Mam! Maaaam! Maaahhhaam! Wil je een afspraak voor mij maken bij de kapper? Kan je dit even ondertekenen? Ik wil die broek morgen aan, wil je die nog even wassen? Pubers hebben veel vragen en verwachten per direct een antwoord of actie. Geef je op What’s app niet direct antwoord op een vraag dan ontvang je direct een app met een ? En na een minuut nog eentje. En als je dan nog niet antwoord dan krijg je een opmerking over negeren. Ik vind het allemaal best. Ik reageer wel als het mij past en iets voor mijn kind doen is prima. Als het tenminste een realistische vraag is. En daarmee raak ik meteen de essentie. Wat is realistisch? Wat ik realistisch vind, vinden mijn kinderen helaas niet altijd realistisch.

Andersom werkt het helemaal anders. Als ik een vraag stel dan krijg ik meestal wel een positief antwoord. Over het algemeen willen mijn kinderen best wel iets voor mij doen. Althans voor mij… meestal gaat mijn vraag over het opruimen van de eigen rommel. Of het maken van huiswerk of schoolopdrachten. Maar hoe dan ook, meestal willen ze het best doen. Maar het dan ook daadwerkelijk doen schijnt een hele moeilijke stap te zijn. Ik hoor vaak: “mijn Youtube video duurt nog maar 3 minuten” of “Ik zit net, ik doe het zo”. Na 3 minuten is er altijd wel een andere video te bekijken en wanneer “zo” is schijnt altijd veel later te zijn dan ik denk. Voor een stom opruimklusje en het maken van huiswerk snap ik dat heel goed. Ik was en ben nog steeds een ster in het uitstellen van onbelangrijke dingen waar ik geen zin in heb. En voor een puber valt huiswerk uiteraard in de categorie onbelangrijk. Hoewel ik mij er soms dood aan erger, stel ik de vraag nog wel een paar keer en komt het wel goed. En over de bult kleren in de slaapkamers stap ik wel heen. Prima!

Maar wat ik echt niet begrijp is dat zelfs belangrijke zaken maar uitgesteld en uitgesteld worden. Het regelen van een stageplaats, het inleveren een opdracht die voor het eindexamen meetelt, het leren voor toetsen die bepalend zullen zijn voor het zitten blijven of overgaan. Waar zit toch die startknop van pubers? Als je het maar voor je uitschuift dan kan je toch niet rustig op de bank hangen? Er moet toch onrust in je lijf zitten? Ik kan ze niet betrappen op enige onrust. En gelukkig komt het tot nu toe altijd wel goed. Dus waar het eigenlijk op neer komt is dat het gaat over mijn onrust! De kunst is dus om ze wijze raad te blijven geven, maar er zelf niet onrustig van te worden. Ik heb mijn portie wel gehad. Jaren na mijn afstuderen kon ik nog af en toe badend in het zweet wakker worden omdat ik in mijn dromen een opdracht niet had ingeleverd. Ik was geen haar beter en met mij is het ook goed gekomen. Dus loslaten en de kinderen zelf door schade en schande hun eigen ervaringen op laten doen. Weg met de onrust, de kinderen hebben er ook geen last van!

 

Delen!