
Het is niet dat mijn zoon in een doodstil huis opgroeit. Hij heeft best speelgoed met batterijen of muziekinstrumenten, zoals een trommel, xylofoon of tol (man, wat maken die dingen pokkeherrie!). Dit speelgoed staat alleen op een hoge plank, waar alleen een volwassene bij kan. Hij mag altijd vragen of hij hiermee mag spelen en dit gebeurt ook regelmatig. Na 5 á 10 minuten is het echter klaar. Hiermee spelen mag, maar met mate!

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Mijn goede voornemen

Ik hou niet zo van (goede) voornemens die je uiteindelijk toch niet gaat uitvoeren. Überhaupt niet doen wat je zegt. Toch heb ik voor 2018 een goed voornemen. Of nou ja, 2018, ik ben er afgelopen december al mee begonnen.

Het begon met een alarmerend appje van een vriendin

Het begon met een alarmerend appje van een vriendin: haar moeder was met haar zoontje van de trap gevallen en ze was niet bij bewustzijn. Mijn nekharen gingen direct overeind staan. Shit? Van de trap gevallen? Mét kind? Ik ga elke dag meerdere malen met kind de trap op en af.

Een dag later was het nieuws daar. Moeder, oppasoma en gastouder overleden aan hersenschedelbreuk. Door een stomme val. Ik denk er, nu een maand later, nog dagelijks aan. Niet alleen als ik mijn trap op ga, maar ook als ik een appje van mijn moeder krijg, een glimlach van mijn zoon, een schaterlach van mijn baby. Alles wat zij niet meer kan delen met haar moeder. Veel te jong gestorven.

Foto’s van ogenschijnlijk onbenullige momenten

Toen heb ik een voornemen gemaakt: herinneringen maken van mijn kinderen met mijn (schoon)ouders. Waar het kan zoek ik ze op en maak ik foto’s. Foto’s van ogenschijnlijk onbenullige momenten. Aan de eettafel samen eten, koffie drinken bij opa en oma, rollen over de grond, een saai momentje waarin ik wacht.

Ik geniet van het moment en pak actief mijn mobiel en maak een foto. Herinneringen maken is mooi, maar je vergeet dingen soms. Daarom die ene foto van dat prentenboek dat mijn schoonmoeder voor mijn kinderen voorleest. Een herinnering voor later.

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

6x Kerst overleven met kleine kinderen

Iedereen met kleine kinderen vraagt zich vast af hoe ze het handigste Kerst kunnen overleven met kleine kinderen. Ze staan nog stijf van de spanning na Sint Maarten en Sinterklaas en alle vieringen op het kinderdagverblijf of school. Daarom hier 6 tips hoe je zorgeloos Kerst doorkomt met kleine kinderen:

 

#1 – Bezoek minstens alle grootouders

Opa’s en oma’s zijn dol op hun kleinkinderen, daarom kun je het beste op de 1e Kerstdag langs het ene paar grootouders en de 2e Kerstdag bij de andere grootouders. Kleine kinderen zijn dol op alle aandacht die ze krijgen en misschien krijgen ze ook nog een aantal cadeaus. Niks beters voor een vredige kerst toch? De kinderen zullen het fantastisch vinden, al die aandacht.

 

#2 – Ga gezellig met je kinderen tafelen

Een kerstbrunch en -diner mag niet ontbreken met Kerst! Gezellig met z’n allen keuvelen over van alles en nog wat en lekker eten, dat hoort erbij. Het staat zo leuk als kinderen met de kerstbrunch een afgebakken broodje met een plakje kaas in de vorm van een engeltje eten. Oh, en heb je die mooie boterkerstman gezien? Kinderen vinden het geweldig om gezellig mee te doen en na 1,5 uur van tafel te gaan. Als ze ’s avonds ook nog mee mogen doen met het kerstdiner is de pret niet meer te drukken. Vooral gourmetten is een goede keuze, omdat je dan ook gezellig met zijn allen lang kunt tafelen.

 

Je kunt beter de spanning verminderen door cadeautjes te geven voor Sinterklaas, maar óók door wat cadeautjes onder de kerstboom te leggen.

 

#3 – Geef cadeautjes met Sinterklaas én Kerst

De decemberdrukte is veel voor kleine kinderen. Ze kunnen soms niet slapen van de spanning voor de cadeautjes die ze van Sinterklaas krijgen. Vaak krijgen ze meer dan 5 cadeautjes, dus na het uitpakken van de 3e zijn ze eigenlijk al helemaal op. Je kunt beter de spanning verminderen door cadeautjes te geven voor Sinterklaas, maar óók door wat cadeautjes onder de kerstboom te leggen.

 

#4 – Hou je kind bezig

Niets is vervelender dan een klein kind dat zich verveelt. Zeker met de Kerstdagen. Gaan ze aan je been hangen en zeuren dat ze niks te doen hebben, terwijl jij de laatste puntjes op de i zet voor het kerstdiner. Voor de tv zetten is ongezellig met kerst, dus hou ze vooral bezig. Bedenk spelletjes en knutselwerkjes die je tussen de maaltijden door kunt doen. Vergeet ook niet nog een mooie wandeling met de hele familie te maken, waarbij je een bezoekje brengt aan de speeltuin. Zorg in elk geval dat je kind zich geen moment stil zit!

 

#5 – Kinderen uit de keuken

Jij hebt natuurlijk een heel mooi gebalanceerd kerstdiner gepland met culinaire hoogstandjes. Daarvoor heb je een planning gemaakt, want het moet wel allemaal tegelijk klaar zijn om jou, je gezin en je gasten te voeden. Het is niet handig als je kinderen helpen, betrek ze absoluut niet bij de voorbereiding van je diner! Ze lopen alleen maar in de weg en het wordt een bende in de keuken. Daar kun je je kleine kinderen dus echt niet bij gebruiken. Vergeet trouwens niet om die gepocheerde zalm met mosterd-dillesaus te pureren, zodat je baby ook mee kan doen met de grote mensen!

 

Als ze gaan piepen of huilen, negeer het en zeg dat ze vooral gezellig mee moeten doen.

 

# 6 – Hou het gezellig!

Tot slot: hou het gezellig! Niets is vervelender dan boze kleuters en huilende baby’s. Als ze gaan piepen of huilen, negeer het en zeg dat ze vooral gezellig mee moeten doen. Anders verpesten ze de sfeer. En met Kerst is het toch juist de bedoeling om het leuk, gezellig en luchtig te houden? Geen ruimte voor tranen of boosheid. Dat is echt uit den boze. Als je 2-jarige dreumes voor de zoveelste keer een driftbui krijgt, omdat hij zijn 8e cadeautje wil uitpakken, stuur hem dan gewoon naar zijn kamer. Doe je niet gezellig? Dan hoef je er niet bij te zijn. Kunnen de volwassenen tenminste een fatsoenlijk gesprek voeren.

 

P.S. Deze tips berusten NIET op de waarheid! Volg vooral je eigen hart en gevoel en maak er een leuk feest van.

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Facebook: vind ik (niet) leuk!

Facebook en ik hebben een moeilijke relatie. Het is meerdere malen uit geweest, maar sinds een tijdje zijn we weer samen. Facebook wil alles van mij weten, maar ik hou liever ook dingen voor mezelf. Ik wil wat privacy en ruimte. Mijn kinderen ook. Denk ik.

Toch heb ik sinds een tijdje een account. In eerste instantie om op de hoogte te blijven van vrienden in het buitenland en sinds kort heb ik ontdekt dat je het ook voor commerciële doeleinden kunt inzetten. Heel leuk en aardig.

Maar ik kijk er vaker op dan ik wil. Veel te vaak.

Dat komt door die stomme meldingen. Bij elke poep of scheet die een ander maakt krijg ik een melding. Pietje vindt die foto leuk! Farah heeft dit over een ander gezegd! Liesje heeft dit met je gedeeld!

Deze meldingen kan ik uitzetten en dat doe ik ook zoveel mogelijk. Het boeit mij echt niet wat andere mensen doen of zeggen. Maar dan heb je nog de.. LIKE-KNOP. Dat gruwelijke blauwe handje met de duim omhoog. Ik merk dat ik, naast zoveel anderen, gevoelig ben voor die knop. Het is leuk als mensen die knop gebruiken bij iets wat je hebt gedeeld. Het geeft je een kleine adrenaline kick. Een mini-high. Je wil MEER!

Ik hou ook van fotografie en mooie plaatjes schieten en dit doe ik veelvuldig van mijn kinderen (welke moeder niet?). Soms ben ik echt trots op iets wat ze hebben gedaan – ze DRAAIDE om, zag je dat?! – of hebben gezegd – hij zei ‘laars’, wat schattig! – en voel ik zo’n harde neiging,

zo’n schreeuwende stem van binnen, om dit op facebook te delen.

Want misschien krijg ik dan likes? Of zelfs een hartje?

Maar ik doe het niet. Het druist zó tegen mijn principes in! Ik kies ervoor om dingen van MIJN leven te delen op facebook, niet mijn kinderen. Ik wil niet dat ze later hun hele babyleven of eerste stapjes kunnen teruglezen op internet.

Toch heb ik het laatst een keer gedaan, enigszins ‘anoniem’ (zeg ik dan tegen mezelf), want zijn gezicht is niet goed te zien. Ik vond het een erg mooie foto die heel sprekend was. Wat ik erg leuk vond, maar daarom ook weer moeilijk, is dat ik inderdaad erg veel LIKES kreeg van mensen. Bij andere plaatjes die ik plaats, krijg ik wel enkele reacties, maar nu waren mensen massaal fan van de foto, want mijn ZOON stond erop! Ofwel, mijn actie werd positief beloond door mijn omgeving! Het ingaan tegen mijn principes werd beloond.

Ik voel me er niet goed over, want ik merk de drang in mezelf om nóg meer foto’s online te zetten om nóg meer likes te krijgen. Ik ben er ook gevoelig voor, hoe hard ik ook wil roepen dat wat anderen van vinden mij niks boeit. En dát zit mij dwars. Een stemmetje in mij zegt dat ik het moet doen, want dan vinden mensen mijn kinderen leuk. Dan vinden ze mij dus vast ook leuk. Nee, dat wil ik niet. Ik wil mijn eigenwaarde niet halen uit wat anderen van mij denken of hoeveel blauwe handjes ik krijg.

De bovenstaande foto blijft online, want ik blijf hem mooi vinden. Maar voorlopig plaats ik geen andere foto’s meer. Om een statement te maken? Om me sterk te voelen? Om te bewijzen dat ik iemand van principes ben? Om mijn kinderen te beschermen?

Hoe ga jij hiermee om?

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Mijn zoon gebaart maar is niet doof

Ik stel me zo voor hoe het was voor hem.

Gedropt in een ruimte vol met mensen, indrukken, emoties, texturen, trillingen, bewegingen; allemaal prikkels. Hij kijkt om zich heen en ziet wat er gebeurt. Probeert alles te plaatsen. Luistert naar mensen. Begrijpt wat ze bedoelen. Dan wil hij wat terugzeggen, maar het lukt niet. Zijn mond werkt niet mee, zijn handen zijn gebonden. Met zijn mimiek moet hij het doen. Hij begrijpt de wereld, maar de wereld begrijpt hem niet.

Machteloosheid, frustratie, onbegrip en verdriet moet hij hebben gevoeld.

Ik voel me daar soms een beetje schuldig over, maar het zit niet in mij om daarin te blijven hangen. Toen mijn zoon S bijna 2 was sprak hij nauwelijks, hij kwam niet veel verder dan ‘baba’ of ‘mama’ en ‘niej’. Hij brabbelde wel veel en kon het uit krijsen van plezier, maar werd snel en vaak gefrustreerd want wij begrepen hem niet meer. Hij werd ouder en zijn behoeftes werden complexer dan de simpele honger-/dorst-/slapenbehoeftes.

Ik besloot dat ik met S ging gebaren. Dit idee van babygebaren had ik al bedacht tijdens de zwangerschap, maar ik was er nooit aan toe gekomen. Ik zocht wat basisgebaren op op internet en begon intensief met een aantal simpele gebaren zoals ‘papa’, ‘mama’, ‘eten’ en ‘drinken’. Als we aan het ontbijt gingen zei ik dat we gingen eten met het gebaar erbij. Ik vroeg hem of het eten lekker was. Vertelde hoe gezellig het was om te eten. En even later dat we klaar waren met eten. Met zijn fruithap, lunch, middagkoekje en avondeten deed ik het weer. Ik liet foto’s zien van papa, gebaarde dit erbij en vertelde dat papa aan het werken was en dat hij vanavond weer thuis zou komen.

Binnen een paar dagen, vlak voor het avondeten, gebeurde het: ‘papa?’ gebaarde hij en S wees naar buiten. Jaaaa! Klopt! Papa komt zo thuis! Wat goed! Zijn gezicht klaarde op! En dag later kwam het gebaar voor ‘eten’. We weten nu ook direct wat er op zijn prioriteitenlijstje staat, papa en eten. S veranderde binnen een korte tijd terug naar zijn blije, vrolijke zelf, zoals we hem in zijn eerste jaar kenden. Hij voelde zich gezien, gehoord en begrepen! En wat was het leuk om samen met hem de wereld te ontdekken.

Wat is het leuk dat híj een gesprek kan starten, zonder dat ik hoef te vragen wat hij bedoelt.

Een paar weken later haalde ik hem ’s middags op uit zijn kamer na zijn tukje. We gingen zijn kamer uit en hij wees naar de andere gesloten deur. Hij gebaarde ‘zusje’ en keek mij vragend aan. Ja, klopt, dat is de kamer van je zusje M. Hij gebaarde ‘slapen’ en keek mij weer vragend aan. Inderdaad, M slaapt daar. ‘Ssshhht’ Haha, goed zo! Nu gaan we stilletjes naar beneden.

Wij hebben gemerkt dat het gebruik van baby- en kindgebaren onze wereld verrijkt en de taalontwikkeling van S stimuleert. Er zijn nog weinig frustraties, want S kan aangeven wat hij bedoelt en we hoeven niet te gissen naar zijn uitspraak. Hij kan ‘oee’  zeggen, maar door tegelijk het gebaar van ‘koe’ of ‘boek’  te gebruiken weten we direct wat hij bedoelt. Geen verwarringen. Wat een opluchting. En wat een leuk avontuur om met hem aan te gaan!

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Kinderen waren voor ons een bewuste keuze. Mijn man en ik hebben bedacht hoe we terug wilden kijken op ons leven als we vijftig of zestig waren. Daar zaten kinderen bij. Als was gebleken dat we geen kinderen konden krijgen, had ik het ook prima gevonden. Toch verrijken ze je leven wel. Het is anders dan je je óóit kon voorstellen. Je wéét dat nachtbraken erbij hoort, je luiers moet verschonen en frustratie krijgt omdat je kind zit te huilen en je niet weet wat er aan de hand is. Maar hoe dat vóelt, dat is wat anders.

Je bent constant aan het schakelen tussen de verschillende rollen die je hebt als ouder.

Je bent nooit meer alleen. Kinderen worden een verlengde van jezelf. Ik vergelijk het wel eens met een extra ledemaat; soms heel handig, soms zit het in de weg en je mist het als je in je eentje in de supermarkt staat. Een verademing vind ik dat, maar ik mis mijn kleine spiegels, mijn verwonderaars. Hoe geweldig is het als je in het bos loopt met je kleine kinderen en je allerlei dingen ziet die je niet zag toen je nog geen kinderen had. Kleine kevertjes, lelijke bladeren, een hond in de verte. Even later zit je jezelf op te vreten omdat je peuter zich op de grond heeft geworpen en niet verder wil. Constant schakelen.

Ik heb een zoon van ruim 2 en een dochtertje van 6 maanden. Het is voor ons een bewuste keuze dat één van ons zoveel mogelijk thuis is met de kinderen, zodat ze zich veilig en geborgen voelen en wij als ouders de verantwoordelijkheid kunnen dragen van het opvoeden. Ze hoeven niet allerlei verschillende gezichten te zien, omdat papa en mama de hypotheek anders niet kunnen betalen of twee keer per jaar op vakantie willen. Daarom hebben we gekozen voor de Noordoostpolder en het dorpse leven. De kleinschaligheid. De vrijheid om je leven vorm te geven zoals we dat graag met kinderen doen. Momenteel ben ik veel thuis, werk ik niet veel. Ik had dat liever anders gezien. Laat mij maar de kostwinner zijn, even ademhalen buitenshuis. Mijn man had het geweldig gevonden huisvader te zijn. Maar het is goed zo. Met het doel voor ogen hebben we deze keuze gemaakt en dat is ook eigenlijk best leuk. Maar ook zwaar.

Ik wil bloggen over het avontuur dat opvoeden heet. Met leuke en niet leuke momenten. Worstelingen en verwonderingen. Lees je mee?

Liefs, Luna

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..