Author: greetje (page 1 of 8)

Laatste zomervakantie voor school

Lago Maggiore

Binnenkort willen we de vakantie boeken.  Eerdere jaren hadden we dit rond deze tijd al lang rond, maar dit jaar hebben we zo veel om rekening mee te houden! Alleen mijn onregelmatige werk is er al bij gekomen en daarnaast gaat onze dochter vanaf eind juni naar groep 0.  Dat is niet verplicht natuurlijk, maar we willen er toch rekening mee houden qua timing. Ik denk dat we kiezen om nog net voor die tijd op vakantie te gaan.

Daarnaast hebben we lang getwijfeld over de bestemming. Nog een keer ver? We kunnen nu nog in het voorseizoen, dus kunnen nu nog goedkoop op vakantie.  Mijn man heeft Toscane hoog op zijn verlanglijstje staan, ik zelf neig meer naar Spanje of Portugal. Of Griekenland. Maar vliegen met twee peuters lijkt me een behoorlijke uitdaging. Net als een lange autorit trouwens.

Al onze overwegingen namen me terug naar onze vorige vakanties. Toen mijn man en ik nog kinderloos waren, gingen we op vakantie naar Kroatië.  Mijn man reed (ik heb geen rijbewijs) en we hadden een tussenstop van 1 nacht in Oostenrijk. Wat heb ik heerlijke herinneringen aan die vakantie! Zon, zee, strand… En niet te vergeten: volop cultuur. Doordat we de auto mee hadden, waren we zo vrij als vogels! Dat is voor mij toch wel het grote voordeel van een autovakantie. Maar met twee kleine kinderen wordt dat toch wel wat anders. Eigenlijk maakt dat alles aan een vakantie anders.

Toen onze dochter een dreumes was, gingen we op vakantie naar Luxemburg. In een stacaravan op een kleine camping. De aanpassing viel nog aardig mee. Ze deed nog twee slaapjes per dag, maar minstens één daarvan kon rustig in de draagzak (bij mijn man), draagdoek (bij mij) of auto. We hebben lekker uitgerust, gewandeld en de omgeving verkend.

Het jaar daarna hadden we inmiddels onze jongste ook mee. Hij was nog maar een paar maanden. Wij hadden het fantastische idee (ahum) om naar Noord-Italië op vakantie te gaan.  Via Airbnb hadden we een prachtig huisje geboekt in een dorpje op een heuvel. Vlakbij het Lago Maggiore. Het weer was fantastisch, de omgeving was prachtig, maar de reis… Die was een ramp. We reden ’s nachts in de hoop dat de kinderen lekker zouden slapen. Dat ik hooguit elke 3 uur ons zoontje hoefde te voeden. Dat laatste klopte wel ongeveer, maar onze dochter heeft amper een oog dicht gedaan. Ik denk dat ze ongeveer van 23 tot 2 uur heeft geslapen. Onze zoon bleek niet van autorijden te houden (we hadden een speciale reiswieg gehuurd, die ook om te bouwen was als soort maxi cosi).  Hij zette meteen een keel op. We hadden de reis totaal verkeerd ingeschat. En ook tijdens de twee weken daar was elke autorit een beproeving. Dat belemmerde ons enorm in de uitstapjes die we wilden maken. Toch hebben we het daar goed gehad.  Vooral het fantastische weer heeft daar aan bijgedragen. Heerlijk met water kliederen op het terras, lekker lezen, wandelen, naar de speeltuin in het dorp… Het had echt wel iets om je onder te dompelen in de cultuur in zo’n dorpje.

Hoe anders was onze vorige vakantie. In een ingerichte tent op een camping in Duitsland (ik schreef er eerder de blog ‘Mooi weer kamperen’ over). De camping lag op een heuvel en werd door lokalen ‘Holländische Enklave’ genoemd. De reis was niet al te lang, het weer was goed en de sfeer op de camping was heel relaxed. Maar van de lokale cultuur hebben we niet veel meegekregen.

Voor dit jaar twijfelden we vooral omdat we het gevoel hebben nog één keer wat meer aan de reis zelf te kunnen besteden. Volgend jaar gaat onze dochter naar groep 1. En hoewel ze dan nog niet leerplichtig is, is het de vraag of we het dan wenselijk vinden om haar een paar weken school te laten missen.  Voor mijn man stond het al wel vast: Toscane. Ik vond het in eerste instantie prima, maar ging toch weer twijfelen. Hoe moest dat dan met de autorit er naar toe? Onze zoon is nog steeds geen fan van autorijden. En natuurlijk kan je heel wat met spelletjes, liedjes, cadeautjes en misschien zelfs dvd’s. Maar echt relaxed lijkt me dat niet. Dus gingen we weer naar bestemmingen in Duitsland kijken. Toch weer op een camping? Die sfeer lijkt me wel weer heerlijk. En de kinderen hebben dan lekker de ruimte om te spelen. Of toch weer cultuur snuiven via Airbnb? We zijn er nog niet helemaal uit.

Vorige week reden we een uurtje naar speelparadijs/pannenkoekenhuis Voorst (wat een aanrader trouwens!). Toen m’n dochter voor de 5e keer binnen een half uur vroeg: ‘zijn we er bijna?’ keken mijn man en ik elkaar aan: Italië is in ieder geval van de baan!

Wat zijn jullie overwegingen voor de vakantiebestemming? In hoeverre beïnvloeden de kinderen de keuze? Hebben jullie tips voor leuke vakanties met kinderen?

Keuzestress

Iedere keer als ik het woord tussenjaar hoor gaan mijn nekharen rechtop staan. Ik vind dat zoiets raars. Steeds meer om mij heen hoor ik dat pubers een tussenjaar nemen in plaats van door te stromen naar een vervolgopleiding. In mijn ogen moet je als je jong bent bruisen van energie en staan te trappelen om aan een vervolgstudie te beginnen. Een tussenjaar voelt voor mij als een soort laffe vlucht voor de realiteit. Tot ik vanmorgen een blog onder ogen kreeg van Inge Curfs. Zij beschrijft de keuzestress die zij ervaart in een wereld waarin steeds meer keuzes en prestaties worden verlangd. Opeens realiseerde ik me dat ik de keuzes van de pubers van nu niet kan vergelijken met de tijd waarin ik opgegroeid ben.

30 jaar geleden was er misschien nog wel een ruimere keuze aan studies, maar het maken van een foute keuze was veel minder erg dan in deze tijd. Het kwam regelmatig voor dat studenten wisselden van opleiding zonder dat dit ernstige financiële consequenties had. De studiefinanciering en de OV-kaart regelingen waren veel ruimer dan nu. Een uitwonende beurs kreeg je gewoon zonder dat je dit terug hoefde te betalen. En ik had het geluk dat mijn vader een baan had waarin hij voldoende verdiende om mij ook nog financieel te ondersteunen. En zo sloot ik volledig schuldenvrij mijn studietijd af zonder ook maar een seconde na te hoeven denken over de financiële consequenties van mijn keuze.

Maar toch… de tijden zijn erg onzeker.

Door de blog van Inge Curfs werden mijn ogen geopend. Wat had ik het makkelijk gehad ten opzichte van de keuzes waar de pubers van nu voor staan! Vanaf dag 1 van hun studie gaat de teller van de studieschuld lopen. Op zich allemaal geen probleem als je gewoon je studie doorloopt en daarna een leuke baan krijgt. De terugbetaal condities zijn zeer ruimhartig dus je hoeft ook niet bang te zijn dat je meteen vastloopt als je niet zo snel de door jouw gewenste baan vindt. Maar toch… de tijden zijn erg onzeker. We krabbelen net weer een beetje uit een economisch dal maar de wereld waarin we leven voelt steeds instabieler aan. Als je kijkt wat er alleen al in de laatste paar dagen aan dreiging in het nieuws komt: het dalende aantal geboortes kan een voorbode zijn voor een nieuwe economische crisis, Poetin die dreigt met nieuwe wapens, Trump die een handelsoorlog lijkt te ontketenen, klimaatontkenners die wijzen op de economische consequenties als we iets aan het klimaat willen doen, nieuw opkomende politieke partijen die polarisatie in de hand werken. Ga er maar aan staan om in deze wereld op te groeien en keuzes te maken.

University of Applied Sciences. Klinkt wel mooi!

Mijn oudste moet volgend jaar een keuze maken voor een HBO-opleiding. Gelukkig heeft zij wel een helder beeld van wat zij wil. Twee weken geleden zijn we samen naar een open dag geweest van de Hanzehogeschool in Groningen. Dezelfde school die ik destijds bezocht heb. Wat is er veel veranderd in 30 jaar tijd! Mijn school is veranderd in een ieniemiene-gebouw tussen enorme, moderne leerfabrieken. De Hanzehogeschool heeft nu een ondertitel: University of Applied Sciences. Klinkt wel mooi! Ik vind het erg leuk dat zij dezelfde school gaat bezoeken als ik gedaan heb. Maar goed, het duurt nog een jaar. Nu maar hopen dat zij in dat jaar niet alsnog bevangen wordt door keuzestress!

Puinruimer, negeer, eettafelverhalen

3 x iets vragen en geen reactie krijgen.
Treuzelen als je naar school moet.
Dienblad met mijn mooiste schalen uit je handen laten vallen.
Van alle drie een grote mond krijgen
Eten op tafel zetten wat mislukt is… (Dat is iets wat bij mij niet vaak voorkomt).
En een ruzie aan tafel is bij mij de druppel.

De tafel is er om te spelen, knutselen, spelletjes te doen, te eten…

Aan tafel is het vaak gezellig en een mooi moment om de dag door te nemen..
Maar er zijn ook periodes van dagen achter elkaar, dat juist aan tafel alle ellende van de dag, van iedereen, over mijn heerlijke couscous of stampotje worden uitgestort …..
Grom grom, ik ontplof dan.
Leeuw is mijn sterrenbeeld.. en ik ben behoorlijk passievol type, dat zit nu eenmaal in mijn genen #voorouders #buitenland
Als ik ontplof, is het vaak een waterval van woorden waar niemand tussen kan komen.
Als ik echt een slechte moederdag heb vloek en tier ik daar ook nog wat bij.
Liever doe je het niet, maar ja soms, soms OEH dan!!!!!😡
#temperamentvol

Ik ben weleens onredelijk of te heftig in mijn reactie…
Op zo’n moment is het fijn dat je er later over kan praten en er smakelijk om kan lachen met de kids. Ik zeg dan ook sorry.
Leg uit waarom dit gebeurde en dan krijg je de onvoorwaardelijke liefde van je kids over je uitgestort. Wat zijn ze toch vergevingsgezind.
Toen de kids nog klein waren en ik flapte er dan wel eens een vloekwoord uit als ik bijvoorbeeld mijn kleine teen stootte… moest ik zelf ook even op de gang.
Die koppies als ik mijzelf dan ook straf gaf.
Sommige mensen geven weleens commentaar dat mijn man en ik teveel met de kinderen delen of dat ze vinden dat we ze als gelijke zien. Dat kan.

We delen dingen op een kinderlijke manier, zodat ze de wereld beter begrijpen.
Liefde, toekomst, ziekte, alcohol, dood, oorlog, discriminatie, geld, leven, seks….
Als je het verstopt is het ook weer zo’n ding. En kinderen snappen meer dan je denkt. Het blijven kinderen daar geven we ze alle ruimte voor. Wij proberen ze klaar te stomen voor de grote boze/mooie/lieve buiten wereld. De realiteit.

Misschien komt dat wel door de kanker bij ons thuis.
Niet omdat het van ze verwacht wordt, maar omdat de situatie ernaar is.
Niet neerkijkend op anderen, elk huisje heeft zijn kruisje.
Ik moet wel zeggen dat, na de afgelopen jaren, ik het gevoel heb dat sommige huisjes gewoon worden overgeslagen. Gelukkig voor hen, misschien een slechte gedachte maar het is soms jaloersmakend hoe anderen door het leven vliegen. Ik ben in mijn leven niet vaak jaloers geweest ook niet in mijn relatie met mijn man. Ik vind dat tijdverspilling.
Gek dat ik daar nu soms wel last van krijg…
Ik zie dan even niet wat ik ervoor terug heb gekregen en wat het mij heeft geleerd.
Beetje kortzichtig, maar het is nu even wat het is.

Gelukkig gaat het nu in de vakantie veel beter met ons 5. De tafel, daar is het weer gezellig.
We hebben plezier doen leuke dingen en rusten uit…
Heerlijk aan het opladen in de voorjaarsvakantie👊🏽🎉

Hulde aan de TimeTimer!

Soms plaatsen we ook een blog van een gastblogger, ditmaal van vader Sido:

Sinds december vorig jaar gebruiken wij in ons gezin een TimeTimer. Dat is een klok die je kunt instellen op maximaal 60 minuten. Daarbij is een rood vlak zichtbaar dat kleiner wordt naarmate de tijd verstrijkt. Mijn vrouw kwam op het idee om deze te kopen, maar ik ben ‘m voor het eerst gaan gebruiken in  de kerstvakantie.

De TimeTimer biedt uitkomst
Mijn vrouw en ik delen de zorg voor de kinderen. We werken allebei parttime. De dagen dat ik werk zorgt zij voor de kinderen en de dagen dat zij werkt neem ik de zorg op mij. Wel zijn ze af en toe naar de gastouder en de oudste gaat ook regelmatig naar de peuterspeelzaal. In de Kerstvakantie waren de kinderen voornamelijk thuis en vond ik het een uitdaging om ze een hele ochtend of middag bezig te houden. De  TimeTimer bood uitkomst. Vooral onze dochter van bijna 4 bleek baat te hebben bij een afgebakende tijd om ergens mee bezig te zijn. Ik zei dan: ‘We gaan nu 20 minuten spelen met de blokjes’ of ‘we gaan nu 30 minuten boekjes lezen’. Af en toe keek ze naar de klok en zei enthousiast: ‘Papa, kijk eens naar de klok! Het rood is bijna weg’. Ik denk niet dat ze een idee had hoe lang 20 of 30 minuten duren. Maar het feit dat het rode vlakje steeds kleiner werd hielp haar om zich aandachtig op de activiteit te richten waar we mee bezig waren. En niet ineens met ander speelgoed bezig te gaan of doelloos door de kamer te lopen en van alles uit kastjes te trekken.

Tijd voor jezelf
De TimeTimer helpt ook eigen tijd af te bakenen. Een dag(deel) voor de kinderen zorgen kan best wel vermoeiend zijn. Even tijd voor jezelf kunnen nemen (lekker op de bank liggen, een boek of een krant lezen) brengt voor onszelf de rust die we op dat moment hard nodig hebben. Onze dochter kan dan door een blik op de  TimeTimer te werpen zien hoe lang onze eigen tijd nog duurt en zij zichzelf mag zien te vermaken.

Hulde aan de TimeTimer
Als onze dochter naar bed gaat wil ze graag dat wij na het voorlezen en bidden nog even bij haar blijven zitten. Voordat we de  TimeTimer kochten was het onduidelijk hoe lang die tijd was. Soms was ze binnen 5 minuten vertrokken en kon je rustig weggaan. Maar soms leek ze nog helemaal niet moe en kon je niet zomaar vertrekken. De  TimeTimer laat zien hoe lang wij bij haar blijven. 5 minuten. Onze dochter houdt het rode vlakje nauwlettend in de gaten en wijst ons er regelmatig zelf op dat ‘het rood weg is’. Erg handig als je zelf door moeheid wat was weggedommeld.

Hulde aan de TimeTimer! Het maakt de tijd met de kinderen behapbaar. Onze zoon van bijna 2 is er nog net even te jong voor. Wie weet hoe het over 2 jaar is.

Let it go….Let it goooooo!!

Loslaten, welke moeder heeft hier nou geen moeite mee?

Heeft iedereen zijn wanten mee, hebben jullie je ingesmeerd, vergeet je skischoenen niet, je hebt twee stokken nodig, allemaal een pakje drinken in de jaszak? Mam ik krijg mijn schoenen niet dicht, mam het is zo koud ik wil naar het huisje terug, mam ik moet plassen en mijn skipak wil niet open.

Zo ging het tot een aantal jaren terug tijdens skivakanties. Nou ja vakantie… het was nou niet direct dat je na thuiskomst dat je denkt, hè hè, wat ben ik lekker bijgekomen en uitgerust. En al helemaal niet als je met kleine kinderen op skivakantie gaat. Ik heb ze vaak genoeg bij hun skiklasje weer op moeten halen omdat hun snot van het huilen tot aan hun oren vast gevroren zat. Maaaarrrr… ik moet zeggen, de aanhouder wint en uiteindelijk is het net als zwemles, hebben ze het onder de knie dan pluk je daar de vruchten van.

Inmiddels sjezen onze pubers onbezorgd om ons heen de piste af. Iets te onbezorgd in mijn ogen.

Ik heb namelijk een handicap; ik heb een overload aan kennis over het functioneren van het puberbrein, en daar heb ik behoorlijk last van.

Zo weet ik dat pubers nog niet echt oorzaak-gevolg in kunnen schatten, en al helemaal niet in situaties die vragen om een uitdaging.

Een aantal jaren terug was flets en grauw de modekleur in snowworld. Lila, licht blauw, grijs, mintgroen, af en toe zie je nog een oud exemplaar aan je voorbij skiën. Wat ben ik blij dat fluor nu helemaal in is. Ik betrap mezelf er op dat ik de hele dag kleuren aan het scannen ben op de piste. Roze jas, fel gele broek, groene jas, oranje helm ,check, check , check!! Gelukkig ze zijn er allemaal nog.

Als echte moederhen ski ik steevast achteraan.

Steeds weer tellen en controleren of we allemaal compleet zijn. Stel dat er iets gebeurt, dan ben ik degene met een mobiele telefoon en bereik, stel dat er eentje de weg kwijt raakt, dan heb ik daar tenminste zicht op. Helaas had de vaderhaan en de rest van de roedel hier al snel erg in. Mam, alsjeblieft, zou je nou eens voor een keertje voorop willen skiën. Je hangt daar steeds maar wat achteraan te hangen, daar hebben we allemaal last van. Hup, voorop en gaan met die banaan. Slik, ik weet niet of hier nou zo blij van word. Kleine snotkuikentjes worden blijkbaar snel groot en sjezen je voorbij voor je er erg in hebt.

Het leed dat amandelen knippen heet…

(Of pellen, whatever.)

Al zo’n anderhalf jaar was mijn dochter altijd verkouden. Ja, zonder overdrijven: altijd. Kilo’s zakdoeken heeft ze gebruikt! Op het moment dat ze voor het eerst een voet in de peuterspeelzaal zette, kreeg ze een loopneus. En meteen ook een dubbele oorontsteking, gelukkig eenmalig. Die neus is niet meer gestopt te lopen. De huisarts en kinderarts waren het eens: niet te snel opereren. Wij vonden het prima. Onze dochter hoorde goed, sprak goed en had (op de loopneus na) niet al te veel last van de verkoudheden. Tot een paar maanden geleden. Ze werd steeds dover.

Ze stopte soms wel 30 seconden met ademen

Toen begon het ‘wat?’ en ‘hè?’. De zin: ‘mama, wat zeg je?’ zit er inmiddels goed ingebakken en zal ze (hoop ik) nooit meer verleren. De doofheid was voor ons al een signaal dat het niet zo goed ging. Op een avond stond ik vertederd te kijken naar mijn slapende kleine meisje. Op zulke momenten vult mijn hart zich met dankbaarheid. Wat houd ik toch van mijn heerlijke peuter! Ik kan dan echt tranen van dankbaarheid krijgen. Ik voel me zo gezegend met mijn man, mijn peuter (bijna kleuter) en dreumes (bijna peuter)! Maar goed, ik stond dus naar haar te kijken en tot mijn schrik hoorde ik dat haar ademhaling stopte. Heel goed te horen, want ze zaagde altijd hele bomen om. Ik keek nog eens goed… Nee, ze ademde echt niet meer. Om vervolgens naar adem happend bijna wakker te worden. Ik pakte mijn telefoon erbij en begon te filmen. Weer gebeurde dat. Ze stopte soms wel 30 seconden met ademen.

De volgende dag hebben we een afspraak met de huisarts gemaakt. Die verwees ons meteen door naar de KNO-arts. En toen ging het snel. We zaten op woensdag nog bij het preoperatief onderzoek, waar ons verteld werd dat het ongeveer zes weken ging duren voor ons meisje aan haar neus- en keelamandelen geholpen zou worden. Op vrijdag werden we gebeld dat er een plekje was vrijgekomen. Voor maandag. Oeps…

Ik wilde eigenlijk graag een boekje van Nijntje, maar dat was uitgeleend

Toen kwam de voorbereiding: zetpillen in huis, vriezer vol waterijsjes. Snel naar de bibliotheek. ‘Anna in het ziekenhuis’ en ‘Lasse gaat naar het ziekenhuis’ waren gelukkig beschikbaar. Ik wilde eigenlijk graag een boekje van Nijntje, maar dat was uitgeleend. Ook had ik via via tips gekregen over een voorbereidingskist. Maar daar was geen tijd voor. Gelukkig is YouTube altijd beschikbaar. Daar staan een heleboel filmpjes op die over deze ingreep gaan. Vaak door ziekenhuizen gemaakt om de kinderen voor te bereiden. Het Antonius ziekenhuis in Sneek heeft op haar website een aantal foto’s van hoe de dag zal verlopen. Op zaterdag vertelden we het haar. We lazen de boekjes, keken de filmpjes, op zondag mocht ze haar koffertje pakken… Ze vond het geweldig, wat een avontuur! Vooral het uitzoeken van het cadeautje op de voorbereidingskamer was iets waar ze naar uitkeek!

Vier andere kinderen werden ook geopereerd die dag

Ook het begin van de maandagochtend vond ze het bijzonder. Ze vroeg niet eens om het ontbijt, zo goed wist ze al dat niet mocht eten en drinken. Het hielp ook dat we al om 7 uur in het ziekenhuis moesten zijn. Eerst snel haar broertje ergens afgeleverd en hup, door naar het ziekenhuis. Vier andere kinderen werden ook geopereerd die dag. We kregen nog een gezamenlijke uitleg, er werd omgekleed, zetpillen gegeven en daar gingen we… Ik mocht mee naar de operatiekamer om haar handen vast te houden toen ze het kapje op haar mond kreeg. Toen ze in slaap was, gaf ik haar een kus en werd ik naar een andere ruimte gebracht. Al een paar minuten later werd ik opgehaald. Mijn meisje lag op haar zij te huilen. Ik tilde haar uit bed en knuffelde haar. Daarmee ben ik pas gestopt toen we weer bij papa waren en ze bij hem op schoot wilde. Helaas bleef ze al die tijd huilen. Wat had ze een pijn! Wel vroeg ze meteen al om drinken. Terug op haar kamer, bij papa, moest ze elke 20 minuten een slokje water of wat (geschaafd) waterijs nemen. Maar omdat dit pijn deed, wilde ze dit niet. Het heeft ons en de verpleegkundige heel wat moeite gekost om dit voor elkaar te krijgen. Voor het herstel was dit erg belangrijk. En ze bleef maar huilen, tot ze op een gegeven moment bij papa op schoot in slaap viel. Tegen 11 uur mochten we naar huis. We moesten blijven zorgen dat ze elk uur flink dronk, wat echt een uitdaging was. Ook de volgende dag bleef dat lastig. En met waterijs hoefde ik al helemaal niet aan te komen! Het enige wat ze die dag wilde drinken was wat ontdooide moedermelk die ik nog in de vriezer had liggen (al 15 maand oud, destijds gekolfd voor haar broertje!). Gelukkig ging het in de dagen erna steeds beter. Wel heeft het zeker nog een week geduurd voordat ze weer een waterijsje wilde. Ik denk dat ze dat associeerde met de pijn.

Op de dag van de operatie en de dagen erna hebben we een aantal foto’s gemaakt. Daar heb ik een fotoboekje van gemaakt, wat we soms samen bekijken. Eerst wilde ze er niet aan terugdenken. Als ik haar vroeg hoe ze het vond, begon ze te huilen. De boekjes van Anna en Lassa wilde ze niet meer lezen. Langzamerhand begint dat te veranderen. Ze vraagt soms weer om de YouTube filmpjes en soms bekijken we samen het fotoboekje. Ik hoop dat ze het op deze manier wat kan verwerken.

Ik ben erg benieuwd naar de nacontrole. Toen ze eenmaal bevrijd was van alle snottebellen is een paar dagen snotvrij geweest. Maar meteen kwam er een nieuwe verkoudheid. Dat kan natuurlijk gebeuren. Daardoor weten we nog steeds niet of het allemaal echt heeft geholpen. Ze vraagt nog vaak: ‘Wat zeg je?’, maar dat lijkt soms ook een automatisme geworden. Ook de ademstops tijdens haar slaap lijken nog niet helemaal voorbij, maar misschien heeft het allemaal wat hersteltijd nodig. We houden het in de gaten!

Mijn beste beslissing ooit!

Zojuist zag ik een bericht op Facebook waarin iemand vroeg wat de beste beslissing is die ik ooit genomen heb. Meteen schiet door mijn hoofd dat mijn beslissing om te stoppen met werken mijn beste beslissing is geweest. Inmiddels alweer bijna 13 jaar geleden, maar nog steeds verre weg de beste beslissing.

Het kostte wel heel veel moeite om de beslissing te nemen. Ik werkte destijds drie dagen per week bij een uitzendbureau en mijn man werkte fulltime. Ik heb jaren met veel plezier bij het uitzendbureau gewerkt. Ik wist dat als ik kinderen zou krijgen dat ik dan zou moeten vertrekken want parttime werken daar deden ze niet aan. Maar vlak voordat ik voor het eerst zwanger raakte werd de wet veranderd en werden bedrijven verplicht om een parttime verzoek van een medewerker in te willigen mits er genoeg parttime plekken beschikbaar waren. Gelukkig werd mijn verzoek ingewilligd en kon ik na mijn bevalling blijven werken. In de 3 jaren daarop kreeg ik nog twee kinderen en bleef ik met plezier parttime bij het uitzendbureau werken. Ik bracht de kinderen ’s ochtends met de auto naar de opvang. Mijn man ging op mijn fiets naar het werk en als hij klaar was met werken bracht hij mijn fiets naar mijn werk en haalde dan met de auto de kinderen weer op. Mijn salaris ging bijna volledig naar de opvang, maar ik had het ervoor over want het werk beviel me goed. Voor een paar jaar liep het als een geoliede machine en was de combinatie werk en ouderschap prima te doen.

Ik wilde bij mijn zieke kind zijn.

De machine begon te haperen toen de oudste naar school ging. De school begon pas om 8.45 uur terwijl ik om 8.30 uur moest beginnen. Het uitzendbureau was heel flexibel voor de klanten maar voor de eigen medewerkers helaas niet. Hoewel iedereen om 8.45 uur nog aan de koffie zat en er nog niets gedaan werd, mocht ik niet een kwartier later komen. Gelukkig schoten een vriendin en buurvrouw te hulp en mocht mijn dochter in de ochtend met hen mee naar school fietsen. Een prima oplossing, maar toch voelde ik me er bezwaard over. Het was voor hen toch iedere keer een verplichting. Daarnaast begon het amandelen- en oorontstekingsfeest. Om de beurt waren de kinderen ziek. Bij de opvang van de jongsten waren ze heel flexibel. Er werd niet moeilijk gedaan over koorts. Alleen als een kindje er verdrietig bij was werden we gebeld. Maar op school was het natuurlijk wel een probleem. Een kind met een oorontsteking doet uiteraard niet lekker mee op school.

De werkgever van mijn man was heel flexibel. Als een kindje ziek was mocht mijn man gerust thuis werken. Bij het uitzendbureau kon dat natuurlijk niet. Hier komen uitzendkrachten binnen met vragen of mensen die op zoek zijn naar werk, dus dan moet je er gewoon zijn. Ik voelde me er niet meer prettig bij. Ik voelde me schuldig dat het iedere keer op mijn man aankwam. En mijn moedergevoel kwam in de knel. Ik wilde bij mijn zieke kind zijn. Ik begon erover na te denken om te stoppen. Wat me enorm tegenhield was de angst om nooit meer aan de slag te komen. Regelmatig kwamen er moeders bij het uitzendbureau binnenlopen die op zoek waren naar een baan. De kinderen gingen naar school en ze wilden weer wat gaan doen. De arbeidsmarkt was niet zo best en ik moest de dames keer op keer teleurstellen. We hadden gewoon geen geschikte parttime banen voor ze. Al met al heeft het me wel een jaar gekost om uiteindelijk de beslissing te nemen. Een jaar waarin ik bij een hoestje of niesje al in de stress schoot omdat ik bang was dat er weer iemand ziek zou worden.

De kogel ging door de kerk, ik stopte ermee.

Directe aanleiding om uiteindelijk te stoppen was dat de middelste ook naar school moest en dat de buurvrouw en onze vriendin met twee extra kinderen naar school moesten. Dat voelde echt niet goed en de kogel ging door de kerk, ik stopte ermee! Vanaf de eerste dag voelde het zo ontzettend goed! Er viel zoveel van me af. Er daalde een rust over het gezin en meteen waren de kinderen minder vaak ziek (dat kan geen toeval zijn!). De beste beslissing die ik ooit genomen heb! Na anderhalf jaar ging ook de jongste naar school. Op de tweede schooldag kwam ik een kennis tegen. Ze had gehoord dat alle drie de kinderen naar school gingen en vroeg mij voor haar aan het werk te gaan. Ik mocht zelf bepalen hoeveel uur en op welke dagen ik wilde werken. Als de kinderen ziek waren dan mocht ik gewoon thuiswerken of mijn uren later inhalen. Voordat ik er maar een seconde over na had gedacht om weer te gaan werken, was ik alweer aan de slag! Waar had ik mij toch zoveel zorgen over gemaakt?

Wat was jouw beste beslissing ooit?

5 jaar jonger, egoïstischer, kanker heeft ons geheeld

Vorige week heb ik tijd voor mijzelf gemaakt en mijzelf een cadeau gegeven.
Na 2 jaar met een korte/kale coup rond te hebben gelopen…. Heb ik mijzelf een stel nep dreads laten aanmeten. Ik zie er 5 jaar jonger uit.😂

Ik voel mij een driekwart broek met een Gaastra jas

Vroeger was ik als kind een kort-haar-meisje. Schaar en ik, dat waren vrienden (arme ouders).
Later werd mijn lange krullende haar mijn trade-mark.
Dus je kunt misschien wel voorstellen dat ik mij wat onaf voelde.
Ik zei wel eens gekscherend …… ik voel mij een driekwart broek met een Gaastra jas.
Niets tegen dit beeld, alleen dit beeld past totaal niet bij mij.
Ik hou van anders/aandacht.
Niet wegvallen in de massa.
Daar kun je hele een map aan psychologie op loslaten. Ik…. Ik heb het geaccepteerd.
Voor nu voel ik mij weer Sas, beetje vreemd maar wel lekker.
Mijn jongste kan zich weer onder mijn haar verstoppen. Hij kon zich dat toch nog wel herinneren alhoewel hij 3 was toen ik ziek werd. Bizar.

Wat ik heb geleerd de afgelopen periode…. Doe wat jij wil, neem ruimte in, maak tijd voor jezelf en geniet er dan ook van en kijk niet steeds op de klok… ‘Moet ik ze al ophalen?’ mama’s en sommige papa’s!

Je wordt er een leuker persoon van als je iets egoïstischer bent.

Vaak hangt er een negatieve klank aan.
Maar hè, het is niet voor niets dat je in het vliegtuig eerst de bij jezelf het zuurstofmasker moet op doen en daarna pas bij je kind.

Dat durfde ik vroeger niet; alleen ergens koffie drinken

Eerst voor jezelf zorgen.
Ik ga tegenwoordig regelmatig met een boek in mijn eentje ergens koffie drinken.
Heerlijk die rust. Als ik thuis ben ga ik namelijk toch de was doen, ontbijtspullen opruimen, toch even dat speelgoed in de bak gooien etc.
Ik breng de boys naar school en rij door naar Pand – Zuid. Dat durfde ik vroeger niet; alleen ergens koffie drinken. Dan voelde ik mij opgelaten. Nu niet meer👊🏽

Moeders, hou van jezelf. Jullie willen alles zelf doen. Ook nog een carrière, vrijwilligers werk😜, vrienden en vriendinnen helpen, je familie regelmatig zien.

Wanneer brengt je partner de kids naar school en kun jij in bed blijven liggen? Je partner doet dat dan niet, omdat jij eerder dan je partner naar je werk moet……

Tijd nemen zit hem in de kleine dingen. Je nagels lakken zonder dat je ze weer stoot omdat er één van de wc afkomt en vraagt ‘Mam wil je mijn broek even dicht doen?’.

Jij staat op nummer 1, dan je vent/partner en kids, je vrienden, je familie, je werk
Probeer het eens een dag, het systeem omgooien.
Ik zie bij veel dat het ochtend ritueel een noodzakelijk kwaad is geworden en dat het doel is om op je werk te verschijnen.🤭

Geloof mij maar, dat is de omgekeerde wereld.
Toen ik ziek was waren er 2 dingen die in mijn hoofd gonsden.

Beter worden en ik hoop dat ik ergens op de dag energie heb om mijn kids om mij heen te hebben. Begin je dag eens met die gedachte.

De kanker van mij en mijn man heeft ons gezin afgelopen jaar geheeld. Gek om te lezen misschien, maar zo voelt het wel. Er is meer begrip voor en door alle partijen.

Sas

Peuterpuber

Mijn ouders hebben mijn broers en mij zo opgevoed altijd beleefd te zijn. Dit vind ik zelf dan ook erg belangrijk in de opvoeding van mijn eigen kinderen. Alstublieft, dank u wel, je netjes gedragen en vriendelijk zijn vind ik de normaalste zaak van de wereld.

Mijn zoontje is nu 2,5 jaar oud en zegt een hele hoop na.. (Ja, ook de dingen die je niet wilt dat hij nazegt)

Ik blijf me verbazen over de woorden die hij nu al kan zeggen. Afgelopen week ging ik samen met mijn zoontje en zijn knuffelaapje boodschappen doen bij de Jumbo. Toen ik de boodschappen op de band had gezet wilde mijn zoontje dat ik zijn aapje ook liet scannen. Ik legde het aapje op de band en gelukkig deed de kassière leuk mee. Ze pakte het aapje, deed alsof ze het ging scannen en gaf het terug aan mijn zoontje. Mijn zoontje zat verwonderd te kijken en toen hij zijn aapje aannam zei hij: ”Dank u wel mevrouw!”. Vervolgens gaan we de winkel uit en roept hij: “Daaaaag mevrouw!”. Vandaag komt hij naar mij toe en zegt: Mamaaaaa? Mag ik een koekje? Ik zei tegen hem dat hij al een koekje had gehad en hij nu niet kreeg.

Toen zei hij: “Asseblieffffff?”. Hoe lief is dat.. Dan smelt je toch gewoon?

En nee, hij heeft ook wel eens ergens geen zin in.. Dan gaat hij bijvoorbeeld gewoon op de grond liggen midden in de Action en wil hij niet mee.. Maar ach.. Het hoort er allemaal bij.. Ik geniet van mijn peuterpubertje wat hou ik toch van mijn ventje..

Help! Mijn kind is toe aan de basisschool (en ik ook…)!

Toen mijn dochter net 2 jaar was, bracht ik haar voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Wij hebben weinig kleine kinderen om ons heen, dus dat leek me leuk voor haar. Ze vond het er meteen ge-wel-dig! Het puzzelen, het buitenspelen, het knutselen… ze vindt het allemaal leuk. Het in de kring gaan wordt thuis regelmatig nagespeeld. Voorheen vooral met papa, mama en broertje. Tegenwoordig deel ik de thee vooral met onzichtbare vriendjes, heel gezellig.

Vanaf dag 1 bij de peuters zag ik haar ontwikkeling met sprongen vooruit gaan.

Puzzelen vond ze bijvoorbeeld ineens reuze interessant terwijl ze daar voorheen nooit naar om keek.

Mijn zoontje wordt over een paar maanden 2. Ook hem gaan we dan vrij snel naar ‘de peuters’ brengen. Vanaf september werd het namelijk steeds moeilijker om hem mee naar huis te krijgen bij het brengen en halen van zijn zus. Hij is er duidelijk ook aan toe.

Zijn zus is toe aan een stapje verder. Toen we vorig jaar ons gingen oriënteren op een basisschool, stapte ze vrolijk rond tussen de leerlingen. Ze zocht zelfs al een leeg plekje uit en schoof aan tafel met een blik: ‘Kom maar op, laat het echte werk maar beginnen.’ Sindsdien komt elke week de vraag wanneer ze naar ‘de kleuters’ mag wel een keer voorbij. Ze lijkt er echt aan toe te zijn.

Soms heb ik het idee dat ze zich verveelt, dat ze niet genoeg uitgedaagd wordt. Dat uit zich dan vooral in explosies, het explosiegevaar is dan ook nog altijd niet geweken (zie een vorige blog van mij).

Toen mijn man en ik dat onlangs een keer terloops noemden bij de peuterspeelzaal, gaf een leidster aan dat ze via de intern begeleider VVE (Voorschoolse- en Vroegschoolse Educatie) voor onze dochter kon aanvragen. Een week later was deze al binnen, wat betekent dat ze nu 4 dagdelen naar de peuterspeelzaal mag, ipv 2. De extra 2 worden gesubsidieerd. Ik was voorheen in de veronderstelling dat dit vooral bedoeld was voor kinderen met een taalachterstand, maar dat is dus niet het geval. Het kan ook ingezet worden om ouders te ontlasten als het allemaal niet zo soepel loopt, zoals in ons geval. Ik ben erg benieuwd of het ons als ouders inderdaad meer rust geeft. Waar ik nog meer op hoop: dat het mijn dochter de extra uitdaging geeft die ze nodig heeft. Want het is nog lang wachten tot na de zomervakantie…