“Als je nu gaat huilen, worden papa en mama boos. Papa en mama willen niet boos worden, dus moet je niet gaan huilen. Mama legt je nu in bed en komt niet meer terug. Mama is beneden.”

Met deze woorden heb ik mijn zoontje van 2½  jaar gisteravond in bed gelegd. De avonden ervoor heeft hij zitten gillen en tieren alsof hij eraan ging. Eerst nog een slokje drinken, oh nee poepluier, oh nee knuffel, please? En toen hij toch echt moest gaan slapen, ging hij gillen. Zoals geen ander dat kan. Het gaat door merg en been.

Ik merk dat ik er steeds slechter tegen kan, ik word steeds intoleranter. Zou hij nu weer gaan zeuren? Zou hij wéér gaan gillen? HOU OP! STOP MET JANKEN!

Shit, nu heb ik het gezegd. Geschreeuwd. En wat voel ik me k*t.

Soms halen ze het slechtste in je naar boven..

Kinderen zijn een verrijking en leuk, maar soms halen ze het slechtste in je naar boven. Dat je schrikt van jezelf. En dat je je daar een dag naar over voelt. En dat is echt zwaar k*t.

’s Avonds heb ik het er met mijn man over. Is dit nou het ouderschap? Dit vertelt niemand je. Waarom worden we zo intolerant? Slaapgebrek? Kunnen we elkaar af en toe ontzien? We gaan niet slaan, ook al voel je die drang op zo’n moment zó erg. We zijn er heel erg op tegen.

Gewoon weglopen… Tot 10 (of 20 of 30) tellen en weer verder…

Soms kan hij helemaal flippen

We hebben een grillige zoon. Hij luistert goed en is heel zorgzaam, was een hele tevreden baby. Maar hij is ook prikkelgevoelig. Vooral voor geluid en aanraking. En als hij iets in zijn hoofd heeft, móet het zó gaan. Soms krijgt hij kortsluiting en zet hij het op gillen, krijsen en tieren. Buitenstaanders kunnen zich dat niet voorstellen van onze lieve zoon. Soms kan hij helemaal flippen. We krijgen hem er niet uit. Dan laten we hem maar op zijn kamer de wereld bij elkaar gillen. We proberen hem eruit te halen, tegen hem te praten, vast te houden, een tik te geven. Het helpt niet.

Ik en mijn man praten er veel over ’s avonds. We delen elkaars zorgen en verdriet en onze frustraties. Het is bij tijd en wijle verrekte moeilijk om redelijk te blijven. We willen onze kinderen een liefdevolle en warme jeugd geven.

Vaak lukt dat denk ik ook echt wel. Maar niet altijd. En dat vinden we moeilijk.

 

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Delen!