Alle berichten van greetje

Ikke zelluf doen!


Bijna 18 jaar geleden zat ik in een stoel voor het raam te genieten van mijn zwangerschapsverlof. Heerlijk mijmerend verzonken in mijn gedachten roer ik in mijn kopje thee. Ik ben me er zo enorm bewust van dat dit de stilte voor de stom is. Als straks de kleine er is word ik een echte mama! Ik kon me er geen voorstelling van maken hoe het zou worden straks. Tuurlijk op de bevalling zelf was ik voorbereid. Ik wist hoe het allemaal moest…..volgens het boekje… maar hoe het werkelijk ging worden? Geen idee. Geen idee hoe je er ooit doorheen komt, geen idee hoe je een mama word, geen idee wat mijn kind nodig heeft. Lichte paniek slaat toe….maar terug kon niet meer. We waren in een avontuur gestapt dat ouderschap heet!

Niemand, maar dan ook echt niemand had me ooit verteld over de achtbaan waar je in terecht komt. Een grote rollercoaster.
Eerste stapjes en hapjes. Voor het eerst naar het consultatiebureau, oorpijn, mazelen, tandjes, samen de was ophangen, schuim op de badkamermuur smeren, voorop de fiets liedjes zingen, bij opa en oma op de camping logeren, naar de oppas brengen bij mijn eerste werkdag, kerstgedichtje opzeggen op de peuterschool, tussen ons in slapen, hilarische uitspraken, neuzen afvegen, tranen drogen, wasjes draaien, eerste rapporten op school, eerste prijs tijdens turnwedstrijden, taxi rijden, zwemdiploma, vriendinnetjes thee, puinruimen, schaterlachen, knutselwerkjes boven mijn bed, tegendraadsheid, en verliefdheidjes. Het komt allemaal als een snelle film aan me voorbij.

En nu?… Nu is ze zomaar groot.

Ze staart voor zich uit achter de computer. Haar eerste werkstuk voor haar vervolgopleiding staat op het menu. Lukt het een beetje, vraag ik voorzichtig? Een geïrriteerde zucht komt mijn kant op. Als ik hulp nodig heb dan hoor je het wel. Ik kan het prima zelf.
Hoor ik daar nou ook een zucht van mijn kant komen? Het is meer een verzuchting…het uiteindelijke doel van die rollercoaster genaamd ouderschap is het creëren van zelfstandige gebalanceerde kinderen die goed in hun vel zitten. Nou , ik zou zeggen missie geslaagd?

En nu dan?…… Nu wat meer tijd vrij maken voor zelf “ikke zelf doen” !

Oktober borstkanker maand, positiviteit, doel, beeld

Oktober is maand van borstkanker.
Ik heb zelf ondervonden hoe dat is om zoiets te hebben en er mee te dealen.
Er is in de loop der jaren al veel veranderd in positieve zin, maar toch zijn we nog steeds heel angstig wat kanker betreft dus ook qua borstkanker.

Ik heb een doel en dat doel is een ander beeld, een positiever beeld laten zien van borstkanker dan wat je hoort en ziet. Voor mijn kids van 12, 9, 5

Voor iedereen die er mee te maken krijgt.
Iets wat ik heb gemist tijdens het surfen op het web tijdens mijn ziek zijn.
Dat doe je namelijk toch, informatie vergaren via welke bron dan ook. Folders, verhalen, internet, bibliotheek.

Ik wil verandering brengen in hoe de mensen het beleven. Door hier en daar een positief bericht te laten vallen op “het web”
Een tegen geluid.

Diep van binnen geloof ik dat deze behandeling die ik heb gekregen over een aantal jaar niet meer nodig zal zijn. Operatie, chemo, bestraling, pillen.
Er gloort hoop aan de horizon, een term die ik de laatste tijd wel vaker gebruik.
Kijk ik weet natuurlijk niet of ik beter blijf….garantie tot aan de deur.
Maar ja, ik kan morgen ook onder een bus komen als ik even niet oplet en de chauffeur ook niet.

De mensen om je heen maken het je niet altijd makkelijk. hun verdriet en angst is soms lastig om mee om te gaan.
En er komt nog bij dat je in “the spotlight” staat op een manier waar je niet voor gekozen hebt.
Je bent algemeen bezit om over/tegen te praten.
Het is op de een of andere manier bij het stempel borstkanker een vrijbrief om juist aan jou
“de patiënt” lekker alle ellendige verhalen te vertellen.
Van buren, zussen, oud collega’s etc.
Of dat zodra ze de vraag stellen…..hoe gaat het met je?

Het hoofd automatisch scheef hangt en er puppy oogjes te voor schijn komen.
Een standaard manier van reageren van het gross van de mensen.😂😂
En tenslotte heb je nog de ramptoeristen, dit zijn mensen die enkel en alleen vragen hoe het met je gaat om zich zelf goed te voelen….mensen met wie je geen contact hebt die je ineens heel erg met je begaan zijn.
Een soort rouw randje om je heen. Je bent tenslotte ten dode op geschreven……
En dan duurt het vaak ook nog even voordat je de verlossende uitslag hebt.

Genoeg ruimte voor onze grote vriendin “Stresselientje” om de kop op te duiken.
Stresselientje ziet altijd beren op de weg en waarschuwt iedereen die het horen wil, maar ook degene die er niet op zitten te wachten.
En ze blijft dit doen ook al ben je klaar ben je behandeling… wikken en wegen, terwijl je als je even pauze hebt het er volle bak van wil nemen. Soms bijna op het hysterische af. Zo van nu kan het nog.
En daar komt Stresselientje zeggen hè doe jij eens rustig aan…je hebt veel meegemaakt…. dus dit kan niet, zomaar genieten, loslaten, onbekommerd leven. Je moet nu een burn-out krijgen dat is logischer….dat past beter in mijn beeld

Het zorgt ervoor dat je in een neerwaartse spiraal komt. 1 die lastig te doorbreken is.
Ik ben gelukkig gezegend met een soms wat naïeve kijk op het leven. En een paar tofferts om mij heen met zwarte humor. Humor over het randje. 😋
En positiviteit zit nu eenmaal in mij als ik mijzelf vergelijk met de wereld om mij heen.
Niet alles is hosanna geweest hoor de afgelopen 1,5 jaar. En ook ik zit weleens in de put…..Het is makkelijker te dragen als jezelf niet zo klem zet met rottige gedachten. En als de wereld om je heen daar ook aan bijdraagt….

Want er is meer, veel meer……
Lieve man, kids, vrienden, familie, humor, de natuur, het weer, verassingen, lieve gebaren etc.
Je hebt er geen bergen energie voor nodig om dat te zien en te ervaren. Dit kan gewoon vanuit je bed met je misselijke lijf en kale kop. Lachen met een beurs lijf voelt als stiekem lachen achter in de klas terwijl er een repetitie gegeven wordt.

Maar wat nu als je dit niet van nature hebt deze positieve inslag?
Waar haal je dan de hoopvolle cadans vandaan?
Voor deze mensen hier een ander verhaal.
Ik ga schrijven…. niet vrolijker maken, maar wel luchtig, hou het luchtig.
Stel je voor dat je het niet overleeft, dan heb je toch een chagrijnige laatste tijd……
Hoop doet leven. Tot op de laatste dag👊🏽
Iedereen is weer anders en heeft zijn eigen verhaal.
En ervaart een proces als deze ook weer anders. ….dat begrijp ik ook.
Dus er zullen mensen zijn die het niet met mij eens zijn. En dat is ok.

Pluk het uur en kijk niet naar de hele dag, want dan is het inderdaad soms best lastig om je blijheid naar boven te laten komen.

Ik begin en jij?  Wat kun jij doen?

19-jarige Remco en moeder Diana van Rees uit Marknesse openhartig over NAH.


‘Ik had beter wat kunnen breken, dat zie je tenminste’

Dat een ongeluk in een klein hoekje zit, werd voor de 19-jarige Remko van Rees uit Marknesse op een pijnlijke manier duidelijk. Tijdens een onschuldige gymles op school verongelukte hij. Jaren later ondervindt hij er nog altijd de gevolgen van.

Bij een van de eerste gymlessen van het nieuwe schooljaar stond ringzwaaien op het programma. Tijdens het oefenen ging het zwaaien nog goed, even later ging het mis. ‘Toen ik voor een cijfer moest, gleden de ringen uit mijn handen en viel ik’, vertelt Remko. ‘Dat is alles wat ik er nog van weet.’

Remko landde hard op de vloer van de gymzaal. Klasgenoten riepen de conciërge, de gymleraar belde het alarmnummer en niet veel later lag hij in een ambulance. ‘Toen de sirenes van de ambulance aangingen, drong de ernst van de situatie pas écht tot ons door’, vertelt moeder Diana van Rees. Een zware hersenkneuzing en een schedelbreuk bleek het gevolg.

Veel ziekenhuisbezoeken later kwam hij uiteindelijk in een revalidatiecentrum terecht. Dat was nodig, want zijn hersenen herstelden niet zoals het zou moeten. ‘Na het ongeluk lukte huiswerk maken bijvoorbeeld niet. Ik begreep gewoon niet wat ik las.’

Remko bleek NAH te hebben: een niet-aangeboren hersenletsel. Hij is zeker niet de enige: ongeveer 140.000 Nederlanders krijgen hier jaarlijks mee te maken. Van die groep is een kleine twintigduizend mensen jonger dan 24 jaar. Enkele maanden geleden trof dit lot ook voetballer Abdelhak Nouri; hij zakte in elkaar tijdens een wedstrijd van zijn club Ajax.

Na enige tijd in het revalidatiecentrum mocht Remko weer een dag in de week naar school. ‘Sommige leraren zeiden tegen mij: ‘Het gaat wel weer goed met Remko, ik zie hem weer op school!’, blikt Diana terug. ‘Maar het ging nog helemaal niet zo goed’, vult Remko aan. ‘Een dag school kostte me zó veel energie. Daarom zeggen we wel eens gekscherend: ik had misschien beter een arm of een been kunnen breken. Dat was uiteraard ook vervelend geweest, maar dan zien mensen wat aan je.’

Inmiddels gaat het wél beter met Remko, maar helemaal de oude zal hij nooit meer worden. ‘Concentreren was al niet mijn sterkste punt, maar na het ongeluk is het nog minder geworden’, vertelt Remco. Ook drukke ruimtes zijn een kriem: waar de meeste mensen geluiden kunnen filteren, komt voor Remko ieder geluid even hard binnen.

Hoewel hij vanwege het ongeluk is blijven zitten, haalt Remko veel plezier uit zijn opleiding voor hovenier. Toch ervaart hij bij dat werk ook de gevolgen van de val. ‘Laatst moest ik tegels op hoogte slaan. De dag daarvoor hadden we precies hetzelfde gedaan, maar nu lukte het gewoon niet. Dat was echt heel erg frustrerend.’

Spiegel, leven, rust, bloggen, bloemen

Mijn kids zijn allemaal over naar het volgende jaar. Ze hebben een pracht rapport. Het weerspiegelt hoe ze zijn als persoon. Ze zijn zichzelf hoe krachtig en mooi is dat..
Alle 3 hebben ze het heel goed gedaan als je kijkt wat voor gek jaar ze achter de rug hebben.
Ik ben erg trots op ze. Terwijl ik ze dat vertel zegt mijn jongste…..
Wij zijn ook heel trots op jou hoor….. je ziekenrapport was heel goed, jij bent nu soortig beter😂😂😂
Humor is zo belangrijk. Hier in ons huis zijn we van de zwarte humor of galgen humor… hoe je het ook noemen wil.
Niet iedereen kan dat waarderen, maar wij liggen in een deuk.
Nu mijn man weer ziek is, is het wederom een uitkomst.
Het houdt alles licht en dat is wel nodig.
Zo zei ik laatst zoiets als….. kon je het weer niet laten? Kreeg je te weinig aandacht afgelopen jaar en ben je daarom ziek geworden. Was je jaloers op mij?😂😂😂

Het gaat ook wel eens wat minder. Zo snappen mijn dochter en ik elkaar niet altijd, wat voor wrijving zorgt. Ik stoor mij aan haar en zij aan mij.
Het is het bokkige, brutale en drammerige, zeg maar een spiegeltje😳
Ze doet wat ik doe alleen op een ander vlak. Best confronterend. Ze zuigt het er als het ware uit …wat ik moet zien.
Mijn man heeft ons alle 2 op de bank gezet en ons stevig toegesproken. Het was niet leuk, maar wel nodig. 😋

Wat was ze open en oprecht, daar kan ik en vele met mij nog een hoop van leren.
Toen we rustig waren hebben we naast elkaar geknuffeld. Mijn knuffels zijn nogal verstikkend dus ze wil wel knuffelen maar op een andere manier.
PRATEN mensen met je puber is zo mooi en er zitten zoveel lessen in.
Deze dagen zit ik in het huis van mijn broer en schoonzus met de kids en ons buurmeisje.
Die kwam lekker logeren. Mijn broer is op vakantie en mijn man weer aan het werk.
Door dit huis, het weiland, de mega tuin vind ik mijzelf beetje bij beetje terug.
Het stom onkruid trekken en de vrijheid die de kids hier hebben en krijgen. Boeketten maken van de bloemen uit de tuin.
Als de kids trek hebben pakken ze eten en drinken.
We koken samen en ruimen samen op.
Geen gedoe.

Liefs Sas

Kids, kibbelen, varen, pubers en logeerpartijtjes

3 bengels heb ik op de wereld mogen zetten.
Tja na alle bergen was, rommelige kamers, vieze prullenbakken, luiers, zandbakken uit schoenen, tranen, banden plakken, taxi ritjes, pleisters plakken, ons ziek zijn, voelt dat nog steeds zo.

Als je 3 kinderen hebt die gemiddeld een leeftijd verschil hebben van 3 jaar …….heb je het makkelijk volgens andere moeders die de kids korter op elkaar hebben.
Ik moet zeggen dat ik mij weleens heb zitten verdedigen… dat ik mij haast schuldig voelde dat de andere moeder het zo zwaar vond😳
Wat is hier mis aan dit plaatje….. tja toen mijn dochter 3 maanden was werd mijn man 1,5 jaar ziek niet echt een tijd om er nog 1 op de wereld te zetten…bovendien was ie ook nog onvruchtbaar verklaard door alle chemo’s
(uiteindelijk is het onmogelijke mogelijk geworden want zijn zaadjes waren spontaan weer gaan zwemmen)
En 3 miskramen tussendoor….. dan wil het ook niet vlotten… ik heb hier overigens nooit moeite mee gehad. Ik ben heel nuchter dan was het niet gezond niet levens vatbaar. Maar het was geen bewuste keuze om het zo te doen. Mensen oordelen zo snel😳Des te meer hou ik van mijn kids, want had ik de miskramen niet gehad of was het leven anders gelopen. Waren zij er niet geweest. Bij alle 3 is het een extra wonder dat het überhaupt gelukt is.
En ze zijn zo leuk. Ondanks alles…. is dat het ook… met zoveel leeftijds verschil ook gewoon aanpoten is. Ik heb er 3 in plaats van 2😋
De laatste tijd ben ik wat sneller geïrriteerd. Dit komt door de achtbaan waar we in verzeild zijn geraakt.
En ik ben niet de enige. We hebben er op dit moment allemaal een handje van. We hebben even pauze van elkaar …..het liep toevallig zo
Oma staat op de camping en daar mocht er 1 komen logeren…. de middelste wilde heel graag.
Morgen naar het VU in Amsterdam voor een afspraak met mijn man dus de jongste logeert bij de andere oma en opa.
Hebben we er ineens maar 1. De oudste…. Ik voel mijzelf wat in de war en toch is het ook zalig.
Ik denk terug aan de laatste vaartocht bij Kalenberg waar de kids lekker ouderwets aan het etterbakken/kibbelen waren en de rust die er nu is. Pubers vinden alles stom en irritant bovendien is een beetje diva gedrag wel noodzakelijk op zijn tijd.

En hoe fijn is dat, als je dat kan doen op een klein bootje midden in een drukke gracht.
Optimaal resultaat qua geïrriteerde ouders en broertjes😂😂😂😂
Ja ik vind het wel ff heerlijk😂 ook al voel ik mij niet compleet als ze er niet zijn.
Als de jongste 2 niet geboren waren dan had ons leven er nu zo uitgezien.
Best een gek idee.

Morgen Amsterdam hopen op wat nieuws van de artsen daar.
We maken er gelijk maar een dagje Amsterdam van. Even met zijn 3 alle aandacht voor haar. Dat verdiend ze👊🏽
Het is ook bizar en helemaal stom wat ze in haar leven nu meemaakt.

 

Sas

Leuke aktiviteit jonge mantelzorgers

jonge matelzorgers 2

Voor Jonge Mantelzorgers

Jonge mantelzorgers zijn kinderen en jongeren die opgroeien in een situatie waar iemand anders zorg nodig heeft. Bijvoorbeeld iemand binnen het gezin met een chronische ziekte of een beperking.

Voor wie: Jonge mantelzorgers van 6-12 jaar (BO)
Wanneer: Woensdag 12 juli 2017
Waar: Bosbad Emmeloord
Tijd: 13.15-16.00

Nieuwe deelnemers graag aanmelden.

Contact:
e: Jos.van.Putten@carrefour.nu
t: 0527-630004 of 06- 0683524444

http://www.sportinnop.nl/

Emmelhage Opgroei cafe

,

Voor het eerst word er in een wijk in Emmeloord een opgroei café georganiseerd. Dit wordt in de wijk Emmelhage gedaan. Vanuit de afdeling preventief jeugdwerk en een aantal moeders in Emmelhage wordt dit georganiseerd. 1 van de moeders is Priscilla die ook de facebook pagina Emmelhage mama’s heeft opgezet waarop enthousiast gereageerd werd door heel veel moeders. Er is zelfs een wandelgroepje uit ontstaan. Daaruit kwam ook de vraag vanuit een aantal moeders om iets te organiseren waar ouders elkaar kunnen ontmoeten in de wijk.

In de bibliotheek is al een aantal keer het opgroei café georganiseerd en daar werd ook enthousiast op gereageerd. Er zou nog meer behoefte zijn om het in de wijk te gaan doen, zodat ouders uit dezelfde wijk elkaar kunnen ontmoeten.

Het doel van het opgroei café is dan ook om juist elkaar te ontmoeten, van gedachten te wisselen, van elkaar te leren en elkaar te inspireren en/of gewoon gezellig een kopje koffie of thee met elkaar te drinken.

We hopen natuurlijk dat er zoveel mogelijk ouders komen.

Ben jij ouder van een kind/puber van 0-23 jaar en lijkt het je leuk om andere ouders te ontmoeten uit je eigen wijk kom dan op woensdag 31 mei van 3-5 naar de grote speeltuin aan de Johanna Naberhage straat.

* Er staat een springkussen voor de kinderen klaar

* koffie/thee/ limonade/wat lekkers  voor de ouders en kinderen

* sta tafels, picknicktafels staan klaar

* bij regen staat er een partytent

* Er wordt o.a. gepraat deze middag over de verschillende opvoedstijlen.

Mocht deze middag een succes worden gaan we dit uiteraard vaker organiseren. Omdat dit de eerste keer is word het wat groter opgezet. De keren die daarna gaan volgen zouden we ergens  binnen willen organiseren. Er is bijvoorbeeld al contact geweest met S’heerenloo aan de Jeanne d’arclaan die eventueel een ruimte beschikbaar hebben om een opgroei café te organiseren.

We hopen op veel opkomst!

Nacht van Oranje 2017

Nacht van oranje #Anoniem

Elke jaar is het weer zover en word er een gezellige dance event georganiseerd in het centrum van Emmeloord, waar jong en oud elkaar ontmoeten en een gezellige avond kunnen hebben.  Ook wij, een vriendengroepje  gingen er dit jaar weer heen, om gezellig een drankje te doen en er een leuke avond van te maken. We kwamen aanlopen en ik schoot in de kortste rij bij het fouilleren. De man die mij moest fouilleren vroeg alleen wat ik in mijn tasje had zitten en liet mij zo door… ( ik had ook wat in mijn jas kunnen hebben , wat niet het geval was maar hij was erg makkelijk…)

Ik stond al binnen en zag mijn vrienden achter een paar andere mensen staan wachten, ze stonden in de rij bij de vrouwelijke beveiligster en je zag dat ze haar werk goed serieus nam! De jongen  van rond de 15 die ze fouilleerde had wijde kleren aan en een rugtas mee,  en wat daar allemaal wel niet uit kwam!!!…… ze had eerst een zakje wiet te pakken, een opgerold plastic zakje gooide ze meteen weg in de container, daarna kwam er nog een blikje  bier uit zijn broek en ook zijn jas werd binnenste buiten gekeerd. Toen kwam zijn rugzak aan bod… en ik keek met open ogen en met de gedachte… waarom zou je dit allemaal mee naar binnen willen smokkelen?!?  8 halve  liter blikken Hertog Jan kwam tevoorschijn…  en ze werden zo stuk voor stuk in de container gegooid… mensen om ons heen zaten ook te lachen en te kijken van, dit wist je van te voren dat het je niet ging lukken. Daarna waren mijn vrienden aan de beurt en ze mochten er zo doorheen;) bij de mannelijke beveiliger ging het er een stukje makkelijker aan toe, zo zie je maar weer iedereen verstaat soms zijn vak anders, en wij hadden verder een prima gezellige avond!!! Met goeie muziek en een drankje met mate!