‘Ik had beter wat kunnen breken, dat zie je tenminste’

Dat een ongeluk in een klein hoekje zit, werd voor de 19-jarige Remko van Rees uit Marknesse op een pijnlijke manier duidelijk. Tijdens een onschuldige gymles op school verongelukte hij. Jaren later ondervindt hij er nog altijd de gevolgen van.

Bij een van de eerste gymlessen van het nieuwe schooljaar stond ringzwaaien op het programma. Tijdens het oefenen ging het zwaaien nog goed, even later ging het mis. ‘Toen ik voor een cijfer moest, gleden de ringen uit mijn handen en viel ik’, vertelt Remko. ‘Dat is alles wat ik er nog van weet.’

Remko landde hard op de vloer van de gymzaal. Klasgenoten riepen de conciërge, de gymleraar belde het alarmnummer en niet veel later lag hij in een ambulance. ‘Toen de sirenes van de ambulance aangingen, drong de ernst van de situatie pas écht tot ons door’, vertelt moeder Diana van Rees. Een zware hersenkneuzing en een schedelbreuk bleek het gevolg.

Veel ziekenhuisbezoeken later kwam hij uiteindelijk in een revalidatiecentrum terecht. Dat was nodig, want zijn hersenen herstelden niet zoals het zou moeten. ‘Na het ongeluk lukte huiswerk maken bijvoorbeeld niet. Ik begreep gewoon niet wat ik las.’

Remko bleek NAH te hebben: een niet-aangeboren hersenletsel. Hij is zeker niet de enige: ongeveer 140.000 Nederlanders krijgen hier jaarlijks mee te maken. Van die groep is een kleine twintigduizend mensen jonger dan 24 jaar. Enkele maanden geleden trof dit lot ook voetballer Abdelhak Nouri; hij zakte in elkaar tijdens een wedstrijd van zijn club Ajax.

Na enige tijd in het revalidatiecentrum mocht Remko weer een dag in de week naar school. ‘Sommige leraren zeiden tegen mij: ‘Het gaat wel weer goed met Remko, ik zie hem weer op school!’, blikt Diana terug. ‘Maar het ging nog helemaal niet zo goed’, vult Remko aan. ‘Een dag school kostte me zó veel energie. Daarom zeggen we wel eens gekscherend: ik had misschien beter een arm of een been kunnen breken. Dat was uiteraard ook vervelend geweest, maar dan zien mensen wat aan je.’

Inmiddels gaat het wél beter met Remko, maar helemaal de oude zal hij nooit meer worden. ‘Concentreren was al niet mijn sterkste punt, maar na het ongeluk is het nog minder geworden’, vertelt Remco. Ook drukke ruimtes zijn een kriem: waar de meeste mensen geluiden kunnen filteren, komt voor Remko ieder geluid even hard binnen.

Hoewel hij vanwege het ongeluk is blijven zitten, haalt Remko veel plezier uit zijn opleiding voor hovenier. Toch ervaart hij bij dat werk ook de gevolgen van de val. ‘Laatst moest ik tegels op hoogte slaan. De dag daarvoor hadden we precies hetzelfde gedaan, maar nu lukte het gewoon niet. Dat was echt heel erg frustrerend.’

Delen!