Na ruim 7 jaar heb ik sinds een paar maanden weer een serieuze relatie.
In het begin liep het tussen mijn zoon en mijn nieuwe vriend stroef. Wie was die man die het plekje naast mij in bed innam. Het plekje waar mijn zoon vaak midden in de nacht kwam liggen. Ook accepteerde mijn zoon niet dat hij soms zijn mening gaf of ingreep als hij zag dat ik zijn hulp kon gebruiken. Als ik erbij was dan ging het vaak mis tussen die twee, want mijn zoon vond dat hij dan niet naar hem hoefde te luisteren. Maar zodra ze met zijn tweeën waren en ik even niet in de buurt was ging het prima.

ADHD’er in de pre pubertijd
Mijn vriend heeft zelf nog geen kinderen en nu krijgt hij er één van 11 gratis bij. En wat voor één…een ADHD’er in de pre pubertijd. Ik heb hem in het begin gevraagd of hij mij echt leuk genoeg vond, want het zou niet makkelijk worden met mijn ‘monster’, maar dat nam hij met liefde op de koop toe. Nu langzaam aan gaat het steeds een klein beetje beter tussen mijn zoon en mijn vriend. En ondanks dat mijn vriend nog geen ervaring heeft met kinderen doet hij het super goed. Hij is consequent, doet wat hij zegt en is rechtvaardig. Dat is goed voor mijn zoon.

Inzicht in mijn rol als moeder
Ik ben zelf ook een bonus moeder geweest (mijn zoon heeft nog een broer, van dezelfde vader, maar van een andere moeder) en ik weet hoe het is om een bonus ouder te zijn. Omdat je er met een ander gevoel inzit kan je de dingen beter overzien. Mijn vriend en ik hebben ook regelmatig gesprekken over mijn zoon en ‘de opvoeding’. Ik vind zijn mening erg belangrijk, want uiteindelijk zal hij ook een grote rol spelen in het leven van mijn zoon. Door deze gesprekken heb ik inzicht gekregen in mijn eigen rol als moeder.

Ik ben eigenlijk een softie
Vroeger dacht ik namelijk altijd dat ik een strenge moeder was, maar de laatste tijd besef ik mij steeds meer dat ik eigenlijk een softie ben. Ik vind dingen soms zielig en als ik boos ben geweest voel ik mij al snel schuldig. Mijn zoon heeft heel wat voor zijn kiezen gehad in zijn jonge leventje. Onbewust heb ik hem daarom soms ontzien. Of dat altijd goed is geweest weet ik niet. Ik heb in ieder geval naar eer en geweten gehandeld. Het is niet dat hij daardoor een slechte jongen is, maar bepaald gedrag heb ik hierdoor misschien wel gestimuleerd. Ik ben blij dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen. Hoewel mijn vriend niet de vader is ben ik dankbaar dat ik de opvoeding met hem kan delen.

Ik ben Wies, een fulltime alleenstaande mama van een 11 jarige zoon met ADHD. Naast het opvoeden van mijn zoon werk ik als gastouder en ben ik PGB-hulp bij mensen thuis.

Delen!