Alle berichten van Yvonne de Witte

Poldermoeder van drie pubers. Getrouwd. Best sportief. Iedere dag weer lerend van mijn kinderen.

Klusjes voor je kind!

Vanmorgen zag ik op de Facebookpagina van Mama’s op hakken een overzichtje van klusjes die een kind kan doen. Per leeftijdscategorie staan de klusjes opgesomd. Ik moest er een beetje om lachen. Niet zozeer om het lijstje maar om mijzelf. Als ik het lees dan ben ik het ermee eens dat kinderen die klusjes kunnen doen. En dat het ook goed zou zijn als zij al jong leren om klusjes te doen. Maar waarom doen mijn kinderen dan bijna geen enkel klusje op deze lijst? Dat ligt niet aan hen maar aan mij. Ik ben nogal een ‘controlfreak’ en denk vaak dat ik het zelf sneller en beter kan. Dat is natuurlijk ook zo,  maar door het altijd zelf te doen leren ze het nooit en blijft de situatie waarin ik het sneller en beter kan in stand. Af en toe overvalt mij het gevoel dat ik het helemaal verkeerd doe en bedenk dat de kinderen allerlei klusjes kunnen gaan doen. Maar dan is het vaak zo dat mijn man dit weer tempert. Hij heeft geen zin in de weerstand van de kinderen en zo blijft alles bij het oude.

Als compromis hebben we afgesproken dat ze voortaan de hond uitlaten.

Is het erg dat ik mijn kinderen geen klusjes laat doen? Af en toe denk ik dat ik een stel luie monsters creëer die niks kunnen. Op andere momenten denk ik dat het helemaal prima is. Als ze op zichzelf gaan wonen leren ze het vanzelf en waarderen ze des te meer het luxe leventje waarin ze zijn opgegroeid. De waarheid zal ergens in het midden liggen. Ik zou me er zelf niet prettig bij voelen als ik mijn kinderen alle klusjes van die lijst zou laten doen. Maar zie ook wel dat ze best iets meer kunnen doen.

Ik heb het lijstje zojuist gedeeld op onze gezins-app. Dit leidde tot grote hilariteit bij de kinderen. De jongste appte dat hij plotseling nog maar 1 jaar oud is en volgens het lijstje niks hoeft te doen. De middelste vroeg of ik grappig probeerde te zijn. En de oudste appte, na mijn bericht dat ik de spullen om ramen te wassen klaar zou zetten, dat ze toevallig vanmiddag niet thuis zou komen. Als compromis hebben we afgesproken dat ze voortaan de hond uitlaten. We hebben geen hond…

Ik vertrouw op mijn eigen gevoel en tot nu toe gaat dat best goed

Ach, ik maak me er eigenlijk niet druk om. We hebben de luxe van een schoonmaakster die de grote schoonmaakklussen doet dus wat er rest zijn de kleinere klusjes. Ik vind het prima om dat zelf te doen. Ik werk parttime en heb er de tijd wel voor. Ik weet dat het beter zou zijn om de kinderen meer klusjes te laten doen. Maar ze achter de broek aanzitten dat ze de troep achter hun kont opruimen, niet uren onder de douche staan, de wc rol vervangen en hun kamer opruimen als de schoonmaakster komt vind ik wel genoeg. En des te leuker vind ik het als één van de kinderen mij af en toe spontaan komt helpen met het klaarmaken van het eten, bomen omzagen in de tuin en bedenken wat we die dag zullen gaan eten. Ik denk dat het goed is om niet alles te doen zoals het volgens de boekjes of opvoedmethodes moet. Ik vertrouw op mijn eigen gevoel en tot nu toe gaat dat best goed. Ik heb drie blije en lieve pubers die uiteraard af en toe hun streken hebben maar nog geen hele stomme puberacties hebben uitgehaald. En nu maar hopen dat ik dit niet heb opgeroepen door dat op te schrijven ;-).

Bron: Mama’s op hakken

Poldermoeder van drie pubers. Getrouwd. Best sportief. Iedere dag weer lerend van mijn kinderen.

Waarom ik stop met het drinken van alcohol, deel 2

In september besloot ik te stoppen met het drinken van alcohol. Omdat veel mensen nieuwsgierig zijn hoe het alcoholvrije leven me bevalt hierbij een vervolg. Mocht je mijn eerste blog hierover gemist hebben dan vind je onderaan deze blog een link om het te openen.
Ik hoor de opmerkingen af en toe en het interesseert me niks.

Hoe het me bevalt? Prima! Ik zag het meest op tegen de reacties van mensen om mij heen. Opmerkingen als: ‘Als je stopt om je gezondheid, stop dan eerst maar eens met het drinken van cola.’. Of tijdens feestjes: ‘Doe niet zo ongezellig!’. Om dit te voorkomen heb ik mijn blog laten lezen door de mensen van wie ik dit soort reacties verwachtte. En dat scheelt een slok op een borrel! Ik hoor de opmerkingen af en toe en het interesseert me niks. Ik heb een hele bewuste keuze gemaakt en het kost me totaal geen moeite! De mooiste reactie? “Als de kinderen er niet bij zijn dan drinken we stiekem samen een borrel.” Diegene begreep dus niet mijn reden om te stoppen. Ik stopte niet in de hoop dat mijn kinderen niet gaan drinken. Wel wilde ik aan mijn kinderen laten zien dat je je eigen keuzes moet maken en niet dingen doet of laat omdat je bang bent voor de opmerkingen van een ander.

De reacties van mijn kinderen op mijn besluit waren grappig.

De reacties van mijn kinderen op mijn besluit waren grappig. De twee oudsten vonden het maar raar en de jongste interesseert het helemaal niks. Ik denk dat de oudsten het raar vonden omdat het drinken van alcohol zo normaal wordt gevonden door ons allemaal. Het hoort bij gezelligheid. De oudste is 18 en drinkt bij het uitgaan. De middelste is 16 en bevind zich tussen vrienden die van hun ouders mogen drinken. Hij weet dat hij van ons niet mag drinken maar hij wil niet de enige zijn die nee zegt en drinkt dus af en toe stiekem. Ik denk dat het verbod van huisuit bijdraagt aan de hoeveelheid die hij dan drinkt. Ik heb nog nooit iets aan zijn gedrag gezien dat niet klopt. Terwijl zijn vrienden die van hun ouders mogen drinken af en toe echt dronken zijn. Verbieden helpt dus. Natuurlijk gebeurt het wel eens stiekem, maar het verbod van huisuit heeft zeker invloed op de hoeveelheid (dit blijkt ook uit wetenschappelijk onderzoek). Inmiddels zijn mijn kinderen eraan gewend dat ik niet meer drink en volgens mij vinden ze het wel stoer dat ik deze keuze gemaakt heb.

 

Laatst vroeg mijn man of ik me nu ook beter voel na maanden niet drinken. Ik had daar totaal niet over nagedacht. Ik was al geen grote drinker, dus ik verwachtte geen verschil te merken. Maar na even nadenken zijn er toch een aantal dingen anders. Het grootste verschil zit in het opstaan op de ochtend na een feestje. Fris en fruitig sta ik op waar ik eerder wel eens dacht dat ik die laatste wijntje beter niet had kunnen drinken. Ik heb niet het gevoel dat mijn algehele gezondheid beter is, ik denk dat je hier pas verschil in zal voelen als je serieus veel drinkt. Een voordeel waar ik van te voren helemaal niet aan gedacht heb is dat ik op ieder moment van de dag in de auto kan stappen. Mijn dochter werkt in het weekend in de horeca en kan ’s avonds laat vaak met andere collega’s meefietsen naar huis. Een enkele keer kan dit niet en belt ze of ik haar op kan halen. Als ik dan gedronken had kon dit niet en dat voelde niet goed. Nu is dat totaal geen issue meer.

 

Wat ik erg leuk vond om te horen dat iemand die mijn blog las ook gestopt is met drinken.
Ik ben nu de enige in mijn directe omgeving die geen alcohol meer drinkt. Maar wat mij wel opvalt is dat veel mensen van mijn leeftijd wel steeds bewuster na beginnen te denken over alcohol. Veel mensen geven aan minder te drinken dan een tijd geleden omdat zij zich daar beter bij voelen. Stoppen is (nog) een stap te ver maar minderen is wel een bewuste keuze. Ik ben wel benieuwd hoe dit komt. Het zou me niks verbazen als dit komt doordat we onze kinderen steeds meer wijzen op de gevaren van alcoholgebruik. Hierdoor ga je ook nadenken over je eigen alcoholgebruik. Zo heeft de overheidscampagne die gericht is op alcoholgebruik van jongeren een onbedoeld neveneffect bij hun ouders. Maar dat is psychologie van de koude grond. Mooi onderzoeksonderwerp voor wetenschappers.

 

Wat ik erg leuk vond om te horen dat iemand die mijn blog las ook gestopt is met drinken. Het is absoluut niet mijn bedoeling om anderen over te halen om te stoppen. Ik ga ook niet in discussie om mijn gelijk te halen of om mezelf te verdedigen. Iedere volwassene moet zijn of haar eigen keuzes maken. Maar als mijn blog ertoe bijdraagt dat mensen na gaan denken over hun alcoholgebruik en gezondheid, dan vind ik dat wel mooi. Hopelijk geven zij dat weer door aan hun kinderen en zal alcoholgebruik op den duur niet meer als normaal gezien worden. Eigenlijk net als met roken. Ik zie nog zo de glaasjes met sigaretten op tafel staan tijdens feestjes van mijn ouders. Dat kunnen wij ons al niet meer voorstellen. Hopelijk gaat het met alcohol net zo en zullen volgende generaties weer een stukje gezonder opgroeien.

 

De link naar mijn eerste blog over dit onderwerp:  http://www.en-coo.nl/2017/09/27/waarom-ik-stop-met-het-drinken-van-alcohol/

Poldermoeder van drie pubers. Getrouwd. Best sportief. Iedere dag weer lerend van mijn kinderen.

Helden?

Mijn handen jeuken!! Keer op keer moet ik me inhouden om niet te reageren op al die berichten die verschijnen op social media over de snelwegblokkade om mensen tegen te houden die tegen Zwarte Piet wilden demonstreren. De mensen die de bussen staande hielden worden beschreven als helden die een Nederlandse traditie willen behouden. Mijn man stond vast op de snelweg, vlak achter de bussen die werden tegengehouden. Nieuwsgierig ging hij kijken wat er aan de hand was. Hij zag daar een heel ander beeld. Hij zag grotendeels intimiderende types die “vol is vol” scandeerden. Willen we die mensen helden noemen?

Ik ben ervan overtuigd dat vele mensen die berichten over de blokkade liken en delen niet achter de boodschap “vol is vol” staan.
We worden ons steeds meer bewust van de halve waarheden en onwaarheden die verspreid worden op social media en in het nieuws. Ik ben ervan overtuigd dat vele mensen die berichten over de blokkade liken en delen niet achter de boodschap “vol is vol” staan. Maar door de berichten te liken en delen geven zij onbewust wel voeding aan degene die achter de blokkade zitten.

 

Wat mij zorgen baart is dat er in de nieuwsberichten over de blokkade niets is te horen over het scanderen van “vol is vol”. De pers was binnen de kortste keren ter plaatse. Hebben zij het niet gehoord? Wilden ze het niet opnemen in hun reportages? Waren de mensen die de weg blokkeerden zo geslepen dat zij dit niet riepen als de camera’s niet op hen gericht waren? Ik weet het niet maar ik vind het wel raar. Volgens mijn man was het overduidelijk dat deze types niet zomaar ‘bezorgde burgers’ waren. Hij beschreef de sfeer als ‘eng’. Een bestuurder van een auto raakte er zodanig van in paniek dat zij op de snelweg haar auto wilde keren om maar weg te komen. Ze bleef vastzitten in de modder langs de kant. Wat had er wel niet kunnen gebeuren ze niet was blijven steken en in paniek tegen het verkeer in was gaan rijden? Verder naar achter ontstonden wel ongelukken. Gelukkig bleef het bij blikschade, maar het had ook anders af kunnen lopen. Mijn man was met 5 andere ouders met auto’s vol kinderen op weg naar een voetbalwedstrijd. Deze mensen hebben bewust anderen in gevaar gebracht, brengen een racistische boodschap over en worden vervolgens neergezet als helden.

 Met een paar kleine aanpassingen is het een Sinterklaasfeest waar alle kinderen in Nederland van kunnen genieten.
Het is triest dat ieder jaar maar weer door volwassenen een strijd wordt gevoerd over Zwarte Piet. Wat voor boodschap geven wij aan onze kinderen mee? Hoewel het nooit discriminerend bedoeld is geweest, is het overduidelijk dat Zwarte Piet niet meer past in onze multiculturele samenleving. Met een paar kleine aanpassingen is het een Sinterklaasfeest waar alle kinderen in Nederland van kunnen genieten. De kleur van de Piet maakt het kind echt niets uit. Het zijn de spanning van de aankomst, de pepernoten, de cadeautjes en het gezellige avondje die het Sinterklaasfeest maken.

 

Dat dit bij een aantal volwassen mensen een gevoel oproept dat Nederland niet meer van hen is heeft een andere oorzaak waaraan gewerkt moet worden. Ontevredenheid over de eigen situatie en het onvermogen om dit te veranderen is vaak een onderliggende oorzaak. Maar ook het gevoel dat we als burger niet meer gehoord worden en er van alles over onze hoofden besloten wordt roept dit soort acties op. Een pasklare oplossing heb ik hier natuurlijk ook niet voor. Maar wat wel bij kan dragen is iets meer naar elkaar omkijken, wat meer begrip voor een ander opbrengen, niet alle bagger over een ander uitstorten op social media en steeds kritisch te blijven kijken naar het nieuws dat ons wordt voorgeschoteld.
foto: ANP

Poldermoeder van drie pubers. Getrouwd. Best sportief. Iedere dag weer lerend van mijn kinderen.

Waarom ik stop met het drinken van alcohol

Het gaat gewoon gebeuren! Ik ga stoppen met het drinken van alcohol! Nu lijkt het misschien net alsof ik een zware probleemdrinker ben maar dat is gelukkig niet zo. Ik ben een matige gezelligheidsdrinker en ik denk dat het dan al lastig genoeg kan zijn om ermee te stoppen.

Directe aanleiding is het lezen van een artikel over alcohol in de Volkskrant na een goed gesprek met mijn 16 jarige zoon. Hij had de avond ervoor met een groepje vrienden in de tuin van één van hen gezeten en hierbij was bier en sterke drank gedronken. De ouders kwamen er achter en hebben de jongens naar huis gestuurd. Nadat de ouders de andere ouders op de hoogte hadden gesteld was het tijd voor een goed gesprek. De simpele verklaring was groepsdruk. Hij wil niet als enige zeggen dat hij niet wil drinken en hij heeft 2 biertjes gedronken (vooral dat ‘tjes’ achter bier om het onschuldiger te laten klinken valt mij iedere keer weer op als het over alcoholgebruik gaat). Tot voor kort was er een andere jongen in de groep die ook geen alcohol dronk en samen was het makkelijk om nee te zeggen. Maar inmiddels drinkt deze jongen ook af en toe en staat mijn zoon alleen. Hij wil niet de enige zijn die nee zegt. Ik snap dat best! Het is erg lastig om als enige niet mee te doen. Ik heb nogmaals benadrukt dat wij niet willen dat hij drinkt. Niet om onszelf maar het gaat ons om zijn gezondheid.

Het is eenvoudig om te denken dat het mij niks uitmaakt of ik 80 of 85 wordt. Maar de manier waarop ik doodga maakt mij wel degelijk uit.

Ik wilde even nadenken over wat ik hem kon adviseren en ging maar de krant lezen. Hierin las ik een artikel over hoe ontzettend slecht alcohol gebruik voor ons lichaam is. Er is een rechtstreeks verband tussen alcoholgebruik en, bijvoorbeeld, borstkanker. Ook bij matig gebruik. Dat zette me aan het denken. Als ik iets minder oud wordt omdat ik alcohol drink dan maakt me dat niet uit. Maar het artikel opende mijn ogen dat dit wel erg makkelijk is. Het is eenvoudig om te denken dat het mij niks uitmaakt of ik 80 of 85 wordt. Maar de manier waarop ik doodga maakt mij wel degelijk uit. Het krijgen van kanker is voor mij wel een schrikbeeld. De angst, de pijn, het verdriet van de mensen om je heen. Dat schrikt mij wel af.

Mijn eerste gedachte was dat ik geen alcohol meer wil drinken. Maar meteen schoten er ook allerlei redenen door mijn hoofd om wel te blijven drinken. Ik hoorde mijn man al schamper zeggen dat als het om mijn gezondheid gaat dat ik dan eerst wel eens kan stoppen met het drinken van cola. En tijdens feestjes of een ander gezellig samenzijn hoor ik mensen al zeggen dat ik niet zo ongezellig moet doen. Ik heb echt geen zin om mezelf steeds te moeten verdedigen. En ineens herkende ik mezelf in het gesprek met mijn zoon!! Ook ik heb last van groepsdruk!! Op dat moment stond mijn besluit vast. Als ik niet mijn eerste gevoel volg om geen alcohol meer te drinken, hoe kan ik dan van mijn 16 jarige zoon verwachten dat hij wel weerstand biedt tegen groepsdruk?

Iedere volwassene moet zijn eigen keuzes en afwegingen maken. Maar ik draag wel verantwoording voor de gezondheid van mijn kinderen.

Dus mijn laatste glas wijn heb ik gisteravond gedronken tijdens een gezellig etentje met vrienden. Ik was de BOB dus het bleef bij dat ene glas wijn. De drie anderen aan tafel dronken wel. Het was een hele gezellige avond. Voor mij niets minder gezellig dan voor de anderen. Gezelligheid zit niet in alcohol maar in de mensen om je heen! En dat wil ik mijn kinderen meegeven. En geen paniek voor de mensen om mij heen. Ik ga echt niet iedereen beïnvloeden om ook te stoppen met drinken. Iedere volwassene moet zijn eigen keuzes en afwegingen maken. Maar ik draag wel verantwoording voor de gezondheid van mijn kinderen. En ik zal er alles aan doen om ze zolang mogelijk bij alcohol vandaan te houden. En kan dan alleen maar hopen dat ze iets hebben opgepikt van mijn zorg om hun gezondheid.

En ja… stoppen met cola drinken is een volgende stap. Ik verwacht dat ik weing moeite zal hebben om geen alcohol te drinken. Maar aan cola ben ik echt verslaafd!

Voor wie geïnteresseerd is in het artikel waarover ik schreef hierbij de link:
https://www.volkskrant.nl/wetenschap/een-alarmerend-verhaal-over-onze-nationale-lievelingsverslaving~a4517548/?utm_source=twitter&utm_medium=social&utm_campaign=shared%20content&utm_content=paid&hash=5283fae4f7a857744388a19867aaaaceaacf3257

 

Poldermoeder van drie pubers. Getrouwd. Best sportief. Iedere dag weer lerend van mijn kinderen.

Goed voorbeeld?

De vakantie staat voor de deur. Scholen beginnen aan de laatste weken. Een spannende tijd voor sommige leerlingen waaronder mijn jongste zoon. Gaat hij met de hakken over de sloot over of heeft hij het alsnog in de laatste toetsweek verknald? Mijn verstand zegt dat het beter is om te  blijven zitten. Maar toen hij van de week dikke tranen huilde omdat het zittenblijven (na een korte opleving in zijn cijfers) wel heel dichtbij komt, deed het toch zeer in mijn moederhart en hoop ik stiekem op een wonder.

Maar niet alleen school is voor sommige kinderen spannend. De competities in de sport zijn afgewerkt en er worden nieuwe teams voor komend jaar samengesteld. Ook hier hoeven sommige kinderen zich niet druk over te maken. Maar voor anderen kan het heel spannend zijn of zij worden opgenomen in het gewenste team of dat zij toch een niveau lager moeten spelen.

Wie mag er blijven en wie valt er af in de komende week? Spannend!

Zo ook in het team van mijn andere zoon. Met een grote groep wordt getraind en worden trainingswedstrijden gespeeld. Wie mag er blijven en wie valt er af in de komende week? Spannend! Het is mooi dat de ouders betrokken zijn bij hun kind. Vaak staan er ouders langs de kant te kijken bij de trainingen en de wedstrijden. Gelukkig komt het steeds minder voor dat ouders zich langs de kant misdragen. Geen geschreeuw tegen hun kind of de scheidsrechter. Mocht het een enkele keer toch gebeuren dan corrigeren ouders elkaar of de scheidsrechter zegt er iets van. En toch is er iets dat mij veel zorgen baart. En dat is hoe sommige ouders langs de kant praten over de spelers met een buitenlandse achtergrond. Er wordt gepraat over alle spelers, positief maar ook kritisch. Gaat het om een jongen met een buitenlandse achtergrond dan wordt deze opeens niet meer bij de naam genoemd, zoals dat wel bij de andere jongens gebeurt. Maar dan is het opeens “die Marrokkaan” of “die zwarte”. Of er wordt meteen in algemeenheden gesproken: “die Marrokkanen” of “die zwarten”. En iets positiefs wordt er dan niet gezegd. Ik vind dit echt schokkend. De jongens spelen prettig met elkaar. Ze spreken elkaar aan op hun acties en gedrag in het veld. Het gaat om de actie of het gedrag, niet om waar de ouders of grootouders geboren zijn.

Wat maakt het dan dat de ouders onderling zo praten over deze jongens? Ze kennen de jongens niet zoals hun eigen zonen. Onbekend maakt onbemind? Of zijn ze bang voor de positie van hun zoon in het team? En dan is het makkelijk om af te geven op de jongens die je niet kent? Ik weet het niet maar ik weet wel dat het me zorgen baart. Wat voor voorbeeld is dit voor onze kinderen?

Ouders hebben vaak geen idee, sluiten hun ogen hiervoor of praten het goed.

Wat mij al meerdere keren is opgevallen is dat er vaak gesproken wordt over het slechte gedrag van “de Marrokkanen” of “de zwarten” maar dat er gezwegen wordt over het slechte gedrag van de eigen kinderen. Of het slechte gedrag wordt goed gepraat door te zeggen dat we allemaal jong geweest zijn. Maar feit is wel dat de jeugdpolitie in de Noordoostpolder heeft aangegeven dat ze geen vat krijgen op de handel in wiet onder jongeren. In ons gezin wordt er veel gesproken over het gebruik van drank en drugs. Wij proberen onze kinderen te wijzen op de gevaren en ze bewuste keuzes te laten maken. Als ter sprake komt wie er in de omgeving van onze kinderen drugs gebruiken of te ver gaan in drankgebruik dan zijn het meestal de kinderen uit “keurige, welgestelde” autochtone gezinnen. Ouders hebben vaak geen idee, sluiten hun ogen hiervoor of praten het goed. Ook ik denk vaak: “Mijn kind doet dat niet”. Maar tegelijkertijd probeer ik objectief en kritisch te kijken want ieder kind zoekt naar grenzen en heeft soms bijsturing nodig. En dan nog merk ik achteraf dat ik dingen niet heb gezien. Zo heb ik te lang weggekeken van de luiheid van mijn jongste zoon en heb gedacht dat het allemaal wel goed zou komen op school. Komende week zullen we de laatste uitslagen van de toetsweek horen. Maar de eerste cijfers die binnenkwamen duiden er niet op dat het goed zal komen.

Laten wij als ouders proberen om kritisch naar het gedrag van onze eigen kinderen te kijken en niet te oordelen over kinderen die we niet of maar half kennen. Ik ben daar ook vaak geneigd toe. Het bekritiseren van een ander kind lijkt als een bezwering dat jouw kind niet hetzelfde zal doen. Maar laten we vooral kritisch naar ons eigen gedrag kijken. Want nog steeds geldt: goed voorbeeld doet goed volgen!

Poldermoeder van drie pubers. Getrouwd. Best sportief. Iedere dag weer lerend van mijn kinderen.

Waar zit de startknop van pubers?

Mam! Maaaam! Maaahhhaam! Wil je een afspraak voor mij maken bij de kapper? Kan je dit even ondertekenen? Ik wil die broek morgen aan, wil je die nog even wassen? Pubers hebben veel vragen en verwachten per direct een antwoord of actie. Geef je op What’s app niet direct antwoord op een vraag dan ontvang je direct een app met een ? En na een minuut nog eentje. En als je dan nog niet antwoord dan krijg je een opmerking over negeren. Ik vind het allemaal best. Ik reageer wel als het mij past en iets voor mijn kind doen is prima. Als het tenminste een realistische vraag is. En daarmee raak ik meteen de essentie. Wat is realistisch? Wat ik realistisch vind, vinden mijn kinderen helaas niet altijd realistisch.

Andersom werkt het helemaal anders. Als ik een vraag stel dan krijg ik meestal wel een positief antwoord. Over het algemeen willen mijn kinderen best wel iets voor mij doen. Althans voor mij… meestal gaat mijn vraag over het opruimen van de eigen rommel. Of het maken van huiswerk of schoolopdrachten. Maar hoe dan ook, meestal willen ze het best doen. Maar het dan ook daadwerkelijk doen schijnt een hele moeilijke stap te zijn. Ik hoor vaak: “mijn Youtube video duurt nog maar 3 minuten” of “Ik zit net, ik doe het zo”. Na 3 minuten is er altijd wel een andere video te bekijken en wanneer “zo” is schijnt altijd veel later te zijn dan ik denk. Voor een stom opruimklusje en het maken van huiswerk snap ik dat heel goed. Ik was en ben nog steeds een ster in het uitstellen van onbelangrijke dingen waar ik geen zin in heb. En voor een puber valt huiswerk uiteraard in de categorie onbelangrijk. Hoewel ik mij er soms dood aan erger, stel ik de vraag nog wel een paar keer en komt het wel goed. En over de bult kleren in de slaapkamers stap ik wel heen. Prima!

Maar wat ik echt niet begrijp is dat zelfs belangrijke zaken maar uitgesteld en uitgesteld worden. Het regelen van een stageplaats, het inleveren een opdracht die voor het eindexamen meetelt, het leren voor toetsen die bepalend zullen zijn voor het zitten blijven of overgaan. Waar zit toch die startknop van pubers? Als je het maar voor je uitschuift dan kan je toch niet rustig op de bank hangen? Er moet toch onrust in je lijf zitten? Ik kan ze niet betrappen op enige onrust. En gelukkig komt het tot nu toe altijd wel goed. Dus waar het eigenlijk op neer komt is dat het gaat over mijn onrust! De kunst is dus om ze wijze raad te blijven geven, maar er zelf niet onrustig van te worden. Ik heb mijn portie wel gehad. Jaren na mijn afstuderen kon ik nog af en toe badend in het zweet wakker worden omdat ik in mijn dromen een opdracht niet had ingeleverd. Ik was geen haar beter en met mij is het ook goed gekomen. Dus loslaten en de kinderen zelf door schade en schande hun eigen ervaringen op laten doen. Weg met de onrust, de kinderen hebben er ook geen last van!

 

Poldermoeder van drie pubers. Getrouwd. Best sportief. Iedere dag weer lerend van mijn kinderen.

NIX 18 ?

 

NIX 18???

Sinds enige tijd zie je veel reclames voorbij komen van de campagne NIX18 waarbij ouders worden aangesproken om afspraken met hun kinderen te maken over het roken en drinken onder 18 jaar. Zelf ben ik hier een groot voorstander van. Uit wetenschappelijk onderzoek is aangetoond dat het gebruik van alcohol bij kinderen de ontwikkeling van de hersenen echt nadelig beïnvloed. Roken is bij ons thuis gelukkig helemaal geen issue. Alle drie de kinderen vinden het ongelofelijk vies, dus dat is makkelijk.

Over drinken hebben wij geen concrete afspraken gemaakt, maar het is mijn kinderen heel duidelijk dat van ze verwacht wordt niet te drinken onder de 18 jaar.

Ik heb echt niet de illusie dat mijn kinderen heilig zijn.

Zij zullen zich hier heus niet strikt aan houden. Maar de boodschap is heel duidelijk en zal in hun achterhoofd blijven zitten op het moment dat zij toch stiekem alcohol drinken. Om precies te zijn, mijn dochter wordt in juni 18 en drinkt bij het uitgaan wel een paar wijntjes. Ik weet dat het echt geen nut heeft om dat te verbieden, dus dat wordt gedoogd. Ik realiseer mij al te zeer dat ik, in deze tijd, mijn handjes dicht mag knijpen dat zij op deze leeftijd geen sterke drank drinkt en nog nooit aangeschoten thuis is gekomen. Mijn zoon van 16 heeft ook wel eens stiekem iets gedronken en kwam tot de conclusie dat hij het echt niet lekker vindt. Ook is hij erg sportief en zijn gezondheid neemt hij serieus. Hij ergert zich aan teamgenoten die roken en drinken en niet fris op het veld staan. Dus als er geen rare dingen gebeuren, dan heb ik er wel vertrouwen in dat hij de 18 gaat halen zonder zich te buiten te gaan aan drank. Mijn jongste zoon is een verhaal apart. Een gezellige flierefluiter die wel van een avontuur houdt. We zullen zien hoe zich dat gaat ontwikkelen.

Al met al, tot nu toe weinig zorgen over drankgebruik. En toch is het een onderwerp dat mij bezighoudt. Wat mij zorgen baart is dat ouders niet op één lijn zitten. Ik hoor zo vaak om mij heen:

  • maar wij dronken vroeger ook en wij zijn er niet minder van geworden;
  • ik laat mijn kind liever op tijd thuis kennismaken met drank, dan dat hij/zij buiten de deur gaat experimenteren;
  • ze doen het toch wel, dus kan ik het beter toelaten dan dat ze het stiekem gaan doen;
  • als je het verbiedt dan gaan ze op hun 18de helemaal los en is de schade nog veel groter.

 

Ik heb al zoveel discussies hierover gevoerd met vrienden en kennissen. Dat alle bovenstaande argumenten door wetenschappelijk onderzoek volledig onderuit gehaald worden, maakt geen enkele indruk. Ja, kinderen drinken wel eens stiekem, maar kinderen die thuis een verbod hebben gekregen drinken dan minder dan de kinderen die van huis uit een minder duidelijke boodschap hebben gekregen. En ja, op gegeven moment gaan bijna alle kinderen een keer los. Maar kinderen die van huis uit de boodschap hebben meegekregen dat alcohol echt heel slecht is voor je hersenen, gaan net een beetje minder los dan de anderen. Dat blijkt uit onderzoek en toch wordt het weggewuifd. Waarom, denk ik dan?

Wij hebben toch de verantwoording voor onze kinderen? Als iets aantoonbaar slecht is voor je kind, waarom doe je er dan weinig tot niks mee?

Ik ben bang dat we het gewoon te lastig vinden en daarbij speelt groepsdruk een grote rol. We hebben het vaak over groepsdruk bij kinderen. Maar als ouder hebben we hier ook last van. Als al die andere ouders het wel toelaten, dan maak jij het je kind lastig dat hij of zij de uitzondering is in de vriendengroep. En daar maken onze kinderen weer feilloos gebruik van. Hoor je ze het al zeggen? “Ja, maar al die anderen mogen het wel en ik natuurlijk als enige weer niet”. In de vriendengroep van mijn zoons hebben wij dit ondervangen met een moeder-groepsapp. Als we het gevoel hebben dat we tegen elkaar worden uitgespeeld, hebben we onderling even contact. En iedere keer merken we dat we allemaal op één lijn zitten, maar bijna gezwicht zijn omdat de kinderen zeggen dat alle andere ouders het wel goed vinden.

We doen dit heel openlijk, niet stiekem achter de rug om van onze kinderen. En niet vaak, maar die enkele keer dat je het gevoel hebt dat je op het punt iets toe te laten, dat je eigenlijk niet wilt. En ik merk dat de kinderen het eerst even lastig, maar daarna prima vinden. Als alle ouders op één lijn zitten, dan valt er bij de kinderen ook een druk weg om mee te doen aan iets waarbij een deel misschien ook wel geen goed gevoel heeft. En het loopt nooit uit op een verbod. Maar in overleg met de kinderen wordt het plan zodanig aangepast dat iedereen zich erin kan vinden. Kinderen blij en ouders blij!

 

 

Poldermoeder van drie pubers. Getrouwd. Best sportief. Iedere dag weer lerend van mijn kinderen.

Soms kan ´Nee´ zeggen best opluchten!

fietspad
Ons gezin is best sportief. Vader en moeder fietsen en beide zoons voetballen. Mijn dochter van 17 is hier een uitzondering op. Ze heeft wel gesport, maar puur voor de gezelligheid met vriendinnen. Van echte inzet was geen sprake. Het fietsen naar school was ook al geen hobby. Sinds dit schooljaar gaat ze naar school in Zwolle, het fietsen naar het busstation is toch bijna 3 kilometer en vooral met kou een enorme opgave voor haar! Vorige week hebben we samen op You Tube gekeken naar het liedje van Brigitte Kaandorp waarin zij bezingt dat zij een heeeeel zwaar leven heeft. Samen hebben we er heel hartelijk om gelachen omdat het op veel punten erg herkenbaar voor haar is.
Deze zomer is ze gestopt met sporten. Haar team viel uiteen doordat een aantal meiden doorstroomden naar het voortgezet onderwijs. Omdat ze toch al niet erg enthousiast meer was en het op en neer reizen naar Zwolle ook best wat tijd en energie vergt was dit het moment om te stoppen voor haar. Zodra ze gewend zou zijn aan het reizen zou ze naar de sportschool gaan, was het idee… Ze zit helemaal in haar nieuwe ritme, maar de hint om te starten in de sportschool wordt nog niet echt opgepakt. Na school en 1 dag in de week in de bediening van een restaurant werken, zit de bank wel erg lekker.
Afgelopen zaterdag zou ze met een vriendin en twee vrienden uitgaan in Lemmer.

Op de vraag hoe ze dan dacht daar te komen kwam tot onze grote hilariteit het woord fietsen over haar lippen.

Ze had er alle vertrouwen in dat in gezelschap van het vriendengroepje het reuze mee zou vallen. In de loop van de week werd het steeds duidelijker dat het zaterdagnacht wel erg koud zou worden en de twijfel begon toe te slaan. Steeds weer begon ze erover. Ze benoemde alle reden en om niet te gaan: de kou, de afstand, ze moest de volgende dag werken. Ze appte keer op keer met haar vriendin met het voorstel om toch maar in Emmeloord uit te gaan, maar haar vriendin wilde toch wel heel graag naar Lemmer. Iedere keer dat ze er over begon gaf ik aan dat ik het gekkenwerk vond. Op een zomeravond op en neer naar Lemmer is erg leuk, maar ik was er van overtuigd dat zij dit echt niet meer leuk zou gaan vinden.
Toen ze er vrijdagavond voor de zoveelste keer over begon gaf ik aan dat ik vind dat ze op een leeftijd is dat ik dit soort dingen niet meer ga verbieden, maar dat ze in mijn ogen gek was als ze hieraan ging beginnen. Het was overduidelijk dat ze echt niet wilde, maar haar vriendin wilde zo graag dat ze geen roet in het eten wilde gooien. Toen ik vroeg hoe de jongens uit het gezelschap erover dachten, gaf ze aan dat zij niet meer meegingen.

Dat was voor mij de druppel. Twee meiden die samen in de vrieskou midden in de nacht van Lemmer naar Emmeloord zouden moeten fietsen, dat zie ik echt niet zitten. Dus ik verbood het haar om te gaan.

De opluchting van mijn dochter was groot! Toen ik zei dat mij dat opviel, gaf ze aan dat ze al een tijdje op zoek was naar mijn verbod. Ze zag de onderneming echt niet zitten, maar was niet opgewassen tegen het enthousiasme van haar vriendin. Dat zette mij aan het denken. Ze had zoveel hints gegeven en ik had er niks mee gedaan. Ze is heel verstandig en zelfstandig en ik had dat overschat. Toen ze meerdere keren alle redenen begon op te noemen om niet te gaan, had ik door moeten vragen. Maar mijn vertrouwen in haar is zo groot dat ik niet zag dat ze mijn hulp nodig had om ronduit nee tegen haar vriendin te zeggen. Een wijze les, vertrouwen hebben in jouw kind is goed. Maar daar zit een grens aan, soms wil een kind gewoon nee horen.

Poldermoeder van drie pubers. Getrouwd. Best sportief. Iedere dag weer lerend van mijn kinderen.