Ik kom regelmatig bij andere moeders en vriendinnen en hun kinderen over de vloer om lekker koffie te drinken. Bijkomend voordeel is dat mijn zoon zich in bijzijn van anderen altijd poeslief gedraagt en rustig is. De ideale schoonzoon in spé.

Zo is hij thuis natuurlijk niet.

Ik vlucht regelmatig het huis uit..

Koffie?
Ik vlucht regelmatig vanwege die reden júist het huis uit. Om zelf tot zinnen te komen en mens te zijn. Geen Mamamamamamamama of politieagent of entertainer. Verandering van omgeving is goed voor mij (n kinderen), we worden er allemaal gelukkiger van. Dus hoppakee, even iemand appen: ‘Ook zo’n behoefte aan koffie?’

Tot een heel zinnig gesprek wordt komt het zelden met die andere moeders, want er wordt altijd wel doorheen getetterd óf er valt wat drinken om óf de baby gaat huilen. Maar in het bijzijn van anderen voel ik me dan oké. De wereld vergaat niet en we kunnen allebei lekker lachen om die driftbui of juist leuke gekke uitspraken van onze kinderen. Of.. als we allebei moe zijn, gaan we lekker apathisch naar onze kinderen staren onder het genot van warme (!) koffie. Houden die kinderen elkaar tenminste bezig, hoeven wij dat niet te doen.

Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes.

Wat ik ook zo leuk vind is om samen te kunnen delen in de verwondering van het ouderschap. Lekker rare uitspraken van de kinderen met elkaar delen en er samen om lachen. Of mijmeren over hoe snel het toch gaat en hoe moeilijk het af en toe is.

Zó mooi
Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes. In het begin vaak wat timide, maar ze komen (zeker nu ze met z’n tweetjes zijn) gauw los. Ik vind het zo mooi om te zien hoe voorzichtig mijn zoon om speelgoed heen kan stappen, maar ook mooi hoe een ander kindje juist lekker durft en gewoon óp dat speelgoed naar haar doel gaat. Of hoe mijn zoon met het gebruik van babygebaren en gesproken taal evenveel duidelijk kan maken als zijn vriendinnetje van zijn leeftijd, die bijna niet anders dóet dan praten. Of om naar volzinnen van een andere dochter te luisteren en mee te gaan in die gekke fantasiewereld, die mijn kinderen nóg niet kunnen uiten. Over een paar jaar hopelijk wel. Of om die stomme maar ook leuke eigenwijsheid van een ander dochtertje te zien en hoe ze daar zoveel mee gedaan krijgt!

Zo verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde.

Verwondering
Ja, soms denk ik: ‘Wauw, wat zijn mijn kinderen engeltjes zeg!’, maar veelal vind ik het gewoon zo mooi om te zien hoe divers kinderen al op zo’n jonge leeftijd kunnen zijn. Hoe verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde. Ik vind het mooi om die verwondering met anderen te kunnen delen. Het liefst onder het genot van een kop koffie. Ik hoop echt dat er meer ouders zijn die dit kunnen delen met hun omgeving.

Zonder jaloezie, zonder nijd, zonder boosheid of egoïsme.

Gewoon verwondering.

 

Luna, moeder van een zoon van 2 en zijn babyzusje. Het ouderschap was een hele bewuste keuze en wat een avontuur! Lees mee en volg mijn gedachtegang..

Delen!